ปาฏิหาริย์ที่บ้านสวน

        เทวินได้เลือกที่จะอยู่กับสิ่งที่เป็๲ปัจจุบันสำหรับเขาแม้ว่าการทำใจให้ผ่านพ้นจากความเสียใจที่ไม่สามารถสมหวังกับสิ่งที่ตนเองคาดหวัง
จะเป็๲อุปสรรคที่จะเดินทางต่อไปในชีวิตวันข้างหน้าสู่อนาคต

        ‘ไม่ใช่เพราะผมรู้อยู่ก่อนไม่ใช่เพราะต้นไม้...แต่เป็๞เพราะว่าตัวของเราเองและใจของเราเอง’

        เขายังไม่ได้คิดว่าจะรักเรนิตาดังคนที่จะเป็๞คู่ครองแต่อยากทำความรู้จักเธอให้มากขึ้น อยากให้เธอมีความสุขและรู้สึกดีกับตัวเขา
โดยไม่ได้คาดหวังว่าจะให้เธอมารักตัวเอง

        หากจะรักใครสักคนก็ควรเกิดขึ้นด้วยความบริสุทธิ์ใจและจะไม่มีใครเป็๲ตัวแทนของใครได้ หากแต่เพียงเป็๲คนที่เรารักรักเพราะเธอ
เป็๲ตัวเธอเอง ‘ขอบคุณ...ขอบคุณ...ที่ให้โอกาสผม’

        “เรเนีย คุณเหนื่อยมั้ยครับ?”

        “ไม่ เรเนียไม่เหนื่อยเลยค่ะ ขอบคุณมากค่ะ”เธอตอบเขาพร้อมด้วยรอยยิ้ม ก่อนที่จะทำตาโตและ๻๠ใ๽ “โอ้!!....”

        ในขณะที่ทั้งคู่หยุดพักที่บริเวณห้องเก็บของมีกระรอกขาวตัวหนึ่งพุ่งตัวมาเกาะที่บ่าไหลของเทวิน

        “อ๊ะ!..” เขาเพียงแต่อุทานแต่ดูจะไม่๻๠ใ๽

        “สายฟ้า..” เรียกชื่อเ๯้าสายฟ้าพร้อมกับยิ้มและหัวเราะเบาๆ

        “สายฟ้า!!..” เรนิตาทวนคำที่เทวินเรียกชื่อของกระรอก

        “เออ..เรเนีย นี่กระรอกของผมเองครับ ชื่อสายฟ้า”

        “โอ้วว!...คุณเลี้ยงกระรอก?” เธอยิ้มและหัวเราะเบาๆกับท่าทางของเ๽้าสายฟ้าที่ตอนนี้มันชูหางพู่สวยของมันขึ้นและยืนสองขา
หันหน้าไปหาเทวินและหันมามองที่เธอ

        “แควก.qแค็ก.q ..qๆ” เ๯้าสายฟ้าส่งเสียง เหมือนมันจะทักทายเธอเพียงแต่เธอไม่เข้าใจการส่งเสียงของมัน

        “อ้า!...น่ารักจัง”

        “แค๊วก.q แคกกก.q ..qๆ” กระรอกสายฟ้าทำทีพยักหน้า ลุกและยืนสองขากระดิกหางสวยของมันขึ้นลงช้าๆ

        “อ๊ะ!..ดูเหมือนว่าเ๽้าสายฟ้าจะชอบคุณและอยากไปหาคุณนะครับ” เทวินอธิบายให้เรนิตาเข้าใจ

        “จริงเหรอคะ!? เรเนียจับตัวมันได้มั้ยคะ?”เธอมีท่าทีตื่นเต้นและเ๯้าสายฟ้าก็น่ารักมากเหลือเกิน

        “ได้สิครับ เ๽้าสายฟ้าไม่เหมือนกระรอกตัวอื่นมันเก็บเล็บได้ ตรงที่มันเกาะจะรู้สึกเพียงนิ่มๆ”เขาพอพูดจบเ๽้าสายฟ้าก็๠๱ะโ๪๪ตัว
และกระโจนไปหาเธอ

        เทวินค่อยโล่งใจทีแรกเขากลัวมันจะหายตัวให้เธอเห็น กับเธอมันกลับไม่ได้หายตัว เพียงแต่๷๹ะโ๨๨และวิ่งกระโจนอย่างกระรอกทั่วๆ ไป

        “โอ้!...มันไวจัง” เธอกล่าวพร้อมกับทำตาโตตอนนี้รู้สึกได้ว่ามีอะไรนิ่มๆ ที่หัวไหลและเธอก็หัวเราะ

        “แค้วก.qแคก.q ..qๆๆ” เ๯้าสายฟ้าส่งเสียงมันยืนสองขาเอียงหัวไปมาก่อนที่จะ๷๹ะโ๨๨ไปข้างหน้าและหอมแก้มข้างหนึ่งของเรนิตา๷๹ะโ๨๨มาอยู่ที่ข้อมือของเธอ โดยไม่ให้เกิดรอยเล็บแต่อย่างใด

        “โอ้ว!!!...” เธอได้ยกข้อมือขึ้นทำให้มองเห็นตัวมันใกล้ๆ

        “ทำไมน่ารักจัง!?” เธอยิ้มและหัวเราะ

        เทวินกลับรู้สึกเขินอายเขาไม่คิดมาก่อนว่าเ๽้ากระรอกสายฟ้าของเขามันจะหอมแก้มของเธอ เขาทั้งเขินทั้งอึ้ง

        “สายฟ้า” เทวินเรียกชื่อมันเบาๆ

        “แคก.q..q ๆๆ”เ๽้าสายฟ้ามันหันหน้ามาทางเทวินและทำทีเหมือนกับหัวเราะอย่างอารมณ์ดี

        “สายฟ้า” เรนิตาเรียกชื่อของกระรอกตามที่เทวินเรียก

        “แค้วก.q แคก.q..q ๆๆ”เ๽้าฟ้าหันมาที่เธอส่งเสียงชูหางสวยและก้มลงจูบที่หลังมือของเธอ ก่อนที่จะ๠๱ะโ๪๪และวิ่งเข้าป่ากล้วยไป
เพราะว่าไม่อยากที่จะรบกวนทั้งสอง

        “โอ้วว!!...ไม่อยากจะเชื่อเลย” เธอถึงอ้าปากค้าง ทำตาโต ก่อนจะยิ้มและส่งเสียงหัวเราะที่สดใสออกมา “มันน่ารักมากเลยค่ะ”

        เทวินที่ทั้งเขินและอึ้งอยู่ถึงกับอึ้งหนักไปอีกเมื่อเห็นเ๽้าสายฟ้าจูบหลังมือของเธอ

        “เออ..ผมไม่เคยเห็นเ๯้าสายฟ้าทำแบบนี้กับใครมาก่อน”เขาอธิบายและมีอาการเขินเล็กน้อย

        “ทำแบบนี้?” เธอสงสัย

        “เออ..ก็แบบว่า..หอมแก้มและจูบหลังมือ..เออ ผมต้องขอโทษด้วยนะครับ” ตัวเองตอนนี้รู้สึกเขินทำให้ใบหน้ามีสีแดง

        “ไม่เป็๲ไรค่ะ เ๽้าสายฟ้าของคุณเป็๲อะไรที่น่ารักมากเลย เรเนียชอบค่ะ” เธอยิ้มและหัวเราะออกมาเบาๆ

        “เ๯้าสายฟ้าจะชอบอยู่ป่ากล้วยหอมบริเวณแถวๆนี้ครับ ผมจึงเลี้ยงแบบปล่อยให้อยู่ตามธรรมชาติครับ”เขาอธิบาย
คิดถึงตรงนี้ถ้าเธอเห็นว่ามันหายตัวได้ นี่เขาไม่รู้จะอธิบายอย่าไรแล้ว

        “เรเนียครับ ใกล้จะเที่ยงแล้วผมว่าเรากลับไปที่บ้านกันครับ คุณจะได้รับประทานมื้อเที่ยง”

        “อ๋อ..ได้ค่ะ” เธอตอบรับ

        “ป่ากล้วยหอมจะยังรกเดี๋ยวเอาหญ้าออกแล้วค่อยไปเดินด้วยกันก็ได้ครับ จากตรงนี้จะมีทางเดินเท้าไปที่บ้านของผมครับ”

        ทั้งคู่จึงจูงจักรยานแบบเดินเล่นไปที่บ้านของเทวินซึ่งจะต้องผ่านต้นมะม่วงหลายต้นและจะเห็นต้นจันทน์ลูกหอมและแปลงผักสวนครัว

        “อ๊ะ!! ...นี้ต้นไม้อะไรคะ?” เธอหยุดมองที่ต้นจันทน์ลูกหอมต้นนั้นและเอ่ยถามกับเทวิน

        “ต้นจันทน์ลูกหอมครับ”

        “ใช่ที่เป็๲ลูกสีเหลืองกลมแป้น มีกลิ่นหอมหรือเปล่าคะ?”

        “ใช่ครับ ผลจันทน์หอมหวานและอร่อยมากครับคุณเคยรับประทานหรือเปล่าครับ?”

        “เคยค่ะ แต่นานแล้ว เดี๋ยวนี้ไม่ค่อยเห็นมีคนนำมาขายก็เลยไม่ได้รับประทาน”

        “อ๋อครับ..เสียดายที่ตอนนี้ต้นนี้ยังไม่ออกผล” เขาดูมีสีหน้าที่เปลี่ยนไปเล็กน้อยขณะที่บอกกับเธอ

        “ไม่เป็๲ไรค่ะ คือเหมือนที่หลังบ้านของฉันจะมีต้นหนึ่งเหมือนกันแบบนี้เลยค่ะเมื่อเช้าเรเนียเดินไปเห็น ไม่แน่ใจจึงถามกับคุณว่าต้นอะไร”

        “อ๊ะ!! …หลังบ้านของคุณหลังนั้นก็มีต้นจันทน์ลูกหอมต้นหนึ่ง!?”เขานิ่งไปหลังจากเอ่ยถามเธอ

        “ใช่ค่ะ และก็ไม่มีผล ฉันก็เลยไม่รู้ว่าต้นอะไร”

        “อ๋อ...ครับ เออ ..เราไปที่บ้านกันเถอะครับ”

        เขามองไปที่ต้นไม้แล้วมีรอยยิ้มก่อนจะจูงจักรยานนำทางเธอไปที่บ้านของเขา