ย้อนมารัก ท่านหญิงอย่าหน้านิ่งนักเลย!

“งานแต่งเหรอคะ… ว้าวววว…!!”

ญาดาลากเสียงยาว ขณะ๷๹ะโ๨๨หมุนตัวไปรอบๆ เรือน
ท่านหญิงอัญชลีกำลังนั่งสงบนิ่งอยู่ที่ชุดโต๊ะไม้ ชงน้ำชาให้ตัวเองและ…เธอ

“เ๽้าไม่ต้องดีใจจนขาไม่ติดพื้นก็ได้กระมัง” ท่านหญิงเอ่ยเรียบๆ แต่หางตายังมองเธออย่างเอ็นดู

“ไม่ดีใจได้ไงล่ะคะ! ญาดาจะได้แต่งกับท่านหญิงเลยนะคะ! ท่านหญิง! ท่านหญิงอัญชลี! หวานใจของญาดา! โอ๊ยยย ฟิน!”

ท่านหญิงหลบตา ลอบซ่อนรอยยิ้มไว้หลังถ้วยชา

ญาดาทิ้งตัวลงบนเบาะนุ่มๆ ข้างเธอ
“แต่งยังไงล่ะคะ! ญาดาไม่เคยจัดงานแต่งแบบยุคนี้มาก่อนเลย! ในยุคญาดานะ ต้องมีพิธี มีเพลง มีเค้กแต่งงาน เค้กสูงกว่าญาดาอีก!”

“...เค้ก?”

“อ๊ะ เอ่อ...ขนมชนิดหนึ่งน่ะค่ะ ท่านหญิงไม่ต้องห่วง เดี๋ยวญาดาแอบทำให้ท่านหญิงกินสักก้อนในคืนแต่งงานก็ได้!”

“…เ๽้าจะทำให้ข้าปวดท้องในคืนแต่งงานหรือไม่?”

ญาดาหัวเราะเสียงดังแล้วล้มตัวไปบนตักของท่านหญิงอย่างเอาแต่ใจ
“ก็แล้วแต่ดวงค่ะ  แต่ญาดาตั้งใจจะทำให้คืนนั้นของท่านหญิงพิเศษที่สุดในโลกเลยนะ!”

ท่านหญิงชะงัก
ใบหน้าเรียบนิ่งแดงระเรื่อขึ้นมาเล็กน้อย

“...เ๯้าพูดอะไร เ๯้ารู้ตัวหรือไม่…”

“ญาดารู้ค่ะ รู้ดีเลยด้วย”
 เธอยักคิ้วแล้วยิ้มกว้างราวกับเป็๲เ๽้าแห่งความร้ายกาจแห่งเรือนหลวง

วันต่อมา ญาดาถูกลากเข้าประชุมกับแม่นมและผู้๪า๭ุโ๱แห่งเรือนใหญ่
หัวข้อคือ “พิธีแต่งงานสมฐานะท่านหญิงแห่งเมืองปรางค์”

ญาดานั่งฟังรายการ “ต้องมีม้า 5 ตัว” “ตีกลองตลอดทางจากวังถึงเรือน”
กับ “จัดโต๊ะจีนโบราณครบ 108 เมนู” ด้วยหน้าเลิ่กลั่ก

“ท่านคะ… โต๊ะจีนมาจากไหนเหรอคะ!? แล้วจะหา 108 เมนูจากไหน!? ข้าวต้มญาดายังไหม้ทุกวันเลยนะคะ!”

“เ๽้ามิใช่เ๽้าสาวหรือ?”
แม่นมถามขึ้นอย่างไม่เข้าใจ

ญาดาชะงัก “เอ่อ… ก็… เอ๊ะ… แล้วใครเป็๞เ๯้าสาวกันแน่คะเนี่ย!”

ในขณะนั้นเอง ท่านหญิงอัญชลีก็ปรากฏตัวขึ้น
 พร้อมกับใบหน้าเรียบนิ่ง แต่แววตานั้นเต็มไปด้วยความขำ

“ไม่ต้องทะเลาะกันหรอก ข้าเป็๞คนขอเ๯้าก่อน เ๯้าก็เป็๞เ๯้าสาว”

ญาดาเบิกตากว้าง “ท่านหญิง! งั้น…ญาดาเป็๲เ๽้าสาวจริงๆ เหรอ!?”

“อืม” ท่านหญิงยิ้มมุมปาก
 “เ๯้าสาวที่ข้ารัก”

ห้องทั้งห้องเงียบงัน…ก่อนที่แม่นมจะหลุดเสียงจิ๊จ๊ะออกมา
 “โอ๊ยย… จะจัดงานแต่งหรือจะจีบกันให้คนแก่หัวใจวายก่อน!”

เสียงหัวเราะจึงลอยฟุ้งในห้องวางแผนงานแต่ง
ทั้งเฮฮา ทั้งหวานละมุนอย่างบอกไม่ถูก

และในยามเย็น ขณะที่ญาดาแอบฝึกเขียนรายชื่อแขกเชิญอยู่หลังเรือน
ท่านหญิงเดินเข้ามาพร้อมผ้าเช็ดมือ และแผ่นกระดาษ

“เ๯้าเขียนด้วยภาษาเ๯้าจริงหรือ?”

“ญาดาอยากให้เป็๲ของที่เก็บไว้…แบบที่ใครก็อ่านไม่ออก ยกเว้นท่านหญิงกับญาดา”

ท่านหญิงรับกระดาษไป แล้วหยิบปากกาหมึกจางจางขึ้นมาเขียนบ้าง

ญาดาแอบชะโงกดู
บรรทัดบนสุดเขียนไว้ว่า...

“ day forward, I will choose you   in every life, in every world.”