รุ่งอรุนของวันใหม่มาเยือน ในห้องๆหนึ่งมีร่างสองร่าง……………………..กันอยู่ใต้ผ้าห่มบนเตียงนุ่ม
Rrrrrrrr(พี่เบียร์)
ฉันขวานหาโทรศัพท์ที่วางเอาไว้โต๊ะข้างเตียง ใครนะโทรมาแต่เช้าเลย
"ฮันโหลค่ะ"
"น้องเมครับขอสายไอ้หมอญูหน่อย"
"จากใครค่ะ"
"พี่เบียร์เองครับ"
"รอแปปนะค่ะ" ฉันหันไปเขย่าแขนพี่หมอที่นอนขี้เซาอยู่ข้างๆ เขย่าเบาๆไม่ยอมตื่นต้องเลยเขย่าแรงๆ
"ฮื้มม..มีไรค่ะ"
"พี่เบียร์โทรมาค่ะ"
"อือว่าไง_ _ห๊ะ!แล้วเกี่ยวไรกับกูว่ะ_ _ เออๆโทรหากูแต่เช้าเพื่อสิ่งนี้ _ _เออๆ"
พี่หมอวางสายแล้วดึงฉันเข้าไปกอด กอดไม่พอยังถอนหายใจอีก ต้องมีเื่อะไรแน่ๆ
"พี่เบียร์โทรมาทำไมค่ะ"
"มันวานให้เอายุขึ้นรถไปมอด้วย"
"แล้วพี่เบียร์เอาเบอร์เมมาจากไหนค่ะ"
"ก็พี่ให้มันนี่แหละ หาเบอร์หนูให้ ไปค่ะอาบน้ำกัน"
"พี่หมออาบก่อนเลยค่ะ เดี๋ยวเมจะไปทำข้าวต้มรอ"
"ฮื้ม เมียใครเนี้ยทำไมน่ารักแบบนี้" พี่หมอยื่นมือมาบีบจมูจโยกไปโยกมาเบาๆแล้วเดินนุ่งผ้าเช็ดตัวเข้าห้องน้ำไป
ฉันเดินไปทำข้าวต้มหมูทรงเครื่องสูตรที่บ้าน ให้พี่หมอลองกิน สูตรนี้ไม่มีใครได้กินง่ายๆนะถ้าไม่สนิทจริง
"หอมจังเลย" พี่หมอเดินมากอดแล้วถามฉันจากทางด้านหลัง อยากบอกพี่หมอเหมือนกันว่าตัวพี่ก็ห๊อมหอม หอมจนผู้หญิงวิ่งเข้าหาวันละร้อยรอบ
"อย่าค่ะยังไม่ได้อาบน้ำ"
"ไม่อาบก็หอมค่ะ เมียพี่นี่หอมไปทั้งเนื้อทั้งตัว" พูดไม่พอยังหอมแก้ม หอมคอ หอมหลัง หอมทุกอย่างที่หอมได้
"อย่าค่ะ เมจักจี้ ใกล้เสร็จแล้วพี่หมอไปนั่งรอทานที่โต๊ะเลยค่ะ "
"ถ้าใกล้เสร็จแล้วเดี๋ยวพี่ทำต่อเองหนูไปอาบน้ำปะ เดี๋ยวพากันไปเรียนสาย"
เมื่อมอบหมายงานให้เขาฉันก็อนุญาติตัวเองไปอาบน้ำแต่งตัว เสร็จทุกอย่างก็ออกมานั่งกินข้าวกับพี่หมอ เราสองคนนั่งอยู่โต๊ะกินข้าวเล็กๆที่กินได้แค่สองคน ห้องฉันคับแคบหน่อยก็สมกับราคานั้นแหละ ใจลึกๆฉันก็กลัวพี่หมออยู่ไม่ได้ เพราะพี่หมอบ้านเค้ารวยเคยอยู่แต่ที่หรูๆ กินหรูๆถ้ามาอยู่ห้องแบบนี้กินแบบนี้จะอยู่ได้สักกี่วัน ฉันก็มีทำใจไว้บ้างละ เพราะเราฐานะต่างกันเกินไป
เราทั้งสองกินอิ่มก็พากันจูงมือมาที่รถ ข้างๆรถมีพี่ยุยืนรออยู่ อย่างยิ้มแย้มและดีใจ
"รอนานมั้ยค่ะ"
"ไม่นานจ๊ะ พี่ก็พึ่งลงมา"
เราสามคนต่างพาร่างของตัวเองขึ้นรถคันหรู วันนี้พี่หมอเอารถ มินิคูเปอร์ไป เพราะนั่งได้หลายคน สถานะการณ์ตอนนี้ของฉันคืออึดอัดมาก พี่ยุชวนพี่หมอคุยตลอดทางพูดเื่คนนั้นคนนี้ซึ่งฉันก็ไม่รู้จัก ฝังๆแล้วน่าจะเป็เพื่อนต่างมอ แถมยังชวนพี่หมอไปบ้าน ไปไหว้พ่อแม่ไปเจอเพื่อนอีก ทั้งๆที่ฉันก็นั่งอยู่ ไม่เกร็งใจกันเลย ฉันไม่อยากฟังทั้งสองคุยกันจึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดเฟสบุ๊กเล่น เลื่อนๆมาเจอโพสๆหนึ่งของพี่หมอ เป็รูปข้าวต้ม2ถ้วยที่เรากินเมื่อเช้า พร้อมข้อความ "ขอบคุณครับที่รัก" ก่อนน่านั้นฉันไม่ได้เป็เพื่อนกับพี่หมอนิ แอบเอาโทรศัพท์ฉันไปเพิ่มเพื่อนตัวเองแน่เลย ฉันกดเข้าไปดูคอมเม้น ร้อยกว่าคอมเม้น มีแต่คนเข้ามาแซว หนึ่งในนั้นมีคอมเม้นพี่ยุด้วย "อิจฉาจัง" หึๆ
"หนูไปส่งพี่ก่อนนะ วันนี้พี่เลิก 2ทุ่ม หนูจะได้เอารถกลับก่อน ส่วนพี่เดี๋ยวให้คนขับรถที่บ้านมารับ"
"ค่ะ" เรียนหมอนี่หนักเหมือนกันเนาะ ต้องอ่านหนังสือ ต้องเรียนหนักเลิกดึกดื่น ใครจบได้นี่สุดยอดจริงๆ
พอถึงคณะแพทย์ ฉันก็ย้ายมาขับรถแทนพี่หมอที่พึ่งลงรถไป ส่วนพี่ยุก็ย้ายมานั่งข้างหน้าข้างคนขับ เราสองคนต่างเงียบไม่พูดอะไรพี่ยุก็เล่นโทรศัพท์ของตัวเองไป ฉันก็ขับรถไป จนรถมาจอดที่คณะเรา พี่แกถึงยอมพูด ฉันกำลังจะเดินแยกออกมา พี่ยุก็ทักบอกให้หยุดก่อน
"พี่ฝากของให้ญูด้วยนะ ญูลืมไว้ในห้องพี่นะ"
"อ่าว ทำไมไม่ให้เมื่อกี้ละค่ะ"
"พี่ลืมนะ" แกยิ้มและยื่นกล่องนาฬิกายี้ห้อดังให้แถมทำน่าเกรงใจ คล้ายๆกลัวฉันมีปัญหากับพี่หมอญู ถ้าฉันมีถ้วยรางวัลอยู่ตรงนี้นะคงมอบให้พี่ยุสักถ้วย พร้อมกับตำแหน่งตอแหลประจำปีแหละ หึๆ ที่ฉันบอกว่าแกตอแหลคือ มีวันหนึ่งพี่หมอบ่นว่าลืมนาฬิกาไว้ในรถพี่เบียร์สงสัย นางไปเห็นจึงอาสาเอามาให้ แต่ประเด็นคือฝากฉันให้ไง คงอยากให้ฉันเข้าใจผิดแล้วทะเลาะกัน
ฉันรับของแล้วรีบเดินเข้าห้อง ดีนะอาจารย์ยังไม่เข้า ฉันก็นั่งเม้าท์กับเพื่อนๆไป บางคนก็แซวเื่ข้าวต้มเมื่อเช้า บางคนก็แซวนู้นนี่นั้น แซวจนฉันเขิล
"เม เจน วันนี้พาฉันกับน้องไปเลือกซื้อของขัวญวันเกิดให้แม่หน่อยสิ"
"ได้สิ วันนี้อยากกินอาหารญี่ปุ่นพอดี"
ณ.ห้างๆดังใกล้มอของเมจิกา
ตอนนี้เรา4คนยืนอยู่ร้านทอง ทองคำเพชร ชื่อคุ้นๆใช่มั้ยค่ะ ร้านนี้เป็กิจการของครอบครัวพี่หมอญูค่ะ ซึ่งฉันเคยมาแล้วครั้ง1 พี่หมอญูพามาตอนวันเกิด
"สวัสดีค่ะ สวัสดีครับ" พนักงานที่นี่ต้อนรับดีมาก สีน่ายิ้มแย้มต้อนรับลูกค้าทุกคนอย่างมีมรรยาท (พูดง่ายๆคือไหว้ลูกค้าทุกคน)
"้าน้ำหนักเท่าไหร่ค่ะ"
"สร้อยคอ1บาท สร้อยแขน1บาทค่ะ"
สิ้นเสียงเก๋พนักงานก็เอาถาดทองคอและแขนน้ำหนัก1บาทมาให้เลือกดู เจนดันฉันเข้าไปช่วยเลือก มันคงคิดว่าฉันเป็แฟนลูกเ้าของร้านทองแล้วจะดูเป็มั่ง ว่าเส้นไหนทนหรือใส่แล้วไม่บาดคอ แต่ที่จริงคือ ฉันดูไม่เป็
"แกอันไหนสวย"
"แกคิดว่าแม่แกจะชอบแบบไหนละ เกอร์ละชอบแบบไหน ฉันว่าเอาแบบตันๆก็ดีนะจะได้ไม่ขาดง่าย" เลือกกันจนได้เส้นที่ชอบใจ สองคนพี่น้องก็พากันไปจ่ายตัง ฉันกับเจนจึงพากันไปดูต่างหู แล้วก็มีต่างหูคู่หนึ่งที่คิดว่าแม่ใส่แล้วจะชอบ
"ขอดูต่างหูคู่นี้หน่อยค่ะ" พนักงานหยิบต่างหูคู่งามออกจากตู้มาให้
"เจนแกว่าสวยมั้ย"
"สวย "
"งั้น...เอาคู่นี้ค่ะ เท่าไหร่ค่ะ"
"2800 บาทค่ะ จะให้ลงบิลเฮียญูไว้มั้ยค่ะ"
"อ่อไม่ค่ะ จ่ายเลย" สงสัยพี่เขาคงจำหน้าฉันได้มั้ง รึไม่งั้นก็จำสร้อย UM ฝั่งเพชรที่อยู่ในคอฉันได้ เพราะพี่หมอสั่งทำสร้อยที่ร้านนี้ และมีชิ้นเดียวในโลกอีกด้วย
ชี้แจง นิสนิ่ง ( UM ย่อมาจากชื่อของเราทั้งสองคน ตัวเส้นจะปัดทองคำขาว ตัวจี้จะฝั่งเพชรรายล้อมตัว UและM สร้อยเส้นนี้พี่หมอคิดเองดีไซร์เอง จึงมีชิ้นเดียวในโลก )
1K
