ภายในห้องประชุมใหญ่ของบริษัทซอฟต์แวร์แบรนด์ดังระบบโลก มีเพียงโต๊ะตัวใหญ่ยาววางอยู่กลางห้อง และเก้าอี้ว่าง ๆ ที่วางอยู่รายล้อมมากกว่า 20 ตัว
“ถ้าไอ้นิธิมันถึงสุวรรณภูมิ จะจัดการกับมันยังไง สิบล้อเบียด รึประกบยิง”
ชายร่างผอมกล่าวด้วยสีหน้าที่ครุ่นคิด
“เราจะต้องวางแผนให้รอบคอบ ใช้วิธีเดิม ๆ อาจสาวมาถึงเรา คุณดูอย่างในข่าวซิ คนจ้างวานฆ่า ตำรวจตามแกะรอยได้เกือบทุกราย เพราะสุดท้ายไอ้เวรคนลงมือมันก็ถูกจับได้อยู่ดี พอมันซัดทอดก็ชิบหายกันยกแผง”
ชายร่างอ้วนกล่าวพลางลูบเนกไทลงไปที่พุงยื่น ๆ ด้วยสีหน้ากังวล
“จะเอายังไงก็รีบตัดสินใจก็แล้วกัน มันจะมาวันนี้แล้ว” ชายร่างผอมพูดก่อนจะนั่งลงบนเก้าอี้หัวโต๊ะ
“เฮ้ยยย ช่วยกันคิดดิ! อย่าลืมนะว่าถ้ามันกลับมาตรวจสอบจริง ๆ เื่แดงแน่ คุณกับผมเข้าปิ้งชัวร์ แล้วถ้าระบบของพวกมันมีปัญหา มีหวังได้ตายในคุกแน่นอน โอ๊ยยย! เงินในระบบมันเป็พันพันล้านนะเว้ย”
ชายร่างอ้วนเอามือค้ำโต๊ะอย่างแรงและพูดอย่างหัวเสีย
“ผมว่าเอาสิบล้อเบียดนั่นแหละเนียนที่สุด เอาให้ตกทางด่วนไปเลย ยังไงก็ไม่รอด แล้วเราค่อยมาหาวิธีจัดการกับไอ้คนรับงาน ตัดตอนมันไปเลย” ชายร่างผอมกล่าวด้วยน้ำเสียงอำมหิต
นพกรณ์และลัดดาที่ยืนชิดกับผนังข้างประตูห้อง ฟังรองผู้จัดการทั้งสองปรึกษากันทำเื่ชั่ว ๆ นั่นก็คือแผนการลอบสังหารผู้จัดการใหญ่ของบริษัท ซึ่งจะเดินทางกลับถึงเมืองไทยในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า
นอกจากนี้เขาและเธอยังได้รู้ถึงเบื้องลึกของธุรกิจมืดของชายทั้งสองด้วย รองผู้จัดการทั้งสองคนนี้ไดhพัฒนาซอฟต์แวร์ซึ่งเป็ผลิตภัณฑ์ของบริษัท เพื่อใช้ฟอกเงินให้กับพ่อค้ายา พ่อค้าอาวุธเถื่อน ธุรกิจค้ามนุษย์ข้ามชาติ และธุรกิจมืดอีกมากมาย
“ไอ้พวกเลวนี่ชั่วจริง ๆ” นพกรณ์อุทานออกมา
ลัดดาเดินไปทางด้านหลังห้องประชุมด้วยความสงสัย นพกรณ์เห็นจึงเดินตามเธอไปติด ๆ เธอยืดคอมองเข้าไปในห้องเล็ก ๆ ที่ติดอยู่กับห้องประชุมด้านหลัง ซึ่งเป็ห้องสำหรับเตรียมเครื่องดื่มและของว่าง
ลัดดามองเข้าไปในห้องนั้นอย่างใตาค้าง จากนั้นหันมามองหน้าแฟนหนุ่มระคนไปกับความประหลาดใจ
“ทำไมลัดไม่ได้อยู่ในห้องนี้ ลัดต้องอยู่ในห้องนี้สิ” เธอพูดในลำคอ
“มีอะไรเหรอลัด”
“จริง ๆ แล้ว ลัดจะต้องอยู่ในห้องชงกาแฟ ลัดถึงได้รู้ว่าสองคนนั้นคุยอะไรกัน”
เมื่อนพกรณ์ได้ยินเธอพูด เขาก็เริ่มเข้าใจแล้วว่าอะไรเป็อะไร!
“เพราะมันคือความฝันของลัดไงล่ะ ลัดฝันเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นจริง ดังนั้น ลัดจะไม่เห็นตัวลัดอยู่ในฉากของความฝันนี้” นพกรณ์กล่าวอย่างมั่นใจ เพราะตัวเองมีประสบการณ์เื่นี้มาแล้ว
“รู้ได้ยังไง” ลัดดาหันมาถาม
“ตอนที่พี่ได้เข้าไปในความฝันครั้งสุดท้ายของตัวเอง ความฝันนั้นคือเหตุการณ์ที่ลัดถูกฆ่า พอมันถึงเวลาที่พี่จะต้องปรากฏตัวในเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจริง กลับไม่มีพี่อยู่ในเหตุการณ์นั้น มันเหมือนเป็หนังที่ถูกตัดบทของเราออกไป”
นพกรณ์ยื่นคอเข้าไปดูในห้องชงกาแฟที่ว่างเปล่า แล้วบอกต่อว่า
“เพราะมันคือฉากความฝันของเราเท่านั้น สำหรับเคสของเราเหมือนกันเด๊ะ แต่คนอื่นพี่ไม่รู้นะว่าเป็ยังไง” นพกรณ์กล่าว
“ลัดไม่เข้าใจ ลัดงงไปหมดแล้ว แล้วก็... พี่ฝันเห็นว่าลัดถูกฆ่าได้ยังไง ทั้งที่มันเป็เื่จริง! หรือพี่...”
ลัดดาพูดยังไม่ทันจบ รองผู้จัดการร่างผอมที่ยืนคุยกัน จู่ ๆ ก็เดินเข้ามาส่องดูกระจกบานเลื่อน ซึ่งเชื่อมกับห้องประชุมใหญ่สำหรับส่งเครื่องดื่มและของว่าง ไม่นานมันก็วิ่งไปแง้มประตูห้องประชุม เพื่อมองดูอะไรบางอย่างด้านนอก!
นพกรณ์วิ่งตามรองผู้จัดการคนนั้นไป เขาสงสัยอะไรขึ้นมาตงิด ๆ เพราะดูเหมือนว่านายผอมกะหล่องคนนี้จะเจออะไรบางอย่างเข้า!
“ลัดออกจากห้องนี้ตอนไหน” นพกรณ์เดินกลับมาถามด้วยใบหน้าที่เคร่งเครียด
“ตอนนั้นลัดเข้าใจว่า ท่านรองอาจจะได้ยินว่ามีใครอยู่ในห้องชงกาแฟ ลัดเลยรีบวิ่งออกไป แต่ลัดไปแบบเงียบสุด ๆ นะพี่นพ”
นพกรณ์ลองลำดับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในห้องประชุมนี้ ใช่แล้ว! รองผู้จัดการคนนั้นมองเห็นลัดดาวิ่งออกไปจากห้องเตรียมของว่างที่ติดกับห้องประชุม นั่นแสดงว่ามันรู้ว่าลัดดาอยู่ในห้อง และได้ยินสิ่งที่พวกมันคุยกัน!
“มันเห็นลัดออกจากห้อง”
นพกรณ์กล่าวและชี้ให้เธอดูชายร่างผอมที่กำลังแอบมองลอดช่องประตูห้องประชุม ลัดดามองภาพตรงหน้าอย่างใจนตาค้าง เธอคิดมาตลอดว่าไม่มีใครรู้ว่าเธออยู่ในนั้น!
ทันใดนั้นรองผู้จัดการร่างผอมก็เดินกลับมาที่โต๊ะ แล้วจ้องหน้ารองผู้จัดการอีกคน
“เมื่อกี้มีผู้หญิงอยู่ในห้องชงกาแฟ”
“ตายห๊ะล่ะทีนี้ ใครล่ะเห็นหน้ามันมั้ย” ชายร่างอ้วนร้องขึ้นอย่างหน้าเสีย
“คนในแผนกพัฒนาซอฟต์แวร์ เคยเห็นหน้าบ่อยอยู่ แต่จำชื่อไม่ได้”
ชายร่างผอมกล่าวพร้อมกับหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาจากกระเป๋ากางเกง และกดเบอร์ปลายทาง
นพกรณ์และเธอมองดูหน้ากันอย่างใสุดขีด เขาคิดว่านี่คือแรงจูงใจในการก่อเหตุฆาตกรรมอำพราง เพราะลัดดาดันไปรู้แผนการชั่วของมัน จึงถูกชิงฆ่าปิดปาก!
“ชลิตเหรอ ผมมีงานให้คุณทำ จัดการภายในวันนี้เลย เอาให้เงียบที่สุด อย่าให้ใครสงสัยเป็อันขาด เดี๋ยวจะส่งพิกัดเป้าหมายให้... เออ แค่นี้แหละ” เสียงรองผู้จัดการร่างผอมพูดด้วยน้ำเสียงร้อนรน
ลัดดามองดูเ้านายของตัวเองตาค้าง เพราะมันคือคำสั่งฆ่าเธอ!
นพกรณ์เข้าใจทันที คนที่อยู่ปลายทางที่พูดสายกับชายร่างผมก็คือ ชายชุดดำที่ลงมือฆ่าลัดดาที่เขาเห็นในฝัน
เพราะฉะนั้น มันคือคำสั่งฆ่าพยานปากเอก!
“คนที่คุยกับไอ้แห้งคนนี้ น่าจะเป็ไอ้ผู้ชายชุดดำที่ทำร้ายลัด แน่นอนเลยไม่ต้องสงสัย” นพกรณ์กล่าวหน้าเครียด
“เขารู้ว่าลัดรู้ เขาเลยสั่งให้คนไปปิดปากลัด”
ลัดดากล่าวพร้อมกับน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม เธอกำลังใและเสียใจกับสิ่งที่พึ่งรู้ แล้วอยู่ ๆ ร่างกายก็หมดเรี่ยวแรงจนเธอเซล้มลงนั่งพับเพียบที่พื้นด้วยอาการเหมือนเวียนหน้า
แล้วลัดดาก็ได้รู้อีกความจริงหนึ่งก็คือ ความไม่มีตัวตน! เนื่องจากก่อนที่เธอจะล้ม หญิงสาวยื่นมือเพื่อจะไปจับเก้าอี้เพื่อพยุงตัวเอง แต่มือของเธอดันผลุบเข้าไปในเก้าอี้เหมือนเธอเป็แค่ธาตุอากาศ บัดนี้ร่างกายของเธอไม่ใช่วัตถุที่มีรูปร่างและไม่มีน้ำหนัก เธอเป็แค่ดวงจิตที่ล่องลอยในความฝันเท่านั้น!
นพกรณ์มองเธออย่างเห็นใจ และเข้าใจในความรู้สึกของลัดดาตอนนี้ เพราะเมื่อครั้งที่เขารู้ว่าตัวเองทำอะไรไม่ได้ หยิบจับอะไรไม่ได้ ช่วยอะไรคนรักที่กำลังจะถูกฆ่าก็ไม่ได้! วินาทีนั้นเขาก็ช็อกและเ็ปสุด ๆ เหมือนกัน
ตอนนี้เขาและเธอเป็เพียงแค่ดวงจิตที่ล่องลอยอยู่ในความฝัน มันเป็เพียงแค่เศษซากหนึ่งของความทรงจำใน พอนส์! ชิ้นส่วนหนึ่งของก้านสมองที่ยังคงทำงานอยู่เท่านั้น
เหตุการณ์ฆาตกรรมลัดดา มันไม่มีเหตุผลที่ตัวเขาจะฝันถึง อย่างตอนนี้เขาอยู่ในความฝันของเธอ ซึ่งมันก็เป็ฉากหนึ่งที่เธอเคยมีบทบาทในเหตุการณ์ในความทรงจำ และเขาบังเอิญได้เข้ามาในความฝันของเธอก็เท่านั้น
แต่เหตุการณ์ฆาตกรรมที่เกิดขึ้น มันไม่ใช่ประสบการณ์หรือความทรงจำของเขา เพราะเขาไม่ได้อยู่ร่วมในเหตุการณ์ อีกทั้งยังไม่มีใครมาเล่าให้ฟังเพื่อบันทึกในความทรงจำ มันจึงทำให้ลัดดาเชื่อได้ยากว่า ความฝันครั้งสุดท้ายของเขาเป็เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจริง ซึ่งเป็ประสบการณ์ของคนอื่น!
หรือว่าสมองของเขาเพียงแค่ประมวลผลจากภาพที่เห็นก่อนที่เขาจะตาย เขาได้เห็นสภาพของห้องลัดดาหลายต่อหลายครั้ง ข้าวของทุกชิ้นเขาจำได้ว่ามันเคยวางอยู่ตรงไหน เมื่อครั้งล่าสุดได้เข้าไปในห้องของเธอ สภาพห้องรกกระจุยกระจาย และเห็นเธอนอนแน่นิ่งอยู่บนเตียง สมองของเขาเลยประมวลผลภาพความทรงจำทั้งหมด รวมเข้ากับฉากฆาตกรรมในภาพยนตร์ที่เขาเคยดู ปะติดปะต่อเอามาเป็ภาพความฝันครั้งสุดท้ายอย่างนั้นเหรอ? และมันดันบังเอิญเหมือนกับเื่จริง
เฮ้ย! มันเป็ไปไม่ได้ขนาดนั้นหรอก ไอ้เวร! นพกรณ์ด่าตัวเองอย่างหัวเสียพร้อมกับสะบัดหน้าอย่างแรง
ทันใดนั้นรองผู้จัดการทั้งสองคนก็เดินออกจากห้องประชุม นพกรณ์และลัดดาเดินตามไปติด ๆ โดยพวกเขาเดินตรงไปตามทางที่ลูกศรชี้ไปแผนก Software Development Team ซึ่งเป็ห้องทำงานของลัดดา จากนั้นรองผู้จัดการอ้วนผอมก็หยุดมองผ่านผนังกระจกเข้าไปภายในห้องของแผนกพัฒนาซอฟต์แวร์
ลัดดามองไปที่โต๊ะทำงานของเธอในแผนก แต่มันว่างเปล่าไม่มีเธอนั่งทำงานอยู่ที่โต๊ะ!
แต่เธอจำได้แม่นว่า เมื่อวิ่งออกมาจากห้องชงกาแฟ เธอก็ตรงมาที่ห้องทำงานทันที ไม่ได้แวะไปที่ไหน มาถึงก็นั่งที่โต๊ะและเปิด Gmail เพื่อส่งอีเมลหาผู้จัดการใหญ่นิธิทันที!
“มันเห็นลัดแล้วตอนนี้ มันรู้แล้วว่าคนที่แอบฟังพวกมันคุยกันคือลัด นี่คือสาเหตุที่ทำให้ลัดต้องถูกฆ่า” นพกรณ์กล่าวพร้อมกับจับแขนเธอและดึงเข้ามาใกล้ ๆ
“พี่นพ ลัดขอถามได้มั้ย ยังไงเราก็ตายกันไปแล้ว พี่รู้ได้ยังไงว่าลัด... ตายยังไง” ลัดดาจ้องตาเขาแล้วถามด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ
“พี่ก็ไม่รู้ ตอนนั้นพี่กำลังจะวิ่งหนีออกไปจากความฝันของตัวเอง เพื่อกลับไปหาลัด แต่อยู่ดี ๆ ก็เหมือนถูกถีบตกเหวหล่นวูบเข้าไปอยู่ในห้องของลัด และเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดทุกฉากทุกตอน แต่ไม่เห็นอยู่อย่างเดียว คือ ตัวเองในเวลาที่ต้องปรากฏตัวตามความจริง”
นพกรณ์หลับตานึกภาพด้วยสีหน้าอึดอัด
“ความจริงวันนั้น พอพี่เข้าไปในห้อง พี่เห็นลัดนอนน้ำลายฟูมปากอยู่บนเตียง พี่ร้องไห้หนักมาก จำได้ว่าหลังจากที่โทรเรียก 1669 พี่ก็ซบลงกับแขนของลัด แล้วอยู่ ๆ ก็ไปโผล่อยู่ที่... เอ่อ บ้านหลังนั้น”
บ้านหลังนั้นที่นพกรณ์เน้นเสียง คือดินแดนแห่งความฝันที่มนุษย์ทุกผู้ไม่อาจหลีกหนีได้พ้น มันเป็เหมือนสถานที่ที่รวมทั้งนรกและ์เข้าด้วยกัน และการตัดสินว่าใครจะได้ขึ้น์หรือลงนรก คือ การกระทำทั้งหมดที่ผ่านมาทั้งชีวิต
ดินแดนแห่งนั้นเป็เหมือนประตูสู่ความฝันครั้งสุดท้าย ไม่ว่าใครเมื่อตายไปแล้ว ดวงจิตหรือจะเรียกว่าิญญาจะต้องไปอยู่ในที่แห่งนั้น เพื่อเปิดประตูสู่ความฝันครั้งสุดท้ายของตัวเอง และไม่มีใครรู้ว่าความฝันครั้งสุดท้ายของตัวเองจะเป็เื่ราวอย่างไร
ความฝันนั้นจะเป็สุขน่ายินดี ฝันที่เป็ทุกข์กับการโศกเศร้าอาลัย หรือความฝันที่น่ากลัว แต่ทุกคนจะต้องเจอกับความฝันนั้น ไม่มีใครหนีพ้น!
“ลัดก็อยากจะเชื่อคำพูดของพี่นะ แต่มันทำใจให้เชื่อได้ยากเหลือเกิน เหตุการณ์ที่ลัดถูกฆ่า จะเป็ความฝันครั้งสุดท้ายของพี่ได้ยังไง” ลัดดาหยุดพูดแล้วเอามือป้ายน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม
นพกรณ์สูดลมหายใจเข้าปอดเพื่อตั้งสติ เขาไม่สามารถอธิบายให้เธอเข้าใจได้ว่า เพราะเหตุใดความฝันของเขาจึงเป็ภาพเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจริง และมันเป็เหตุการณ์สำคัญที่สุดในชีวิตของเธอด้วย เขาไม่อาจอธิบายได้ว่ามันเกิดผิดพลาดห่าเหวอะไรขึ้น เขารู้สึกอัดอั้นจนแทบจะะเิออกมาเป็เสี่ยง ๆ
“พี่ก็ไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น แล้วมันก็มีแต่เื่น่าสงสัยเต็มไปหมด” นพกรณ์ถอนหายใจอีกครั้ง
“ลัดไม่ได้พูดเล่นนะ พี่นพเป็ผู้ชายที่ลัดรัก แต่อยู่ ๆ ลัดต้องมาสงสัยว่าพี่... ลัดงง ลัดไม่รู้จะทำยังไง”
ลัดดากำลังสะกดกลั้นอารมณ์เพื่อไม่ให้สติแตก
“ฟังพี่ก่อนนะลัด มันเกิดความผิดพลาดขึ้นหลายอย่าง ที่ทำให้พี่ต้องมายืนอยู่ตรงนี้ ใจเย็น ๆ ฟังพี่อธิบายเื่ทั้งหมดก่อน”
นพกรณ์ดึงลัดดาเข้ามาใกล้อีกเพื่อจะโอบกอดเธอ แต่ลัดดาฝืนทำตัวแข็งและนั่งลงร้องไห้ ชายหนุ่มยืนมองดูเธอตรงนั้น ไม่รู้จะทำยังไง
“ลัดกำลังส่งข้อความหาพี่ ลัดโทรไปแต่พี่ไม่รับสาย แล้วมันก็มา...”
ลัดดากล่าวด้วยน้ำเสียงสะอึกสะอื้น และนึกภาพตอนที่ชายชุดดำโผล่เข้ามาล็อกตัวเธอ
“โธ่... ลัดพี่ขอโทษ ไม่น่าเลยจริง ๆ ลัดน่าจะไปหาพี่ที่ทำงาน ลัดกลับห้องทำไม!”
71K
![ทะลุมิติมาเป็นท่านลอร์ด แต่ขอโทษที... ผมมีระบบสร้างฐาน [RTS] ระดับแชมป์โลก!](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1783420841_83693545.webp)