ผ่านมาสามวันก็ถึงที่หมายหมู่บ้านนี้มีชื่อว่าหมู่บ้านหลวงเป็ชื่อที่ค่อนข้างแปลกพอถามหัวหน้าหมู่บ้านก็ได้คำตอบเพียงว่าชื่อนี้มีประวัติแล้วก็ไม่ได้เอ่ยสิ่งใดอีก
สองข้างทางมีชาวบ้านออกมาต้อนรับมากมายเด็กก็มาเต็มบรรยากาศภายในหมู่บ้านดูคึกคักทีเดียว
"ตงไห่เ้าไหวหรือเปล่า"
สีหน้าซีเหมยเริ่มไม่ค่อยดีนัก
"ไม่เป็ไรข้าแค่ร้อนเท่านั้นที่นี่เจอภัยแล้งกว่าที่ข้าคาดไว้มาก"
"ข้าน้อยขอเชิญท่านทั้งสองเข้าพักที่เรือนรับรองก่อนนะขอรับ"
หลงเว่ยบุตรชายของหัวหน้าหมู่บ้านทำหน้าที่ต้อนรับแขกแทนท่านพ่อที่ป่วย
เมื่อคณะเดินทางได้พักผ่อนและได้ดื่มกินอาหารที่ชาวบ้านนำมาให้ซีซีและซีเหมยก็เรียกหลงเว่ยมาถามทันทีพวกนางต้องรู้ถึงสถานการณ์ของที่นี่เป็อันดับแรก เวลานี้พวกนางรอบครอบขึ้นกว่าแต่ก่อนนัก
"เรียนคุณชายตอนนี้น้ำที่มีใช้เหลือสองบ่อขอรับแต่ก็ตื้นเขินมากแล้วคาดว่าไม่ถึงครึ่งเดือนคงจะแห้งเป็แน่"
"งั้นเริ่มจากลอกคูคลองก่อนแล้วกัน"
"แต่ถ้าทำอย่างนั้นแล้วน้ำแห้งเราจะไม่แย่หรือขอรับ"
"อย่าห่วงเลยอีกเดี๋ยวฝนก็ตกลงมา"
ซีเหมยยักคิ้วให้บุตรชายหัวหน้าหมู่บ้านหลงเว่ยทำหน้างงเล็กน้อยแต่ก็นึกออกว่าสิ่งที่ซีเหมยจะสื่อคืออะไร
"คุณชายจะทำพิธีขอฝนหรือขอรับแต่พวกท่านไม่มีธิดาเทพมาด้วยจะทำพิธีได้อย่างไร"
ธิดาเทพหรือ!!!!!!
"เอ่อธิดาเทพไม่มีหรอกข้าไม่ได้เชิญนางมาเอาเป็ว่าท่านไปทำตามที่เราบอกก่อนนะ"
หลงเว่ยหน้าเสียแต่ก็ยอมทำตามที่เธอสั่ง ข้าขออย่าได้เกิดเื่ที่ไม่ดีขึ้นเลย
"ท่านพี่เอาอย่างไรดีละ"
"รอให้ถึงกลางคืนก่อนแล้วกัน"
"เสียงเอ๊ะอะไรท่านพี่"
ที่ทางเข้าหมู่บ้านมีเสียงอื้ออึงดังมา พวกนางทั้งสองออกมาดูก็เห็นขบวนที่หรูหรากำลังเคลื่อนเข้ามาที่หมู่บ้าน
"ใครมากันท่านพี่"
"ข้าก็ไม่รู้ดูเหมือนจะมีเื่ให้ปวดหัวเสียแล้ว"
ลูกชายหัวหน้าหมู่บ้านวิ่งหน้าตาตื่นเข้าไปหาแขกที่มาใหม่คุยกันสักพักก็เห็นเขาและชาวบ้านที่อยู่บริเวณนั้นคุกเข่าลง
"พวกเราไปดูก่อนเถอะเหมือนจะเป็พวกที่มียศสูงหรืออาจเป็คนของราชวงศ์ก็ได้"
ทั้งสองสาวรีบเดินเข้าไปต้อนรับทันทีดูเหมือนเื่จะไม่ง่ายซะแล้วมีคนมาเพิ่มพวกเธอจะทำอะไรก็คงต้องระวังยิ่งขึ้น
"เรียนคุณชายทั้งสองขบวนนี้เป็ขบวนเสด็จขององค์ชายใหญ่องค์ชายสองและองค์ชายสามนะขอรับ"
หลงเว่ยรีบมาบอกคุณชายทั้งสองทันทีที่เห็นเดินมาใกล้ๆเขาก็ไม่นึกว่าเหล่าองค์ชายจะเดินทางมาที่แห่งนี้ดูเหมือนคงใกล้จะถึงวันผลัดเปลี่ยนคนนั่งบัลลังก์ทองแล้ว
"งั้นพวกเราคงต้องออกไปต้อนรับแทนให้สมกับเป็ตัวแทนของท่านเ้าเมืองซะแล้วละ"
"ท่านพี่ข้าไม่ชอบกฎเกณฑ์เลยจริงๆให้ตายเถอะ"
ซีซีทำหน้าดุใส่น้องสาวตัวแสบก่อนจะพาเดินเข้าไปรายงานกับทหารองครักษ์ทั้งหลายส่วนเ้านายอยู่ในเกี้ยวพวกเธอจึงไม่เห็นแม้แต่เงา
เมื่อบอกหน้าที่ที่ถูกมอบหมายมาพวกนางก็ขอตัวก่อนจะเดินไปทำหน้าที่ต่อโดยไม่รู้ถึงสายตาที่มองตามหลัง
"นี่คงเป็พรหมลิขิตสินะเ้าว่าไหมหลี่ฟง"
นี่เป็รอยยิ้มแรกหลังจากที่เขาเดินทางกลับวังแม้สถานการณ์ไม่สู้ดีแต่ตอนนี้เขารู้สึกดีใจเป็ที่สุดยิ่งเห็นพวกนางปลอมตัวเขาก็ยิ่งคิดหาวิธีเข้าใกล้พวกนางได้ง่ายขึ้น
'555 ข้าชักจะชอบที่พวกนางเล่นสนุกแบบนี้ซะแล้ว'
หลี่ฟงแทบไม่ได้ยินที่นายของเขาพูดเพราะเอาแต่มองตามนางในดวงใจจนคอจะหักสีหน้าที่นิ่งเฉยดูเ็าทว่าตอนนี้มีรอยยิ้มน้อยๆแต้มที่มุมปากตอนที่จากมาเขายังนึกห่วงนางที่นางไม่รู้สึกตัวแต่เห็นครั้งนี้เขาก็สบายใจว่านางหายจากการเจ็บป่วยแล้ว
สองสาวคุมงานและวางแผนการทำงานไม่หยุดมือ ดีที่ขบวนของเหล่าองค์ชายเข้าไปพักที่วังเก่าพวกนางก็เพิ่งรู้หลังจากที่ชาวบ้านเล่าให้ฟังเื่ในอดีต มิน่าหมู่บ้านนี้ถึงชื่อแปลกๆแต่พวกองค์ชายเ่าั้จะมาด้วยเหตุอันใดพวกนางก็ไม่รู้ๆแต่ว่าพวกนางไม่ต้องมาเหนื่อยเพื่อต้อนรับพวกนั้นก็พอ
"วันนี้คืบหน้าไปมากแล้วนี่ก็ใกล้จะค่ำบอกคนงานให้หยุดมือพรุ่งนี้ค่อยมาทำต่อ"
ซีซีสั่งหลงเว่ยก่อนจะมองหาน้องสาวก็เห็นกำลังวุ่นวายกับคลองน้ำขนาดใหญ่อยู่อีกฟาก
"ตงไห่กลับไปพักได้แล้วข้ามีเื่จะปรึกษา"
นางชวนน้องสาวกลับ ซีเหมยหันกลับมาตอบรับและเพื่อไม่อยากให้เสียเวลาซีเหมยก็เหินกายมาหาทันที
"งั้นก็กลับกันก่อนเถอะข้าเริ่มหิวแล้วท่านรองแม่ทัพไปอยู่มุมไหนของเขานะ"
"อย่าบ่นเลยเดี๋ยวชาวบ้านก็นำอาหารมาให้เรากลับไปอาบน้ำรอดีกว่า"
ไม่ต้องให้พูดซ้ำทั้งสองก็เดินกลับที่พักทันที วันนี้พวกนางเหนื่อยจริงๆ สองสาวเปิดเข้าที่พักรับรองแต่ก็ต้องใจนรีบเข้าไปก่อนจะปิดประตูทันที
"เ้ามาได้อย่างไรอู๋เซียน!!!"
สองสาวถามออกมาพร้อมกันนี่มันเื่ตลกร้ายอันใดหรือ
"เ้ามาโผล่ที่นี่ได้อย่างไรหรือว่าแอบตามเรามา"
ซีซีเดาถูกต้อง
"เฮ้ย....ข้ารอพวกเ้านานไปจนหลับนี่ท้องข้าก็เริ่มจะหิวแล้ว"
"นี่เ้าอย่ามาเฉไฉตอบข้ามาก่อน"
สีหน้าซีเหมยเหมือนเด็กกำลังสั่งสอนผู้ใหญ่ดูน่าเอ็นดูเสียจริง
"พวกเ้าคงจะลืมสถานะตอนนี้ข้าเป็ญาติผู้พี่พวกเ้าต้องเรียกข้าว่าท่านพี่เข้าใจหรือไม่แล้วเื่ที่ข้ามาได้อย่างไรไม่ต้องสนใจรู้แค่ว่าข้ามาพักผ่อนและข้าก็ผนึกร่างเรียบร้อยเสมือนมนุษย์ผู้หนึ่งที่มีพลังทั่วไป"
‘แต่ข้าไม่มีวันตาย’แค่นั้นเองอู๋เซียนได้ต่อคำในใจ
"เื่ที่จะให้พวกข้าเรียกท่านว่าพี่นั้นไม่มีปัญหาแต่เื่ที่จะมาอาศัยพักกับพวกเราคงไม่ได้เพราะถึงอย่างไรพวกเราก็เป็ผู้หญิง"
"ใช่แล้วถ้าท่านเป็พี่ใหญ่จริงๆท่านต้องเสียสละออกไปจากที่นี่จะไปพักผ่อนที่ไหนก็ตามแต่ใจท่านเถิดท่านพี่อู๋เซียน!!"
ซีเหมยเน้นเสียงเล็กน้อยในการเรียกบุรุษตรงหน้าดูเหมือนตัวยุ่งของแท้คือบุคคลที่อยู่ตรงหน้านางและพี่สาวไม่รู้จะมาป่วนอะไรอีก
"เอ๊ะ...ใช่ตอนนี้กำลังคนเราไม่พอถ้าอย่างนั้นพรุ่งนี้ท่านก็ไปช่วยชาวบ้านหาตาน้ำแล้วขุดบ่อน้ำเพิ่มดีหรือไม่"
"ดีความคิดของเ้าเข้าท่าถ้าจะมาขอร่วมก็ต้องทำงานที่นี่ไม่เหมือนบ้านท่านฉะนั้นท่านต้องทำงานให้เหมือนคนอื่นๆเช่นกัน"
อู๋เซียนยืนฟังสองสาวที่กำลังหาทางกลั่นแกล้งเขานึกว่าเื่แค่นี้จะทำให้เขาถอดใจหรือไม่มีทาง
"ได้พรุ่งนี้ข้าจะช่วยทำงานเองแล้วพวกเ้าจะต้องชื่นชมพี่ชายของเ้าที่ทำงามเก่ง"
สองสาวได้แต่เบ้ปากตามหลังพี่ชายอุปโลกน์ที่เดินออกไปพวกนางยังไม่ทันได้คิดบัญชีที่เคยแกล้งพวกนางอย่าหวังว่าจะยอมรับง่ายๆ
แม้จะคิดเอาคืนแต่ก็ไม่ร้ายแรงเป็เหมือนการแกล้งกันของพี่น้องเสียมากกว่าเพราะส่วนหนึ่งทุกคนก็ยอมรับกันและกันในใจแล้ว
กว่าที่ขบวนของเขาจะมาถึงที่พักก็ใกล้ค่ำแล้วแม้จะห่างจากหมู่บ้านไม่ไกลแต่การเดินขบวนที่ใหญ่จึงล่าช้านัก
"ขออภัยพ่ะย่ะค่ะองค์ชายใหญ่ตอนนี้เรามาถึงที่หมายแล้ว"
เสียงกงกงปลุกให้หลงเยี่ยนตื่นขึ้นมานี่เขาเผลอหลับไปตอนไหนกันเขามองหาสหายคนสนิทเพื่อไต่ถามก็เห็นหลี่ฟงหลับอยู่เช่นกัน
"องครักษ์หลี่เป็อะไร"
หลี่ฟงไม่ใช่คนที่จะละเลยหน้าที่มันต้องมีเหตุการณ์อะไรแน่นอน
"เอ่อคือองครักษ์หลี่เป็ลมแดดพ่ะย่ะค่ะ"
"เ้าว่าอย่างไรเป็ไปไม่ได้เ้าได้ให้หมอหลวงมาตรวจแล้วใช่หรือไม่"
วางยา!!นี่พวกเขาโดนวางยาต้องใช่แน่ๆ
"ทูลองค์ชายข้าน้อยได้ให้ท่านหมอมาตรวจดูแล้วท่านองครักษ์หลี่แค่เหนื่อยจากการเดินทางและมิได้พักผ่อนแค่นั้นเองพ่ะย่ะค่ะ"
หากหมอหลวงมิใช่คนของเขาๆคงไม่ใช่อย่างแน่นอนแต่เมื่อท่านหมอบอกอย่างนั้นเขาก็เชื่อใจ
"ปลุกหลี่ฟงแล้วบอกให้ตามข้าไปที่ตำหนักที่พักของข้า"
จ้าวหลงเยี่ยนรีบเดินมุ่งหน้าไปที่พักอย่างรวดเร็วเขามีแผนในใจต้องอาศัยลูกเล่นนิดหน่อยก่อนที่จะไปพบพวกนาง
ยังไม่ทันได้พลัดเปลี่ยนเสื้อผ้า หลี่ฟงก็พุ่งกายเข้ามาเขาจึงเจอกับคมดาบของหลงเยี่ยนแทน
"ข้าน้อยเองพ่ะย่ะค่ะองค์ชาย"
"หลี่ฟงเหตุใดเ้าจึงบุ่มบ่ามเข้ามา"
จ้าวหลงเยี่ยนหรี่ตามองคนสนิทนี่คงเป็เอามากคนที่ไม่เคยแลหญิงใดพอมีความรักก็เลยเสียอาการตัวเอง
"ข้าน้อยจะมาช่วยองค์ชายปลอมตัวข้าได้เตรียมชุดมาด้วยแล้วเดี๋ยวกระหม่อมจะนำมาถวาย"
ตอนแรกชุดนี้ตั้งใจจะปลอมตัวเผื่อดูท่าทีพี่น้องอีกสองคนของเขาแต่ตอนนี้คงต้องเพิ่มการไปเยี่ยมเยียนสองนางด้วยซินะ
เมื่อทั้งนายและคนสนิทพร้อมใจทำให้ทุกเื่ง่ายดายไปเสียหมดพวกเขาทั้งสองใช้วิชาตัวเบามาถึงที่พักของพวกนางทั้งสองหนุ่มมองหาหญิงในดวงใจก็เห็นพวกนางกำลังถูกสาวชาวบ้านรุมล้อมอยู่แม้จะปลอมเป็บุรุษก็รูปงามจนเขาทั้งสองยังนึกอาย
"เราทำเป็ทหารมาเดินตรวจรอบๆหมู่บ้านละกันข้าได้แจ้งไว้แล้วน่าจะไม่มีใครสงสัย"
จ้าวหลงเยี่ยนเดินอาดๆด้วยท่าทางที่ผ่าเผยสง่างามตรงเข้าไปยังกลุ่มที่พวกนางยืนอยู่หลี่ฟงก็เดินตามหลังใบหน้าที่ดูนิ่งเฉยก็ออกจะเ็านิดๆเขาไม่รู้ว่าต้องแสดงออกอย่างไรในใจก็เต้นรัวหากสังเกตดีๆหน้าของเขามีริ้วแดงน้อยๆแต้มอยู่
"คารวะท่านชายทั้งสอง"
เสียงดังมาจากข้างหลังสองสาวรีบหันมารับการคารวะจากใครบางคนเมื่อซีซีเงยหน้ามองถนัดตานางก็ถึงกับเสียอาการนี่มันชายคนในกลุ่มนั้นนี่
"ข้าน้อยหลี่ฟงคารวะคุณชายทั้งสอง"
หลี่ฟงเดินมาถึงก็รีบแนะนำตนและทำความรู้จักทันทีเขามองนางตัวเล็กเป็พิเศษแต่ดูเหมือนคนตัวเล็กจะไม่ได้สนใจสายตาที่เขาส่งให้หลี่ฟงแทบอยากร้องไห้เสียเดี๋ยวนี้
"คาระวะท่านหลี่ฟงข้าชื่อตงตงส่วนน้องข้าชื่อตงไห่แล้วสหายท่านละชื่อเสียงว่าเช่นไร"
"ขออภัยเมื่อกี้ข้าเสียมารยาทข้าชื่อว่าหลงเยี่ยน"
น้ำเสียงและสายตามองส่งมาที่นางซีซีถึงกับหน้าร้อนทันทีน้ำเสียนี้นางเคยได้ยินแม้ตอนแรกไม่มั่นใจแต่ตอนนี้นางกล้าพูดได้ว่านี่คือบุรุษชุดดำคนนั้น
"ท่านมีธุระอันใดกับข้าและท่านพี่ของข้ากัน"
ซีเหมยไม่ค่อยชอบใจในน้ำเสียงที่เอ่ยพูดกับพี่สาวของตนนางได้ฟังแล้วหงุดหงิดหัวใจยิ่งนัก
"ข้าเป็ทหารองครักษ์เดินมาตรวจยามและบังเอิญได้ยินเื่ภาระกิจของพวกท่านข้ามีใจอยากช่วยหากมีเื่ที่้าหาคนช่วยให้คนมาเรียกพวกข้าได้"
"ย่อมได้ในเมื่อท่านมีใจอยากช่วยข้าจะไม่เกรงใจพรุ่งนี้พวกท่านก็มาช่วยชาวบ้านหาตาน้ำแล้วขุดบ่อน้ำเพิ่มแล้วกันช่วยกันหลายๆคนงานจะได้เสร็จเร็วๆ"
ซีเหมยรีบรับความหวังดีไว้ตอนนี้คนขาดพอดีได้คนช่วยงานแถมได้ดูความ้าที่แท้จริงของชายทั้งสองนางจำได้พวกเขาคือชายที่มาขอพักที่ศาลาหน้าศาลเ้ากับพวกของนางเมื่อครั้งนั้น
"ตงไห่อย่าไปกวนพวกเขาเลยทหารองครักษ์มีหน้าที่สำคัญต้องดูแลเหล่าเชื้อพระวงศ์ไม่มีใครมาเล่นกับเ้าได้หรอก"
"ได้ข้าว่างท่านอย่าได้เกรงใจกันเลย"
"อื้ม!"
จ้าวหลงเยี่ยนกระแอมเตือนสหายคนสนิทของตัวเองยังไม่ทันไรก็ทิ้งหน้าที่แล้วนี่เขาคงต้องอบรมเสียใหม่
"ข้าน้อยลืมตัวไปได้โปรดอภัยด้วย"
"5555"ซีเหมยหลุดขำออกมานางไม่เคยเห็นพวกผู้ชายที่แสดงสีหน้าที่เป็ไปตามความรู้สึกเท่าไหร่นักส่วนมากนางเจอแต่พวกหน้าตายดูก็ไม่ค่อยออกว่าคิดเช่นไรอยู่เมื่อมาเห็นหลี่ฟงนางก็แปลกใจและตลกกับท่าทางของเขานัก
"พวกเ้าคุยอะไรกันอยู่รึท่าทางน่าสนุกให้ข้าคุยด้วยคุยซิ"
อู๋เซียนเดินเข้ามารวมกลุ่มข้างหญิงสาวทั้งสองแม้จะบอกว่าขอร่วมคุยแต่น้ำเสียงนั้นช่างเ็านัก
หลงเยี่ยนหน้าตึงทันทีบุรุษผู้นี้เป็ใครทำไมจึงได้มาอยู่กับพวกนางได้ท่าทางก็ดูสนิทสนมกันเขาไม่ได้รับข่าวเกี่ยวกับชายตรงหน้าสักนิดสงสัยต้องรีบถามสายข่าวที่อยู่ในจวนเ้าเมืองซะแล้ว
"ไม่ทราบว่าท่านชายคือ"
หลี่ฟงเห็นท่าไม่ดีจึงออกหน้าให้เขายังไม่อยากมีเื่ตอนนี้หากเื่สถานะถูกเปิดเผยพวกเขาคงเข้าใกล้ทั้งสองสาวได้ยากขึ้น
"ข้าคือพี่ชายคนโตมีนามว่าอู๋เซียน"
"ลูกพี่ลูกน้องนะ"
ซีซีเติมให้เมื่อมองเห็นหน้าสองหนุ่มเริ่มขมวดคิ้วเธอเองก็ไม่แน่ใจว่ากลัวว่าเขาจะเข้าใจผิดหรืออย่างไรถึงได้รีบต่อให้ซะอย่างนั้น
อู๋เซียนไม่พอใจที่น้องสาวแสดงอาการอย่างนั้นเขาเริ่มไม่ชอบหน้าเ้าสองคนนี้ซะแล้วซิกล้าดีอย่างไรมาแย่งความรู้สึกดีๆที่ควรเป็ของเขา
อู๋เซียนมีความคิดคล้ายมารดาเขาเองก็อยากมีน้องสาวเหมือนที่มารดาอยากมีลูกสาวเช่นกันยังไม่ทันได้ให้พวกนางเรียกท่านพี่ก็มีคนอื่นมาแย่งความสนใจไป ‘ไม่ได้เขาไม่ยอมแน่นอน’
266
