ย้อนเวลารัก: ภรรยาสุดแกร่งแห่งยุค 80

บทที่ 39 คนแบบนี้ควรโดนจับตั้งนานแล้ว !

ถังซีเหมียนล้างมือเสร็จแล้วกลับมานั่งที่เดิม ตอนนี้ผู้โดยสารหลายคนถูกปลุกให้ตื่น เพราะอีกครึ่งชั่วโมงก็จะถึงที่หมาย

เด็กสาวคนนั้นจ้องมองถังซีเหมียนตลอด แต่ตอนนี้ชายคนนั้นก็กำลังมองเธออยู่เช่นกัน ถังซีเหมียนได้แต่กระแอมสองครั้งแล้วนั่งลง

ดวงตาของเด็กสาวฉายแววสิ้นหวังอย่างชัดเจน ไม่นานนัก ตำรวจรถไฟหลายนายก็มุ่งหน้ามาทางนี้ พวกเขาล้อมชายหญิงคู่นั้นเอาไว้อย่างแน่นหนา

"คุณครับ กรุณาแสดงบัตรประชาชนด้วย!"

ชายคนนั้นหยิบบัตรประชาชนออกมา สายตาล่อกแล่กระแวดระวัง ทำไมถึงตรวจเฉพาะเขาล่ะ หรือว่าผู้หญิงคนนี้ไปแจ้งตำรวจ

ฉู่เจียงชวนกลับมาพอดีเห็นคนมุงอยู่เยอะแบบนี้ก็รีบวิ่งเข้าไป พอเห็นว่าครอบครัวของตัวเองปลอดภัยดีถึงได้โล่งอก 

"ตกใจแทบตาย!" เขาถอนหายใจเฮือกใหญ่

"พวกเราสบายดี" น่าน่าพูดพลางขยี้ตา

ถังซีเหมียนจับมือฉู่เจียงชวน ดวงตาฉายแววตื่นตระหนกเล็กน้อย

ฉู่เจียงชวนก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น จึงได้แต่กุมมือเล็ก ๆ ของเธอไว้แน่น 

"ไม่เป็นไรหรอก อย่าตื่นตระหนกไปเลย!"

"ขอดูบัตรประชาชนของคุณผู้หญิงคนนี้หน่อย!"

"ฉัน...ของฉัน..."

เด็กสาวแกล้งทำท่าจะค้นหา แต่ถูกชายคนนั้นขัดขึ้นมา "บัตรของเธออยู่กับผม!"

สีหน้าของตำรวจรถไฟก็เคร่งขรึมขึ้น "ขอผมดูหน่อย"

ตำรวจรถไฟสบตากัน พวกเขาต่างรู้สึกว่า เรื่องนี้จัดการได้ยาก 

"เป็นอย่างนี้นะครับ รูปถ่ายของคุณผู้หญิงคนนี้ดูไม่ค่อยเหมือนกับตัวจริง และเธอมีลักษณะคล้ายกับผู้ต้องหาที่เราต้องการตัว พวกคุณช่วยให้ความร่วมมือในการสอบสวนด้วย!"

"หา!"

ทุกคนต่างตกใจไม่น้อย รวมถึงผู้ชายคนนั้นด้วย จังหวะที่ชายคนนั้นถูกบังคับให้ลุกขึ้น เจ้าหน้าที่คนหนึ่งรีบกระชากตัวเด็กสาวออกมาอย่างรวดเร็ว ส่วนคนที่เหลือก็รุมเข้าจับตัวชายคนนั้นไว้แน่น

"อย่าขยับ!"

"ห้ามขยับ!"

"ค้นดูว่า มีอาวุธหรือเปล่า!"

เด็กสาวในตอนนี้ก็รู้สึกโล่งอกในที่สุด เธอคุกเข่าลงกับพื้นกอดขาของถังซีเหมียน และร้องไห้โฮออกมา 

"ขอบคุณ...ขอบคุณ! ขอบคุณคุณตำรวจค่ะ..."

"ลุกขึ้นเร็ว มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่" ถังซีเหมียนแกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่อง

"ไม่มีอะไร… ฮือ ๆ ๆ ไม่มีอะไรแล้ว..." ไม่รู้ว่า เธอพูดให้คนอื่นฟังหรือพูดให้ตัวเองฟังกันแน่

ถังซีเหมียนถอนหายใจแล้วตบไหล่เธอเบา ๆ ชายคนนั้นถูกนำตัวไปอย่างรวดเร็ว ตำรวจรถไฟไม่ได้จากไปไหน พวกเขากำลังจดบันทึกการให้ปากคำ

ฉู่เจียงชวนรู้สึกภูมิใจแต่ก็กลัวเล็กน้อยเมื่อรู้ว่าถังซีเหมียนจัดการเรื่องใหญ่ขนาดนี้ตอนที่เขาไม่อยู่ "คุณจัดการคนเดียวเลยเหรอ ถ้าคนร้ายจับได้ล่ะ!"

ถังซีเหมียนหัวเราะคิกคัก "ฉันเห็นว่าเขาหลับอยู่!"

เด็กสาวคนนั้นเกาศีรษะพลางพูดว่า "ไม่เป็นไรค่ะ น้ำที่เขาดื่มฉันแอบบ้วนน้ำของฉันลงไป น้ำของฉันโดนเขาใส่ยามา!"

เพราะแบบนั้นเลยทำให้เขาหลับสนิทขนาดนั้น!

ถังซีเหมียนอดชื่นชมความกล้าหาญของเด็กสาวคนนี้ไม่ได้

"ฉันเพิ่งอายุ 16 เอง ยังไม่นับว่าเป็นผู้ใหญ่เลย! ถึงฉันจะไม่ได้เรียนหนังสือ แต่ฉันก็ไม่อยากแต่งงานกับใครนะ! ฉันรู้ว่าคนคนนั้นไม่ปกติ แต่ก็ไม่กล้าพูดอะไร พอขึ้นรถมาก็นอนหลับ พอตื่นมาก็รู้ว่าน้ำนั่นมีปัญหา!"

เด็กสาวเขียนชื่อของตัวเองพลางพูดว่า "ฉันชื่อ อวี๋ฉิง อวี๋ฉิงที่แปลว่าความรู้สึกที่ยังไม่จบสิ้น!"

เธอเช็ดน้ำตา "คนคนนั้นจะถูกประหารไหม"

ตำรวจรถไฟคิดสักครู่ "น่าจะติดคุกสักไม่กี่ปี แต่ถ้าความประพฤติดีก็อาจจะได้ลดโทษปล่อยตัวก่อนกำหนด..."

ฉู่เจียงชวนขมวดคิ้วแน่น

อวี๋ฉิงแค่นเสียง "หลอกฉันขนาดนี้ ยังจะลดโทษอีกเหรอ เป็นไปไม่ได้หรอก!"

เธอตบต้นขาตัวเอง ดวงตาทั้งสองขาแดงก่ำ "ปล่อยให้เขาสำนึกผิดในคุกไปเถอะ!"

"ใช่แล้ว! ปล่อยคนแบบนี้ออกไปก็ต้องไปหลอกลวงคนอื่นอีก ไม่รู้ว่าจะมีคนเดือดร้อนอีกกี่คน!"

"ถูกต้อง! น่าจะจัดการไปนานแล้ว!"

ขณะที่กำลังพูดคุยกันอยู่นั้น พนักงานต้อนรับหญิงคนนึงก็เดินเข้ามา ในมือถือไก่ย่าง 2 ตัว "ขอบคุณทั้งคู่มากนะคะ!"

"นี่มัน" ฉู่เจียงชวนตกตะลึง

สวี่กว่างเฟินตอนนี้ใบหน้าเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ ทั้งลูกชาย และลูกสะใภ้ล้วนเป็นคนที่น่าภูมิใจ!

"คุณจับคนร้ายได้ และภรรยาของคุณก็จับพวกค้ามนุษย์ได้ มันเรื่องดีมากเลยนะคะ! ไก่ย่างสองตัวนี้ พวกเราให้ด้วยความเต็มใจ ถือว่าเป็นการขอบคุณ! ถ้าเกิดเรื่องขึ้นมาจริง ๆ พวกเราก็ต้องรับผิดชอบด้วย!"

พนักงานต้อนรับพูดพลางยิ้ม แล้วยังให้ลูกอมกับน่าน่าด้วย "เด็กน้อยน่ารักจังเลย!"

"งั้นก็ขอบคุณนะคะ!" ถังซีเหมียนยิ้มบาง ๆ และไม่ได้เกรงใจพวกเขาอีก 

แน่นอนว่านี่คงเป็นความตั้งใจของหัวหน้าขบวนรถไฟ แต่สิ่งที่เธอพูดก็ถูกต้อง ถ้าเด็กสาวคนนี้ถูกพาตัวไปบนรถไฟจริง ๆ มันจะต้องเป็นเรื่องใหญ่แน่!

ดูจากท่าทางของเด็กคนนี้ก็รู้ว่าไม่ใช่ลูกคนธรรมดาแน่นอน!

ฉู่เจียงชวนมองอวี๋ฉิงอยู่นานแต่ก็นึกไม่ออกว่าเธอหน้าคล้ายใคร แต่ถึงกระนั้นก็รู้สึกคุ้นหน้ามาก 

หลังจากเหตุการณ์นี้ทำให้ทุกคนคุ้นเคยกัน แต่อวี๋ฉิงไม่ได้พูดอะไรกับถังซีเหมียนมาก เพียงแค่จับแขนเธอไว้ตลอด

คนที่ช่วยชีวิตตัวเองไว้ คือคนที่ปลอดภัยที่สุด!

เมื่อเห็นว่าใกล้จะถึงสถานี อวี๋ฉิงจึงลุกขึ้น "พี่สาวคะ พี่ชื่ออะไรคะ พี่มีช่องทางติดต่อไหมคะ หนูขอติดต่อไปหาได้ไหมคะ!"

ถังซีเหมียนยิ้ม "ฉันแค่ช่วยเธอเอง เธอไม่ต้องทำแบบนี้หรอก! ฉันชื่อถังซีเหมียนอยู่ที่อำเภอชิงซาน ถ้ามีโอกาสเราค่อยเจอกันนะ! เธอรีบกลับบ้านเถอะ ที่บ้านคงกำลังตามหาเธออยู่แน่ ๆ !"

"ได้ค่ะ..." อวี๋ฉิงถือกระเป๋าใบเล็ก ๆ และเตรียมตัวลงจากรถ

"งั้นเรามาเจอกันใหม่นะคะ! ฉันต้องหาพี่ให้เจอแน่นอน!"

ถังซีเหมียนพยักหน้าจับมือลากับเธอ แล้วมองเธอเดินไปที่ประตูรถ จากนั้นก็ลุกขึ้นจัดข้าวของ 

ในที่สุดก็ลงจากรถได้ การเดินทางครั้งนี้ช่างยากลำบากทำให้ทุกคนต่างนอนไม่หลับ

น่าน่ากลับมองไปรอบ ๆ อย่างตื่นเต้น แต่สำหรับสวี่กว่างเฟินกลับรู้สึกอึดอัดใจ

เธอไม่เคยมาที่ดี ๆ แบบนี้มาก่อน แม้จะเป็นแค่สถานีรถไฟธรรมดา แต่นี่คือสถานีรถไฟในเมืองหลวงนะ!

ฉู่เจียงชวนกับถังซีเหมียนถือของ ส่วนฉู่เจียงหรงจูงมือลูกและแม่ ทุกคนสอบถามที่อยู่ของโรงพยาบาลเสียเหอแล้วรีบออกเดินทาง 

ระหว่างทางก็นั่งสามล้อไปยังจุดหมาย 

โรงพยาบาลเปิดประตูกว้าง แต่ที่หน้าประตูเต็มไปด้วยคนปูเสื่อนอนรอ

ถังซีเหมียนและฉู่เจียงชวนวางห่อของลงพักผ่อน

"โอ้โห นี่คือโรงพยาบาลใหญ่สินะ..." สวี่กว่างเฟินพูดพึมพำอย่างตื่นตาตื่นใจ และนั่งขัดสมาธิลง

"พี่มาจากที่ไหนเหรอ" หญิงวัยกลางคนคนหนึ่งที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ลุกขึ้นมาขยับให้ที่ครอบครัวพวกเขา

"ขอโทษนะที่ทำให้ตื่น! พวกเรามาจากอำเภอชิงซาน!" สวี่กว่างเฟินรีบขอโทษ

"ไม่เป็นไรหรอก! พวกเราก็มาหาหมอเหมือนกันทั้งนั้น!" หญิงวัยกลางคนเป็นคนเป็นกันเอง "นี่ลูกสะใภ้ของคุณใช่ไหม สวยจังเลย! มาหาหมอเรื่องอะไรเหรอ

"หลานสาวมีปัญหาเรื่องหัวใจ พวกเราได้ยินว่าที่นี่มีหมอเก่ง ๆ ก็เลยมาดูค่ะ!" ถังซีเหมียนพูดพลางยิ้ม แล้วหยิบหมั่นโถวออกมา "คุณป้ากินไหมคะ"

หญิงวัยกลางคนกลืนน้ำลาย หากแต่รู้สึกเกรงใจ "ฉันไม่ได้กินอาหารแห้งมา 3 วันแล้ว... ขอบคุณนะ! ถ้าคุณไม่รังเกียจ เดี๋ยวฉันไปลงทะเบียนให้เอง! ให้คุณได้คิวก่อนฉัน!"

"ขอบคุณมากนะน้องสาว!" สวี่กว่างเฟินพยักหน้า