ตงฉินยึดอำนาจ

เมื่อเห็นภาพที่ปรากฏขึ้นตรงหน้า น้ำตาของหลิวชิงหยู่ก็คลอที่ขอบตา โดยเขาไม่ได้สลัดเช็ดมันออก เห็นได้ชัดว่านี่คือความรักของคนเป็นแม่ที่เจ้าเอ้อหยามีให้ลูก

และนี่คือบาปที่หานกั๋วชิงได้กระทำกับคนคนหนึ่ง

เมื่อนึกถึงเรื่อง หานกั๋วชิง

ภายในใจของหลิวชิงหยู่ก็แทบระเบิดออกเพราะความโกรธแค้น ในความคิดของเขา การที่หานกั๋วซิ่งทำร้ายเด็กเล็กๆ มันช่างไร้มนุษยธรรมสิ้นดี

และตอนนี้โทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น มันคือสายที่มาจาก หงซานจิน “ท่านนายกหลิว ผมโทรมีเรื่องจะบอกท่าน หานกั๋วชิงที่ถูกพาตัวไปเทศมณฑล ตอนนี้ถูกปล่อยตัวแล้ว”

“อะไรนะ หานกั๋วชิง ถูกปล่อยตัวเมื่อไหร่” ทันใดนั้นเสียงของหลิวชิงหยู่ก็ดังขึ้นด้วยความโกรธ เขากำหมัดอีกข้างแน่นทันที

เดิมทีจ้าวเอ้อหยากำลังอุ้มลูกชายของเธอและปลอบโยนด้วยความรักใคร่ถนุถนอม แต่เมื่อได้ยินชื่อหานกั๋วชิงใบหน้าของเธอก็เปี่ยมไปด้วยความโกรธเกลียด ปากของเธอนั้นบิดเบี้ยวด้วยความเศร้าโศกและเคียดแค้น เธอพูดขึ้นมาทันทีว่า “หานกั๋วชิงมันอยู่ไหน รีบชดใช้ชีวิตลูกชายฉันมาเดี๋ยวนี้”

อย่างไรก็ตามเมื่อเธอมองไปรอบ ๆ และไม่เห็นหานกั๋วชิง ดวงตาของเธอก็สิ้นหวัง พลางลูบตุ๊กตาเบาๆ แล้วพูดว่า “ลูกแม่อย่าพึ่งหลับสิ ลืมตาดูแม่ก่อนนะ แม่จะร้องเพลงให้ฟัง” พูดจบเธอก็ร้องเพลงออกมา

น้ำเสียงเศร้าๆ ที่แหบพร่า แววตาที่สิ้นหวัง ทุกฉากทุกตอนปรากฏในดวงตาของหลิวชิงหยู่ ทำให้น้ำตาหลิวชิงหยู่มันรินไหลออกมาอีกครั้ง และเมื่อเขานึกขึ้นได้ว่าเขากำลังคุยกับหงซานจินเขาจึงตะโกนใส่โทรศัพท์ว่า “หงซานจิน คุณอยู่ที่ไหน”

ได้ยินเสียงที่เปี่ยมไปด้วยความโกรธของหลิวซิงหยู่ หงซานจินรีบตอบกลับมา “ท่านนายกผมอยู่ที่สำนักงาน”

หลิวชิงหยู่พูดออกไปตรงๆ “อย่าเพิ่งไปไหนนะ ผมจะไปหาคุณทันที” พูดจบหลิวชิงหยู่ก็วางสายแล้วเดินไปยังที่ทำการอย่างรวดเร็ว

ความโกรธที่ลุกโชนในใจหลิวชิงหยู่ ทำให้หลิวชิงหยู่เหมือนจะลืมทุกอย่างและไม่สนใจเจ้าหน้าที่ที่ทักทายเขา ความคิดของเขามีเพียงอย่างเดียวคือ จัดการกับไอ้สารเลว หานกั๋วชิง ขยะมนุษย์ผู้นี้ ไม่ว่ามันจะติดปีกบินหนีไปที่ไหนก็ตาม

ในขณะที่ หลิวชิงหยู่เดินเข้าไปในอาคาร จู่ๆ ก็มีฝนตกลงมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย แม้ฝนที่ตกมันจะไม่มากหนัก แต่ท่ามกลางสายฝน จ้าวเอ้อหยาก็ยังคงกอดตุ๊กตาเศษผ้าที่เธอมองเห็นเป็นลูกชาย และยังตะโกนเรียกราวกับต้องการปลุกลูกชายของเธอ

หลิวชิงอยู่ที่เดินเข้าไปในห้องแล้ว จึงไม่ได้เห็นสถานการณ์ภายนอก เมื่อเขาเดินเข้ามาในห้องหงซานจิน และเห็นว่าฝนตก เขาก็พูดขึ้นทันที “หงซานจิน รีบส่งคนนำเสื้อกันฝนไปให้จ้าวเอ้อหยา ทางที่ดีควรพาเธอกลับไปส่งบ้าน อย่าให้เธอเจ็บไข้ได้ป่วย”

หงซานจินพูดด้วยความขมขื่นว่า “ท่านนายก ไม่ใช่ว่าเราไม่ทำอะไรนะครับ แต่เราทำไปแล้ว ถึงผมจะให้คนส่งเธอกลับบ้าน แต่เธอก็ยังแอบออกมาอยู่ดี ผมคิดว่าถ้าหานกั๋วชิงไม่ถูกลงโทษตามกฎหมาย อาการป่วยของเธอคงไม่หาย หานกั๋วชิงก่อกรรมทำเข็ญไว้มากจริงๆ ”

หลิวชิงหยู่ขมวดคิ้วแล้วพูดว่า “อืม งั้นเอาเสื้อกันฝนให้เธอก่อน ถ้าเธออยากกลับก็ค่อยให้คนพาเธอกลับไป”

หงซานจิน พยักหน้าแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาเจ้าหน้าที่ในสำนักงาน ให้พวกเขาไปหาจ้าวเอ้อหยา ตามที่หลิวชิงหยู่บอก หลังจากทุกอย่างเรียบร้อยหลิวชิงหยู่ก็พูดด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น “เหล่าหง คุณได้ยินเรื่องการปล่อยตัวของหานกั๋วชิงแล้วใช่ไหม เรื่องนี้ผมไม่ได้บอกซือเจิ้นเฉียงหรอว่า ถ้าเขากล้ายื่นมือเข้ามายุ่งผมจะทำให้เขาต้องเสียใจ?”

หงซานจินยิ้มอย่างขมขื่นแล้วพูดด้วยรอยยิ้มที่บิดเบี้ยวว่า “ท่านนายกหลิว อย่าโกรธผมเลยนะถ้าผมจะพูดในสิ่งที่ไม่ควรพูด”

หลิวชิงหยู่พยักหน้า “เชิญคุณพูดมา”

หงซินจินพูดออกไปทันที “ท่านนายกหลิว ท่านประเมินอำนาจของท่านสูงไป ท่านลองคิดดูนะ เลขาธิการซืออยู่ในกวนซานมานาน เขาจะกลัวคำขู่ของท่านจริงๆ หรือ ต่อให้ท่านกับเจี่ยซินหยู่มีหลักฐานในมือ แต่หานกั๋วชิงไม่เพียงเป็นคนสนิทของเลขาธิการซือ เขายังมีผู้ว่าการเสวี่ยหนุนหลังอีกด้วย ผู้ว่าการเสวี่ยหวังจะแต่งตั้งเขาเป็นรองผู้กำกับของเทศมณฑล แต่เมื่อเกิดเรื่องนี้ขึ้น เขาคงหมดสิทธิ์ไม่ได้เป็นรองผู้กำกับของเทศมณฑลแล้ว ผมได้ยินจากเพื่อนสมัยเรียนว่าตอนนี้หานกั๋วชิงไม่เพียงถูกปล่อยตัว แต่ยังถูกส่งไปประจำตำบล หลิวจวง เพื่อไปเป็นผู้กำกับที่นั่น และเมื่อไปถึงหลิวจวงเขาก็ยังคงหยิ่งผยอง สองวันหลังจากรับตำแหน่งเขาก็จัดการผู้ที่ไม่เห็นด้วย และใข้อำนาจอย่างเต็มที่ แล้วยังมีคนบอกมาอีกว่าเขาไปหลงรักแม่ม่ายสาวคนหนึ่งในตำบลนั้น”

หลังจากได้ยินคำพูดของหงซานจิน หลิวชิงหยู่ก็พูดขึ้นว่า “เรื่องนี้เชื่อถือได้ไหม”

หงซานจินรีบพูดอย่างรวดเร็ว “เชื่อได้แน่นอน เพราะเพื่อนของผมเองก็เป็นรองผู้กำกับที่ตำบลหลิวจวง เขากำลังจะได้เลื่อนเป็นผู้กำกับซึ่งเป็นเรื่องที่รู้กันทั่ว แต่เขาไม่คิดเลยว่าหานกั๋วชิงจะมาขัดขวางเส้นทางการเป็นผู้กำกับของเขา ดังนั้นเขาจึงให้ความสนใจต่อหานกั๋วชิงเป็นพิเศษ เขาได้ยินเรื่องราวที่เกิดขึ้นและได้ยินเรื่องที่ท่านจัดการกับหานกั๋วชิง ดังนั้นเขาจึงโทรหาผมและบอกเรื่องทั้งหมดนี้”

เมื่อหงซานจินพูดจบ หลิวชิงหยู่ก็ปักใจเชื่อทันที เพราะเขามั่นใจว่าหงซานจินไม่มีวันหลอกเขา โดยเฉพาะเรื่องเพื่อนร่วมงานของหานกั๋วชิง เรื่องนี้คงเอามาล้อเล่นไม่ได้เป็นอันขาด

ความโกรธของหลิวชิงหยู่ พุ่งทะยานขึ้นจนยากจะระงับเอาไว้ได้ เขาตบโต๊ะอย่างรุนแรงแล้วพูดด้วยความโกรธ “สารเลว! ไอ้เดนนรกหานกั๋วชิง สมควรถูกโทษประหารด้วยซ้ำ นี่มันคดีฆาตกรรมโดยเจตนา แต่ทำไมมันถึงยังรอดออกมาได้ ผู้พิพากษาประจำเทศมณฑลกำลังทำอะไร อัยการทำอะไรอยู่? ปล่อยให้ฝ่ายบริหารแทรกแซงอำนาจฝ่ายยุติธรรมได้ยังไง? เรื่องดังกล่าวเกี่ยวข้องกับชีวิตประชาชน ทำไมถึงยังเพิกเฉยหย่อนยาน ในเมื่อเป็นแบบนี้จะมีกฎหมายไว้ทำไม? ฝ่ายตรวจสอบวินัยมีไว้ทำไม? ผมจะไม่ทนอีกแล้ว ผมต้องทวงคืนความยุติธรรมให้ จ้าวเอ้อหยา” เมื่อพูดถึงตรงนี้ หลิวชิงหยู่ก็ตัดสินใจเดินออกไปมองที่หน้าต่างแล้วเขาก็เห็นร่างกายที่ซูบผอมและน่าสงสารของจ้าวเอ้อหยา ที่ยังคงเดินวนเวียนอยู่นอกศูนย์ราชการของตำบล เธอสวมเสื้อกันฝนที่เจ้าหน้าที่มอบให้เธอ ภายใต้เสื้อกันฝน ตุ๊กตาผ้าที่เธอคิดว่าเป็นลูกชายของเธอถูกคลุมด้วยเสื้อกันฝนอย่างแน่นหนาเธอไม่ปล่อยให้ฝนตกลงมาโดนแม้แต่น้อย ราวกับมีบางครั้งที่เสียงของลูกชายเธอดังขึ้นมาตามสายฝน

เห็นแบบนี้หลิวชิงหยู่ก็กำหมัดแน่นอีกครั้ง แล้วพูดอย่างแน่วแน่ว่า “แม้มันจะผิดต่อหน้าที่นายกเทศมนตรี แต่เพื่อทวงความยุติธรรมให้คนกวนซาน ให้กับจ้าวเอ้อหยา ไม่ว่าจะเป็นใครผมก็จะไม่นิ่งเฉย และไม่ปล่อยให้ลอยนวลเป็นอันขาด” หลิวชิงหยู่ พูดจบก็หันไปพูดกับหงซานจินต่อทันที “เหล่าหง เตรียมรถให้ผมที ผมจะไปที่เทศมณฑลในอีกครึ่งชั่วโมง”

หงซานจินผงะและพูดว่า" ท่านนายกเทศมนตรีตอนนี้ข้างนอกฝนตกอยู่ ท่านจะไปจริงๆ หรือครับ "

หลิวชิงหยู่พยักหน้า “ใช่ ความโศกเศร้าเคียดแค้นของผู้คนใหญ่ยิ่งกว่าฟ้า ถ้าคุณช้าไปหนึ่งวันผู้คนจะต้องทนทุกข์ทรมานไปอีก 1 วัน ขณะที่อาชญากรมีเวลาอุ่นใจเพิ่มอีก 1 วัน รีบ ๆ เตรียมตัว ผมเชื่อว่าภายใต้สภาพอากาศเช่นนี้รถใช้ในราชการ น่าจะยังอยู่ เลขาธิการซือคงยังไม่ได้ใช้รถนับตั้งแต่การปฏิรูป ดังนั้นผมจะเป็นคนประเดิมใช้มันเอง”

หงซานจินพยักหน้าแล้วเดินตามหลิวซิงหยู่ออกไป

หลิวชิงหยู่เดินออกจากห้องทำงานของหงซานจิน เขาก็ไม่ได้กลับห้องตัวเอง เขาเดินไปหาเมิ่งฮวน เลขาธิการฝ่ายตรวจสอบวินัย ต่อ

เมิ่งฮวนประหลาดใจเมื่อเห็นการปรากฏตัวของหลิวชิงหยู่ เขายิ้มแล้วกล่าวทักทาย “นายกหลิว ลมอะไรหอบคุณมาที่นี่ คุณมีธุระอะไรหรือเปล่า”

หลิวชิงหยู่ แม้คำทักทายของเมิ่งฮวนจะฟังดูขัดหู แต่เขาก็พูดอย่างตรงไปตรงมา “เลขาธิการเมิ่ง ผมมาที่นี่เพราะมีเรื่องต้องการให้คุณช่วย”

เมิ่งฮวนผงะไป แม้ว่าหลิวชิงหยู่จะเคยติดต่อกับเขาบ้าง แต่ความสัมพันธ์ที่เรียกได้ว่ามิตรได้ยังคงห่างไกล และการที่หลิวชิงหยู่เอ่ยปากขอความช่วยเหลือมันทำให้เขาต้องประหลาดใจ เขาจึงพูดออกไปด้วยน้ำเสียงโทนต่ำว่า “มีอะไรหรือครับ?”

หลิวชิงหยู่พูดออกไปด้วยเสียงที่เศร้าๆ “คดีของ จ้าวเอ้อหยาที่เสียลูกชายไปเพราะหานกั๋วชิง ผมได้ยินมาว่า หานกั๋วชิงถูกพาตัวเป็นเทศมณฑล และถูกปล่อยตัวออกมา พร้อมกลับย้ายไปเป็นผู้กำกับที่หลิวจวง เรื่องนี้ผมยอมรับไม่ได้ ผมรู้สึกว่าหากปล่อยเรื่องนี้ไป เราจะสูญเสียความไว้วางใจจากผู้คนในกวนซาน ที่มีต่อเหล่าคณะกรรมาธิการ ในฐานะนายกเทศมนตรีผมคิดว่าเราควรจะนัดคนในกวนซานเพื่อจัดการกับหานกั๋วชิง และคุณเองก็อยู่ในกวนซานมาปีสองปีแล้ว ผมคิดว่าคุณน่าจะมีเอกสารบางอย่างที่เกี่ยวข้องกับคดีหานกั๋วชิงใช่ไหม?