ณ ห้องประชุมขนาดกลางชั้น 5 เวลา 18.00 นาฬิกา
"โห้...นี้ของฝากพวกเราหมดเลยเหรอครับ (0o0)"หลังจากได้ไปเที่ยวกับคุณโฮโจ ระหว่างทางผมได้แวะร้านของฝากเพื่อซื้อขนมเล็กๆน้อยๆให้พวกหนุ่มๆด้วย แต่พอซื้อไปซื้อมากลับได้เยอะกว่าจำนวนคนซะงั้น ก็นะ...มันเลือกไม่ถูกนี้น่า มีแต่ของน่าอร่อยทั้งนั้นเลย
"ใช่ อยากกินอะไรหยิบไปได้เลยนะ (^^)"ตอนนี้ในห้องประชุมมีเหล่านักแสดงชายมากันครบ พวกเขายืนล้อมโต๊ะกลมพร้อมมองไปที่ของฝากอย่างใจจดใจจ่อ ผมเลือกของกินที่ดีต่อสุขภาพมาเลยนะ จะได้ไม่ต้องมาบ่นว่าอ้วนแถมราคาถูกอีกด้วย ประหยัดเงินในกระเป๋าไปได้เยอะเลย
หมับ!
"??"ระหว่างที่ยืนมองพวกเขาเลือกของกันอยู่ก็มีใครบางคนเข้ามาจับไหล่ผมไว้ทั้งสองข้าง ผมจึงเงยหน้าขึ้นไปมองก็พบเฮอิจิกำลังยืนยิ้มอยู่ด้านหลังพอดี
"มีอะไรเหรอ?"
"ก็บอกเองนี้ว่าอยากกินอะไรก็หยิบไปได้เลย (^^)"
"..."
"(^^)"
"อะ!... (0///0)"หลังจากเข้าใจความหมายที่เขาจะสื่อ ทำให้เริ่มรู้สึกตัวเองหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาเล็กน้อยจึงรีบก้มหน้าหลบสายตาอย่างไว เฮอิจิที่เห็นผมแปลกๆก็ยิ่งได้ใจใหญ่จึงแกล้งโยกตัวไปมาเพื่อพยายามมองหน้าผมให้ได้
"นี้~เป็อะไรไป มองหน้ากันหน่อยสิ~"
"ละ เลิกแกล้งแบบนี้สักทีเถอะครับ! ไม่งั้นผมโกรธจริงๆด้วย (-///-)"
"อะๆ ไม่แกล้งแล้ว เงยหน้าขึ้นมาสิ"
"(-///-)"ไม่รู้เชื่อได้มากแค่ไหนแต่ผมก็ยอมเงยหน้าขึ้นมาสบตากับเฮอิจิอย่างกล้าๆกลัวๆ ผมพยายามเล็งจุดอื่นบนใบหน้าที่ไม่ใช่ดวงตาส่วนเฮอิจิมองหน้าผมนิ่งๆไม่ได้แสดงสีหน้าอะไร นั้นทำให้ผมเริ่มรู้สึกอึดอัดขึ้นมาเล็กน้อยที่เขาไม่ยอมพูดอะไรเลย
"อย่าโกรธกันนะ..."
"หะ? โกรธเื่--"
จุ๊บ~
"!?!"ผมที่ยังงงๆกับคำพูดของเขาก็ต้องเลิกคิดเพราะหลังจากนั้นก็ได้คำตอบเรียบร้อย เฮอิจิก้มหน้าลงมาแตะริมฝีปากของผมเบาๆพร้อมใช้มือจับปลายคางแน่นเพื่อไม่ให้ขยับไปไหน ผมพยายามเผยปากออกมาเล็กน้อยเพื่อให้หายใจสะดวก แต่กลับมีบางอย่างลื่นๆเหนียวๆกำลังเข้ามาในโพรงปากของผมจนไม่มีพื้นที่หายใจ--
หมับ!
"หยุดเลยไอเวรนี้!!/ออกไปห่างๆจากพี่ฮาจิมะนะ!"จู่ๆร่างกายผมก็ถูกกระชากจากใครบางคนพร้อมเสียงโวยวายจากข้างๆหู ซาโตรุเป็คนดึงผมออกมาส่วนซาโตชิเดินมายืนกั้นผมกับเฮอิจิไว้พร้อมถือขนมสองอันทำรูปกากบาทไปทางเฮอิจิ ส่วนบาจิกับเคย์ยืนดูเฉยๆพร้อมทำสีหน้างุนงงอย่างเห็นได้ชัด
"เป็บ้าหรือไงเฮอิจิ! แกล้งแรงเกินไปแล้วนะ"ซาโตรุพูดเสียงเข้มปนดุแต่เฮอิจิไม่ได้มีท่าทีรู้สึกผิดสักนิด เขาใช้ปลายนิ้วเช็ดมุมปากตัวเองพร้อมมองหน้าสองแฝดสลับกันไปมาก่อนจะยิ้มมุมปากนิดๆ
"อะๆฉันผิดเอง โทษนะฮาจิมะที่แกล้งแรงไปหน่อย (^^)"
"พูดขอโทษแต่ยิ้มอยู่มันเชื่อได้ที่ไหน!"
"แล้วจะให้ทำยังไงละ? ให้รับผิดชอบเหรอ? อืม...ก็ได้นะ"
"ไม่ต้องเลย! แค่บอกจะไม่ทำอีกก็พอ"
"ฉันถามฮาจิมะอยู่นะ นายเกี่ยวอะไรด้วยซาโตรุ..."
"ฉันจะพูดแทนฮาจิมะเอง"
"เห...พูดเหมือนรู้ใจกันอย่างงั้นแหละ มีซัมติงอะไรกันหรือเปล่า..."
"ถ้ามีแล้วจะทำไม!"
"โห้...นี้นายเป็คนอย่างงี้เหรอซาโตรุ..."
เปรี้ยง!!
เหมือนได้ยินเสียงฟ้าแลบจากสมองเมื่อมองสองคนนั้นเถียงกัน ผมที่พึ่งได้สติตั้งสมาธิและคิดในใจว่าจะหยุดพวกเขายังไงดี แต่ว่า...ทำไมเื่มันถึงบานปลายแบบนี้ละ!
"เฮ้ย! งงไปหมดแล้ว อธิบายให้ฟังกันด้วยสิวะ!"เคย์ที่ยืนดูอยู่นานเข้ามาขัดขวางการประจันหน้าของพวกเขาสองคน นั้นทำให้ผมใช้โอกาสนี้เดินไปห้ามพวกเขาสองคนด้วยเช่น
"พอเลยทั้งสองคน ฉันไม่ได้เป็อะไรและไม่ต้องมารับผิดชอบอะไรด้วย เฮอิจิ..ฉันจะถือว่าเื่เมื่อกี้เป็การแกล้งเฉยๆ จะไม่ถือสาแต่ห้ามทำแบบนี้อีก เข้าใจมั้ย?"
"แต่ว่า--"
"ไม่มีแต่! ไม่งั้นไม่ต้องมาเจอหน้ากันอีก"
"ก็...ได้...(-3-)"
"ส่วนซาโตรุ ขอบใจที่ช่วยแต่ฉันจัดการเองได้ ไม่ต้องถึงมือนายหรอก"
"ไม่ต้องขอบคุณหรอก ผมเต็มใจช่วย"
"อื้ม! งั้นถ้าไม่ติดใจอะไรแล้วก็รีบกลับห้องไปได้แล้วไป๊ อย่าลืมหยิบขนมไปด้วยละ"
"อะไรวะ? ยังไม่เข้าใจเลยว่ามันเกิดอะไรขึ้น!"พ่อหนุ่มเคย์ยังคงเซ้าซี่ไม่เลิก ผมจึงหยิบขนมกำหนึ่งยัดใส่มือเขาพร้อมจับไหล่ดันไปทางประตูเพื่อให้เขาหยุดพูดมากสักที
"ไม่ต้องมาอยากรู้เื่ชาวบ้านหรอกน่า...กลับห้องไปได้แล้ว!"
"หะ! เดี๋ยวสิเฮ้ย!"
"ฮะ...ฮ่าๆๆๆๆฮิๆๆ ไม่ไหว...จะตายแล้ว!"ผมกับคนที่อยู่ใกล้ๆแถวนี้ต่างมองไปยังเ้าของเสียงหัวเราะที่จู่ๆก็หัวเราะอย่างบ้าคลั่งออกมา บาจิกำลังยืนตัวงอหัวเราะชอบใจซึ่งไม่รู้หัวเราะเื่อะไร ผมกำลังหันไปถามคนอื่นว่ามันเื่อะไรก็ได้เห็นสีหน้าแต่ละคนดูใอย่างเห็นได้ชัด นั้นทำให้ผมยิ่งงงเข้าไปใหญ่ว่าทำไมพวกเขาต้องใขนาดนั้นด้วย
"บาจิหัวเราะละ! วันนี้โลกแตกแน่เลย (0.0)"ซาโตชิยกมือขึ้นปิดปากพร้อมลงไปนั่งยองๆกับพื้น ส่วนเคย์กับเฮอิจิยังคงทำหน้าเหวออยู่ นี้มันเื่อะไรกัน! ใครก็ได้บอกผมที!
"มันผีเข้าต่างหาก ไปเอาน้ำมนต์มาเร็ว!"ซาโตรุทำท่ากลัวๆพร้อมหยิบขนมทำเป็รูปไม้กางเขนยื่นไปตรงที่บาจิยืนอยู่ บาจิที่เริ่มกลับมาปกติอีกครั้งใช้หลังมือเช็ดน้ำตาออกพร้อมเดินมาทางนี้ นั้นทำให้คนอื่นๆยกเว้นผมถอยห่างไปยืนตรงมุมห้องกันหมด
"มาทำแบบเมื่อก่อนกันเถอะ (^^)" ทุกคนที่ได้ยินแบบนั้นต่างมองหน้ากันพร้อมเดินมาล้อมวงเป็วงกลม ผมที่ไม่รู้เื่อะไรก็โดนบาจิกอดคอให้เข้ามาในวงด้วยจนพวกเราทุกคนต่างกอดคอคนข้างๆจนครบและเริ่มะโดังๆออกมา
"โอ้!!!/อ้าก!!!!/โว้!!!!/เฮ้!!!!/(0_0)!?"ผมที่ไม่รู้พวกเขาทำอะไรได้แต่ยืมมองตาปริบๆ ทุกคนต่างะโออกมาฟังไม่ได้ศัพท์ บางคนใส่อารมณ์เข้าไปด้วยทำให้ได้ยินเสียงดังฟังชัด เมื่อพวกเขาะโออกมาจนพอใจจึงปล่อยคนข้างๆและทยอยเดินออกไปทีละคน
"เมื่อกี้เป็การระบายอารมณ์อย่างหนึ่งครับ ผู้จัดการโอซุมะเป็คนคิดวิธีนี้ขึ้นมาเวลาพวกเราเกิดทะเลาะหรือผิดใจกัน ถึงจะน่าอายที่มาะโเป็คนบ้าแบบนี้แต่มันช่วยระบายอารมณ์ได้ดีเลยครับ"ซาโตชิเดินเข้ามาหาผมพร้อมพูดให้ฟังในสิ่งที่ผมสงสัย อ๋อ...เมื่อกี้บาจิพยายามทำให้สามคนนั้นสงบลงสินะ เป็ห่วงคนอื่นเหมือนกันนี้หว่า...
"แล้วทำไมตอนบาจิหัวเราะถึงใขนาดนั้น?"
"เขาไม่เคยหัวเราะเลยนะสิครับ เฮอิจิเคยเล่าให้ฟังว่าเป็แบบนี้ั้แ่ไปเจอผู้หญิงคนหนึ่ง แต่ไม่รู้มีความเกี่ยวข้องกันยังไง"
"หืม? หรือจะเป็แฟนเขาหรือเปล่า!"
"เป็ไปไม่ได้หรอกครับ ที่นี้นักแสดงห้ามมีแฟน แค่ติดต่อกับครอบครัวยังยากเลยจะเอาเวลาไหนไปหาแฟน"
"อ่าวเหรอ! พึ่งรู้นะเนี่ย"ผมก็นึกว่าพวกเขาสามารถมีแฟนได้แต่แค่ไม่อยากมีเฉยๆ เป็อาชีพที่หนักจริงๆเลยแหะ
"เื่นี้ช่วยเก็บเป็ความลับด้วยนะครับ ผู้จัดการยังไม่รู้เื่นี้เหมือนกัน"
"ได้ๆ ไม่บอกใครแน่นอน"วู้...มีเื่น่าสนใจด้วย ผมอยากตามสืบเื่นี้จังว่าผู้หญิงคนนั้นเป็ใคร แต่ถ้าไปถามบาจิตรงๆคงไม่ยอมบอกง่ายๆแน่ เอ...หรือจะถามเฮอิจิดี หมอนั้นอยู่มานานน่าจะรู้อะไรอีกสิ
"ส่วนเื่เฮอิจิอย่าถือสาเขาเลยนะครับ ปกติเขาก็ไล่จูบคนอื่นๆแบบนั้นอยู่แล้ว เดี๋ยวอยู่ไปก็ชินเองครับ"
"อา...มันคือเื่ปกติสินะ (=_=)"ถ้าคนอื่นโดนแบบผมด้วยก็โล่งใจขึ้นมาหน่อย นึกว่าโดนแกล้งคนเดียวซะอีก
"อะ! ลืมบอก เดี๋ยวดึกๆผมเข้าไปหานะครับ พอดีอยากให้ช่วยซ้อมบทให้หน่อย"
"หืม! รู้ได้ไงว่าพี่จะซ้อมให้?"
"ซาโตรุบอกเมื่อคืนพี่ช่วยเขาซ้อมบทให้นี้ครับ ผมมีบทที่ไม่เคยเล่นมาก่อนเลยอยากให้ช่วยหน่อย ได้หรือเปล่าครับ?"
"อ๋อ! ได้สิ เดี๋ยวจะรอที่ห้องนะ"นี้ซาโตรุมันเล่าอะไรไปบ้างเนี่ย ไม่ได้บอกเื่นั้นใช่มั้ย!
"ขอบคุณมากเลยครับ คืนนี้เจอกัน (^^)"ซาโตชิส่งยิ้มให้เล็กน้อยพร้อมหอบขนมที่ผมซื้อมาเดินออกไปจากห้องประชุม ผมจึงเก็บส่วนที่เหลือใส่ถุงเหมือนเดิมและกลับห้องตัวเองด้วยเช่นกัน
.
.
.
1K
