ตอนที่ 29 : กรุณาติดต่อลีรอย
“โอ้ว! บทสวดอัญเชิญภูตจำลอง”
เสียงหวานอุทานออกมาด้วยความประหลาดใจเมื่อเห็นภาพบนหน้าจอโทรทัศน์เครื่องใหญ่ที่เธอกำลังดูอยู่
“อะไรนะ”
มินที่ได้ยินประโยคก่อนหน้าของอีกฝ่ายไม่ค่อยชัดหันไปถามหญิงสาวอีกครั้ง
“บทสวดอัญเชิญภูตจำลองน่ะ เป็คาถาอัญเชิญแบบโบราณที่พวกพราหมณ์มักใช้กันในสมัยก่อน โดยการสวดจะเป็ภาษาบาลี-สันสกฤตเหมือนบทสวดพระ
มันคือเวทมนตร์อัญเชิญที่จะอัญเชิญเทพออกมาในรูปแบบของภูต (spirit) ระดับพลังของภูตที่ถูกอัญเชิญมาจะขึ้นอยู่กับความยาวของบทสวด”
เธอตอบ ก่อนจะกระตุกยิ้มทีหนึ่งแล้วพูดต่อ “เล่นเอาฉันใเลยนะที่เด็กคนนี้จำบทสวดยาวขนาดนั้นได้ คงจะใช้มานาไม่น้อยเลย”
วินาทีที่หญิงสาวกล่าวจบประโยค พลันเสียงของลำโพงที่ติดอยู่รอบสตูดิโอก็มีเสียงประกาศดังขึ้นจนทำให้ลูกค้าที่อยู่ในร้านต่างใ
[เพลเยอร์ ทศพล เรืองฤทธิ์ พิชิตดันเจี้ยนป่าดิบชื้นแห่งก็อบลินได้สำเร็จ]
[เพลเยอร์ ทวิติยา จรรยาธนากร พิชิตดันเจี้ยนป่าดิบชื้นแห่งก็อบลินได้สำเร็จ]
[เพลเยอร์ ตติยา จรรยาธนากร พิชิตดันเจี้ยนป่าดิบชื้นแห่งก็อบลินได้สำเร็จ]
[เพลเยอร์ นนท์ แซ่ลี้ พิชิตดันเจี้ยนป่าดิบชื้นแห่งก็อบลินได้สำเร็จ]
[เพลเยอร์ อันธการ โยธินพิทักษ์ ณ อยุธยา พิชิตดันเจี้ยนป่าดิบชื้นแห่งก็อบลินได้สำเร็จ]
[เพลเยอร์ อิทธิกร โยธินพิทักษ์ ณ อยุธยา พิชิตดันเจี้ยนป่าดิบชื้นแห่งก็อบลินได้สำเร็จ]
เสียงประกาศดังขึ้นสามครั้งก่อนจะหายไป โดยที่ไม่มีลูกค้าคนใดสังเกตเห็นเลยว่าบัดนี้ ที่ป้ายไม้ขนาดใหญ่ซึ่งติดอยู่กับผนังที่หลังเคาน์เตอร์ของร้านได้มีชื่อของเด็กทั้งหกคน ถูกสลักเอาไว้บนป้ายไม้ดังกล่าวเรียบร้อยแล้ว
“เชี้ยเจ๋งว่ะ ถ้าเราชนะบอสได้ครั้งแรกงี้จะมีประกาศ เหมือนปลดล็อกแอคชีฟเมนต์ในเกมสัสๆ” เด็กหนุ่มคนหนึ่งที่ดูมีอายุราวๆ ยี่สิบกับพูดขึ้นกับเพื่อนสองคนข้างๆ ตน
“เจ๋งวะ สตูที่สยามวันไม่เห็นมีงี้เลย” เพื่อนของเขาเอ่ย
“มึง ที่สยามวันมันเปิดมานานแล้วปะวะ เราเพิ่งเกิด จะไปเคยได้ยินได้ไง” เด็กหนุ่มอีกคนกล่าว
“ไม่ดิ มึงจำไม่ได้เหรอวะว่าปีที่แล้ว ที่สตูสยามวันเปิดดันใหม่อะ ตอนที่พวกแก๊งวีเวย์ (VWAY) ผ่านดันตอนนั้นกูอยู่ ไม่มีประกาศงี้เลย” เขาแย้ง
“ไมไม่มีใครคิดทำแบบนี้มาก่อนวะ อย่างเจ๋งอะ พอได้ยินประกาศแบบนี้กูมีไฟขึ้นมาเลย อยากลงดันแล้วว่ะ” เด็กหนุ่มคนแรกกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น
“มึงดูคิวด้วย ขนาดสตูนี้มีห้องแยกเป็สิบห้องยังไม่พอเลย กว่าจะถึงคิวเรา นู้น อีกครึ่งชั่วโมง แล้วมึงมองดูป้ายที่หลังเคาน์เตอร์ ดันทั้งสองอันมีชื่อสลักเอาไว้แล้ว” เขาเตือนเพื่อนของตัวเองพร้อมกับชี้ไปที่ป้ายไม้หลังเคาน์เตอร์ของสตูดิโอ
“เชี้ย เร็วจังวะ เพิ่งมีประกาศเมื่อกี้ไม่ใช่เหรอ มีชื่อสลักละ” เด็กหนุ่มกล่าวด้วยน้ำเสียงประหลาด
“คงเป็ป้ายอาติเฟคที่ลงอาคมไว้แหละกูว่า” เพื่อนเขาเอ่ยเสียงเรียบ
“อย่างเจ๋ง!” เด็กหนุ่มเอ่ยชมพลางจินตนาการไปถึงภาพของตัวเองพิชิตดันเจี้ยนทุ่งราบแห่งวรนาถที่เขากำลังต่อคิวเข้าอยู่ โดยไม่รู้เลยว่าปาร์ตี้ของตนจะต้องเจอกับอะไร
ย้อนกลับไปตอนที่ภูตจำลองของสามเพิ่งจะจัดการดีเอโก้ไป
บอยมองภาพของภูตลิงโปร่งใสสีขาวค่อยๆ สลายเป็ละอองแสง เด็กหนุ่มหายใจถี่ด้วยอาการหอบเนื่องจากร่างกายเกิดขึ้นอาการเหนื่อยล้าหลังจากที่ใช้พลังเกินจำกัดกว่าที่ตนมี
“ช้าฉิบหาย!” แต่ก็ไม่วายะโไปหาเพื่อนสนิทของตน
คิ้วของบอยขมวดเป็ปมเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่ตอบกลับมาแต่ยังคงยืนนิ่งค้างอยู่ในท่าเดิมบนกิ่งไม้ใหญ่
แต่แล้วเขาก็ต้องเลิกคิ้วเบิกตากว้างขึ้นเมื่อร่างของอีกฝ่ายอยู่ๆ ก็ทรุดเข่าลงและตกลงมาจากกิ่งไม้
“เชี้ยสาม!!” บอยะโเสียงดังลั่นด้วยความใเมื่อเห็นร่างของเพื่อนสนิทของเขากำลังร่วงจนกลางอากาศดิ่งลงสู่ดิน
หมับ!
แต่จังหวะนั้นเอง เงาดำก็กระโจนเข้าหาร่างของสามพร้อมกับรวบเอวอีกฝ่ายเอาไว้ก่อนจะแลนดิ้งลงสู่พื้นดินอย่างนิ่มนวล
“แต๊งนะอุง” บอยกล่าวขอบคุณผู้ที่ช่วยเพื่อนสนิทของตนเอาไว้
“ไม่เป็ไรๆ” เด็กหนุ่มตอบกลับพลางยิ้มอ่อนก่อนจะวางร่างของสามกับพื้น
“แต๊ง” สามเอ่ยขอบคุณอีกฝ่ายเสียงแ่
เพราะบัดนี้ร่างกายของตัวเองแทบจะขยับเขยื้อนไม่ได้เพราะว่าเขาใช้มานาทั้งหมดที่ตัวเองมีในการร่ายบทสวดอัญเชิญภูตจำลอง
มันคือคาถาโบราณที่เขาเรียนมาจากตำราของตอนที่เขาค้นเื่เกี่ยวกับตำนานของรามเกียรติ์ ซึ่งเป็คาถาที่มีบทสวดยาวมากกว่าห้าหน้ากระดาษเอสี่โดยคาถาดังกล่าวเป็คาถาอัญเชิญร่างจำลองของหนุมานออกมาในรูปแบบของภูติญญา (spirit) เพื่อใช้ต่อสู้
เพราะว่าเป็เวทมนตร์ที่ใช้การร่ายคาถาแบบโบราณทำให้มานาที่ต้องจ่ายไปมากกว่าการร่ายคาถาในปัจจุบันหลายเท่า แถมตัวสามเองที่อยู่แค่เทียร์หนึ่งแรงก์ซีก็ไม่สามารถควบคุมมานาได้มากขนาดนั้นทำให้ร่างจำลองของหนุมานที่เขาอัญเชิญออกมานั้นไม่สมบูรณ์ เป็แค่ร่างโปร่งใสและคงอยู่ได้แค่สามวินาทีเท่านั้น แต่นั่นก็เพียงพอแล้ว
ตอนที่เห็นาแของสอง แฝดของตนที่ได้รับจากเ้าแมวน้อย เด็กหนุ่มรู้ได้ในทันทีว่ามันคงต้องมีความสามารถอะไรในสเตจสองที่ทำให้พลังของมันแข็งแกร่งขึ้นกว่าร่างแรกเป็แน่
หลังจากเขาวิเคราะห์ดูแล้ว ถ้าหากมันแข็งแกร่งกว่าร่างแรก แสดงว่าความสามารถของปาร์ตี้ของพวกเขาในตอนนี้ยังไม่สามารถกำจัดเ้ามอนสเตอร์หน้าขึ้นได้อย่างแน่นอน
สามจึงตัดสินใจที่จะใช้บทสวดอัญเชิญภูตจำลองเป็การเดิมพัน แม้จะจำทุกคำทุกประโยคได้แต่ก็ไม่อาจเร่งให้มันจบเร็วกว่าที่คิดได้เพราะว่าเป็ครั้งแรกที่เขาใช้บทสวดนี้
การร่ายมนตร์ที่ไม่คล่องเป็หนึ่งสิ่งที่นักเวทย์เกลียดยิ่งนัก เพราะนั้นหมายความว่าหากนักเวทย์คนนั้นอยู่ในสถานการณ์เป็ตาย เขามีสิทธิ์ทำให้ตัวเองและสมาชิกในปาร์ตี้ตายได้
‘ไว้จะกลับไปซ้อมท่องหลังจากนี้’ เด็กหนุ่มคิดในใจ
ทันใดนั้นเอง เสียงประกาศก็ดังขึ้น ชื่อของพวกเขาหกคนถูกขานทีละคน เรียกรอยยิ้มให้พวกเขาได้ทันที แต่ยังไม่จบเท่านั้น เมื่อสิ้นสุดเสียงขานชื่อ หน้าต่างโฮโลแกรมโปร่งใส่ก็พลันปรากฏขึ้นมาเบื้องหน้าของพวกเขา
ติ๊ง!
[ท่านได้รับฉายา เดอะเอฟเวอร์กรีน ฟอเรสเตอร์]
รายละเอียด: ฉายานี้มอบให้แก่เหล่าเพลเยอร์ปาร์ตี้แรกที่สามารถพิชิตดันเจี้ยนป่าดิบชื้นแห่งก็อบลินได้สำเร็จ
เอฟเฟค: ได้รับพลังชีวิตเพิ่ม20% หลังจากจัดการมอนสเตอร์ในดันเจี้ยนป่าดิบชื้นแห่งก็อบลิน
เอฟเฟคพิเศษ: ลดความเสียหาย10% เมื่อท่านต่อสู้ในดันเจี้ยนป่าดิบชื้นแห่งก็อบลิน
“ในที่สุด!!” นนะโขึ้น หลังจากเขายันตัวขึ้นมาจากพื้น ห่างออกไปหลายสิบเมตรกับจุดที่บอยสามและอุงอยู่
“มึงอย่าะโ ค่อยๆ เดี๋ยวกระอักเือีกไอ้ห่า” บอยรีบะโห้ามเพื่อนสนิทของคนที่กำลังพยายามลุกขึ้นทั้งๆ ที่ยังมีเืกบปากอยู่
“กูไหวอยู่” เขาตอบกลับไป
“อย่าทำแอคให้มากไอ้ห่านน” เสียงหนึ่งดังขึ้นมาจากบนฟ้า
เมื่อพวกเขาทั้งหมดหันไปยังต้นเสียง ก็เผยให้เห็นภาพของเด็กหนุ่มตัวเล็กในชุดเกราะเหล็ก เขากำลังเอามือข้างหนึ่งยันกับต้นไม้ส่วนมือของข้างหนึ่งกุมท้องที่อาบไปด้วยเืสีแดงฉาน
“คนที่โดนตู้มเดียวจอดั้แ่เริ่มอย่ามาพูดมาก” นนสวนกลับไป
สามได้แต่ถลึงตาใส่เพื่อนสนิทของตนเพราะเถียงอีกฝ่ายไม่ออก เพราะั้แ่ตอนแรก ตัวเขาก็มั่นใจมาตลอดว่าจะจัดการเ้ามอนสเตอร์หน้าขนได้ แต่กลับกลายเป็ว่าตนโดนกำจัดเป็คนแรก ยิ่งคิดแล้วยิ่งอาย
“ลงไปไหวไหม เดี๋ยวพี่ช่วย” เสียงหวานดังขึ้น
อันที่นั่งอยู่บนกิ่งไม้ไม่ไกลถามสาม เขาค่อยๆ ใช้ขาข้างที่ไม่าเ็เขย่งหาเข้าใกล้เด็กหนุ่มพร้อมกับพยุงตัวไว้ ก่อนจะะโลงมาบนพื้น บริเวณใกล้ๆ กับพวกสามบอยและอุง
เด็กหนุ่มรีบเข้ามาพยุงพี่ชายของตนทันทีเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายจะะโลงพื้นด้วยขาข้างเดียว อดไม่ได้ที่จะพูดเหน็บแนมพี่ชายของตน “ขาเดี้ยงข้างหนึ่งยังทำเก่งอีก”
“กลับบ้านไปจะฟ้องพ่อว่าล้อพี่”
อันใช้ไม้ตายออกมาที่เวลาเถียงน้องชายของตนไม่ได้จะอ้างพ่อของพวกเขาทุกครั้งและมันก็ได้ผลทุกครั้งไป อุงหน้ามุ่ยทันทีที่ได้ยินคำว่าพ่อจากปากพี่ชายของตน
“เล่นด้วยไม่ได้ไม่เล่นด้วยแล๊ว!” ถึงจะกระแทกเสียงพูดกับพี่ชายของตนเช่นนั้น แต่เขาก็ยังเดินเข้ามาช่วยพยุงอยู่ดี
ในจังหวะนั้นเองที่อยู่ๆ อุงก็ชะงักไป พร้อมกับขมวดคิ้ว อันที่เห็นดังนั้นก็พลันถามน้องชายของตนทันที “เป็ไรอุง”
“เมื่อกี้มีเสียงประกาศในหัว บอกว่าอุงได้เอ็มวีพี* (MPV) โปรดรับของรางวัล” เด็กหนุ่มตอบพี่ชายของตน
“รางวัล รางวัลไรอะ” สองหันไปถามอุง
“ไม่รู้เหมื-”
อุงที่กำลังจะตอบว่าเขาก็ไม่ทราบเหมือนกันเพราะเสียงที่ประกาศในหัวของเขาเมื่อครู่ไม่ได้บอกเอาไว้ แต่จังหวะนั้นเองที่เบื้องหน้าของเด็กหนุ่ม พลันเกิดกลุ่มแสงขึ้น
มันลอยอยู่ตรงหน้าของเขา ก่อนที่เสียงจะค่อยๆ หรี่ลงและลอยไปอยู่ในมือของเด็กหนุ่ม ทุกคนมองไปยังสิ่งที่อยู่ในมืออุงทันที แต่แล้วพวกเขาก็ต้องพากันขมวดคิ้วเป็ปมเมื่อได้เห็นรูปร่างที่แท้จริงของสิ่งนั้น
“ปลอกคอเนี่ยนะ แถมขาดเยินอะไรขนาดนั้น เทสอะไรของมีมินเขาวะ” บอยเอ่ยเสียงเข้ม
คนที่เหลือทั้งห้าต่างพากันพยักหน้าเห็นด้วยเพราะพวกเขาไม่ค่อยเข้าใจรสนิยมของพี่เ้าของร้านเท่าไหร่นัก ว่าทำไมไอเทมที่ได้จากเอ็มวีพีถึงเป็ปลอกคอขาดๆ หนึ่งอัน
ติ๊ง!
[ท่านได้รับสเปเชียลไอเทม]
[ปลอกคอของดีเอโก้]
สถานะ: ชำรุด
รายละเอียด: ปลอกคอขาดของเซเบอร์ทูธไทเกอร์ ดีเอโก้ มันเป็ปลอกคอที่เ้านายของมันสวมใส่ไว้ให้ก่อนที่ดีเอโก้จะถูกดูดมายังมิติแห่งนี้ และด้วยความที่ดีเอโก้จงรักภักดีต่อเ้านายของมันเป็อย่างยิ่ง ทำให้แม้ตอนนี้ตัวของมันจะโตเกินที่จะสามารถสวมใส่ปลอกคอได้ ดีเอโก้ก็เก็บปลอกคอนี้ไว้ไม่ห่าง
เอฟเฟค: เมื่อสวมใส่หรือนำติดตัวไว้ในที่ที่เห็นได้ชัด สามารถลดค่าความอาฆาตจากดีเอโก้ลงได้ครึ่งหนึ่ง
เอฟเฟคพิเศษ: หากสวมใส่ครบเซต
เซตไอเทมปัจจุบันที่: 1/6 ชิ้น
หมายเหตุ: กรุณานำไอเทมชิ้นนี้ไปที่ออตเทอเรี่ยนแบล็กสมิธช้อปเพื่อทำการซ่อมแซม
“โห เซตไอเทมวะ!” นนอุทานออกมาหลังจากอ่านข้อความบนโฮโลแกรมโปร่งใส่
“มันชักจะเหมือนเกมเข้าไปทุกทีละ กูอย่างชอบ!” สามพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น
“กูก็นึกว่าเทสพี่มินจะแปลกๆ” บอยกล่าว
“อ๊ะอุง มีข้อความอะไรหลังป้ายด้วย” อันชี้ไปที่ป้ายสีเงินที่ห้อยอยู่กับปลอกคอขาดๆ ในมือของอุง
เมื่อเด็กหนุ่มได้ยินประโยคจากพี่ชายของตน เขาจึงชูป้ายขึ้นมาพร้อมกับอ่านข้อความที่ถูกสลักไว้บนป้ายดังกล่าว
“ดีเอโก้ แค่ชื่อของไอ้เสือนั่นเอง” เขาเอ่ยขึ้นเสียงเรียบ
อันเดาะลิ้นอย่างไม่พอใจครึ่งหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยกับอีกฝ่ายด้วยเน้นเสียงทุกคำในประโยค
“พี่ หมาย ถึง ข้อ ความ ข้าง หลัง ป้าย”
“อ่า” อุงเลิกคิ้วขึ้นทันที ก่อนจะพลิกป้ายสีเงินดังกล่าวพร้อมกับอ่านข้อความเสียงดังให้ทุกคนได้ยิน
“ถ้าหากผู้ใดพบเห็นแมวตัวนี้ โปรดนำส่งคืนที่ตระกูลเจนกิ้นส์ ณ นครเออร์เซียหรือกรุณาติดต่อลีรอย เจนกิ้นส์”
“ฮะ ลีรอย? ลีรอยอีกแล้ว” น้ำเสียงไม่สบอารมณ์ดังขึ้นมาจากชายหนุ่มตัวเล็กในชุดเกาะเหล็ก
“เชี้ยสอง มึงดูไม่ค่อยชอบใจชื่อนี้นะ” บอยพูดด้วยน้ำเสียงกวนๆ กับเพื่อนสนิทของตน
“ก็ต้องเป็งั้นดิวะมึง ก็คุณยายวรนาถบอกอยู่ว่าไอ้ห่านี่มันเหมือนกับลีรอยไม่มีผิด เพื่อนเลยไม่ถูกชะตาด้วยไง” นนเสริมทัพพลางหัวเราะออกมาเบาๆ
“ไอ้เพื่อนเวร!” เด็กหนุ่มผู้โดนเพื่อนล้อได้แต่กัดฟันกรอดและด่าพวกมันในลำคอ
“ลีรอยคือใครอะ” เสียงหวานเอ่ยถาม บอยจึงหยุดขำสองก่อนจะหันไปตอบคำถามของอัน
“พวกผมก็ไม่รู้อะพี่อัน แต่ชื่อนี้น่าจะเป็ชื่อของตัวละครลับที่พี่มินสร้างขึ้นมา เหมือนว่าสตูนี้จะสร้างเนื้อเื่ให้ดันเจี้ยนมีความเกี่ยวข้องกันอะ”
เด็กหนุ่มทำท่าทางครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนจะถามคำถามกับอีกฝ่าย “พี่อันรู้จักดันเจี้ยนทุ่งราบแห่งวรนาถใช่ปะ ดันเจี้ยนแรงก์เอฟของสตูนี้”
อันพยักหน้าก่อนจะตอบบอยไป “รู้จัก ลงไปเมื่อวาน ตายหยังเขียดเลย” ก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคอ
บอยยิ้มพลางกล่าว “นั่นแหละ เหมือนในเนื้อเื่คุณยายวรนาถเขาจะเป็ป้าของลีรอยคนนี้”
“อ๋อ” อันและอุงร้องอ๋อออกมาพร้อมกัน
“’ งี้แสดงว่าถ้าหลังจากนี้มีดันเจี้ยนเปิดใหม่มาอีกก็จะมีเนื้อเื่เพิ่มอะดิ” อุงพูดขึ้นพร้อมกับหันไปหาบอย
“ไม่แน่ใจเหมือนกันอะ อาจจะใช่ ไม่งั้นพี่มินคงไม่ใส่อะไรแบบนี้มาในดันเจี้ยนหรอก” บอยตอบ
“งั้นออกกันปะ เมื่อยตัววะ ร่างจิตแท้ๆ ทำไมกูเมื่อยได้ขนาดนี้วะ” สามผู้ซึ่งนอนอยู่บนพื้นดินเอ่ยออกมาพร้อมกับค่อยๆ ยันร่างกายของตนให้มานั่งกับพื้น
บอยพยักหน้าก่อนจะพูดขึ้น “เออปะ กูล้าฉิบหา-”
แต่ในจังหวะนั้นเองที่ร่างกายของเด็กหนุ่มกระตุก เขารีบเอามือของตนไปกุมท้องน้อยของตัวเองทันที ทุกคนเห็นสีหน้าของเขาเปลี่ยนเป็จริงจังขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
“เชี้ยไรอีกเนี่ย มันจะมีเื่อะไรให้แปลกใจได้ทุกๆ ห้านาทีวะ” นนอุทานออกมา
“เออดิ” สองเสริม
“เงียบๆ พวกมึง ไม่เห็นที่จุดตันเถียนของไอ้บอยเหรอวะ”
สามเอ่ยเสียงแ่พร้อมกับส่งตาขวางไปที่เพื่อนสนิทและแฝดของตน ก่อนจะกระตุกสายตาให้พวกเขามองไปยังท้องน้อยของบอย
สอง นน อันและอุงจึงมองไปยังบริเวณดังกล่าว พลันเห็นแสงสีเหลืองแรงแสงออกมา บอยรีบนั่งขัดสมาธิทันที
“ในมิติลวงตาแบบนี้เลื่อนแรงก์ได้ด้วยเหรอวะ” นนกระซิบถามสาม
เพราะเป็คนที่ฉลาดและมีความรู้มากที่สุดของกลุ่ม ทำให้ปัญหาต่างๆ ที่พวกเขาเจอส่วนใหญ่แล้วเป็เขาที่คอยให้คำตอบกับทุกคน ไม่ว่าจะเป็เื่เรียนหรือต่อสู้ แต่ในกรณีนี้เขาไม่อาจให้คำตอบกับนนได้จริงๆ
เด็กหนุ่มผู้โดนตั้งคำถามจากเพื่อนของตนยืนนิ่ง ไม่ตอบอีกฝ่ายไป เพราะตัวเองก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่ากรณีแบบนี้เคยเกิดขึ้นรึเปล่า
แต่สิ่งที่เขาแน่ใจเป็อย่างมากก็คือ อย่างน้อยๆ ที่เขารู้มานั้น ไม่เคยมีในกรณีเช่นนี้ ที่ใครจะเลื่อนแรงก์ของตนในมิติลวงตา
ไม่ผิดอะไรที่เด็กหนุ่มจะไม่ทราบ เพราะว่าสิ่งที่เกิดขึ้นนั้นมีสาเหตุมาจากความสามารถของซิสเตม
คงต้องอธิบายย้ำอีกครั้งว่า ดันเจี้ยนจากสตูดิโออื่นๆ นั้นเป็มิติที่สร้างภาพลวงตาขึ้นมาให้ผู้ที่เข้าไปจำลองสถานการณ์ให้ต่อสู้กับมอนสเตอร์
หลังจากออกมาแล้ว เมื่อร่างจิตรวมกลับเข้าไปกับร่างจริงของพวกเขา พวกเขาจะกลับไปทำสมาธิที่บ้าน (หรือที่ไหนก็ตามที่เงียบสงบ) เพื่อซึมซับประสบการณ์ที่ได้จากการต่อสู้กับมอนสเตอร์จากดันเจี้ยนสตูดิโอ
อย่างที่เคยกล่าวไปหลายครั้งแล้วว่า มิติลวงตานั้น ผู้ที่เข้ามาจะเข้ามาแค่ร่างจิตเท่านั้น ส่วนร่างจริงของพวกเขาจะถูกแยกในอีกมิติหนึ่ง
แต่ความสามารถของซิสเตมนั้นไม่เหมือนกัน เพราะเมื่อเพลเยอร์เข้ามาในดันเจี้ยน ร่างที่เข้ามานั้นไม่ใช่ร่างจิตแต่เป็ร่างจริงๆ ของพวกเขา
ทำให้เมื่อเหล่าเพลเยอร์ได้ต่อสู้เป็ตายกับมอนสเตอร์ในออตเทอร์ดันเจี้ยนสตูดิโอ ก็เปรียบเสมือนได้ว่าพวกเขาได้ต่อสู้จริงๆ
เหมือนกับเหล่าบรรพบุรุษของเขาที่ต่อสู้กับมอนสเตอร์ก่อนเกิดการกวาดล้างหลังจาการ้อยปีเมื่อสองร้อยปีก่อน
อีกทั้งเมื่อรวมกับพลังชีวิตที่เหล่าเพลเยอร์จะได้รับหลังจากจัดการมอนสเตอร์ มันก็คงจะไม่แปลกอะไรถ้าจะมีใครเลื่อนขึ้นในดันเจี้ยนแห่งนี้
‘ดันเจี้ยนสตูดิโอนี้ ต้องมีความลับอะไรแน่ๆ’ สองคิดอยู่คนเดียวในใจก่อนจะมองไปที่เพื่อนสนิทของตนที่นั่งทำสมาธิอยู่
*หมายเหตุ: MPV ย่อมาจากMost Valuable Player แปลว่า ผู้เล่นทรงคุณค่า หรือ ผู้เล่นยอดเยี่ยม กล่าวคือ เป็รางวัลที่มอบให้กับผู้เล่นที่มีความโดดเด่นในการแข่งขันรายการนั้น ๆ มักถูกนำไปใช้ในเกมเช่น เกมRagnarok Online ที่ผู้เล่นที่สามารถกำจัดบอสได้ หรือจะMPV ที่มีความหมายใกล้เคียงกับที่อุงได้ คล้ายๆ กับMPV ในเกมROV ค่ะ
____________________________-
สวัสดีค่า ไรต์นะค้า
ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนิยายเื่นี้นะคะ ถ้าหากมีคำผิด คำตก อันไหนสามารถคอมเมนต์บอกได้นะคะ หรือหากใครชอบนิยายเื่นี้ก็อย่าลืมคอมเมนต์เพื่อเป็กำลังใจให้ไรต์ด้วยน้า
สำหรับวันนี้ลาแล้วค่ะ สวัสดี (:
1K
![[จบ] รักสุดท้ายของนายซุปเปอร์สตาร์](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1782539639_91203477.webp)
