" ซ่งซิงเหลียน " เด็กๆหลายคนที่ปั่นจักรยานตามไล่หลังเด็กหญิงร่างอวบอ้วนผิวขาวชมพูหน้าตาหน้ารักดวงตากลมตาใสกระจ่างและมีรอยยิ้มที่สดใสประดับใบหน้าอยู่เสมอ ซ่งซิงเหลียนในวัยเจ็ดขวบอยู่ในชั้นประถมต้นเด็กหญิงคนนี้เป็ที่ชื่นชอบของคนรอบตัวเสมอเพราะความใจดี อ่อนโยน เฉลียวฉลาดที่เป็แบบอย่างให้เพื่อนๆทำให้ผู้ใหญ่ในหมู่้บ้านพลอยเอ็นดูเธอไปด้วย
ซ่งซิงเหลียนหันไปมองก็พบกับกลุ่มเด็กชายหญิงหลายคนในหมู่บ้านที่รวมกลุ่มปั่นจักรยานจะไปที่ไหนสักแห่ง ถ้าเดาไม่ผิดละก็คงจะขึ้นเขาหรือไม่ก็ไปที่ทะเลสาปน้ำจืดหลังหมู่บ้านที่นั้นเป็ที่รวมตัวของเด็กๆ
" จะไปเล่นไหนกันเหรอ " เด็กหญิงยิ้มอ่อนก่อนจะส่งสายจดจ้องไปให้กับเพื่อนๆ " การบ้านปิดเทอมฤดูร้อนพวกเธอเสร็จแล้วหรือ " เพื่อนหลายคนสะดุ้งกับคำว่าการบ้านแต่หลายคนกลับยิ้มอย่างสดใส
" 5555 เสร็จแล้วล่ะ พวกเราฟังเธอนะถ้าอย่างเล่นโดยที่บ้านไม่บ่นละก็ให้ทำให้เสร็จ นี่ฉันนั่งทำทั้งอาทิตย์เลย " เด็กหญิงที่เป็ผู้นำหัวเราะสดใส การบ้านที่เธอตั้งใจนั่งทำทั้งอาทิตย์ถูกทำเสร็จอย่างสมบูรณ์ไม่เพียงแต่การบ้านเสร็จแล้วได้เที่ยวเล่นอย่างสบายใจยังได้รับคำชมจากที่บ้านด้วย
" ฉันยังไม่เสร็จเลย " เด็กชายก้มหน้างุดก่อนจะเงยหน้ามองเพื่อนที่มองเขาอยู่ด้วยความชื่นชมกับความกล้าหาญในการกล้าพูดกับหัวหน้าห้องว่าการบ้านยังไม่เสร็จและยังอยากรู้คำตอบจากเด็กชายอีก
" มันยากเหรอ"
" วิชาอื่นฉันทำได้นะหัวหน้า แต่ไอ้วิชาเขียนเรียงความนี่มันเขียนไม่ออกเลยจริงๆ "
" ฉันเหมือนกัน "
" ฉันด้วย "
เด็กชายหญิงหลายคนโต้ตอบเห็นพร้อมกันเมื่อพวกเขาเจอปัญหาการบ้านเดียวกัน การรวมตัวปั่นจักรยานเล่นในวันนี้ดูเหมือนจะถูกลดความสนุกไปแล้วล่ะวันนี้ เพราะคำว่าการบ้านไม่เสร็จ แต่ไม่มีใครโทษว่าเป็ความผิดของซ่งซิงเหลียนเลยเพราะรู้ว่าเด็กหญิงหัวหน้าห่วงว่าพวกเขาจะถูกคุณครูดุแถมตัดคะแนนอีกหากไม่ส่งการบ้านให้ครบ
" อ๋อเรียงความ ไม่เป็ไรหรอกค่อยเขียนก็ได้ ก็หัวข้อมันคือวันหยุดของตัวเองนี่นาแต่ก็ต้องมีเรียงความส่งนะ ถ้าหัวข้อก็ต้องเป็ความสนใจของตัวเองอยู่แล้ว "
เด็กทุกคนพยักหน้าหงักๆเห็นด้วย
" ฉันจะไปหาพ่อที่สวนก่อนนะ พวกเธอระวังตัวตามที่คุณครูสอนล่ะ " ระวังตัวตามที่คุณครูสอนหมายถึง ไม่เข้าใกล้คนแปลกหน้า ไม่รับของจากคนแปลกหน้า เมื่อเจอเหตุการณ์แบบนี้ให้ะโให้คนช่วยและวิ่งหนีให้ไกล และไม่ไปเล่นใกล้แม่น้ำหรือบนเขาลึกโดยไม่มีผู้ใหญ่ไปด้วย
ซ่งซิงเหลียนโบกมือลาเหล่าสหายตัวน้อยที่น่ารักของเธอก่อนที่ก่อนจะเดินไปอีกทางของหมู่บ้านค่อนข้างไกลถึงอย่างนั้นเสันทางบนถนนต่างก็เต็มไปด้วยผู้คนเพราะมันคือเส้นทางขึ้นเขาที่ง่ายที่สุดเนื่องจากเนินเขาที่ค่อนข้างเตี้ยและอีกเหตุผลคือเส้นทางนี้เป็ฝั่งของชาวบ้านที่เลือกทำสวนสร้างฟาร์มเสียส่วนใหญ่
สวนผลไม้และฟาร์มของพ่อเธอก็อยู่ที่นี้เรียกได้ว่าขนาดใหญ่ถึง100ไร่ที่เดียวมีคนงานที่ต้องจ้างประจำหลายคนเพราะพ่อเน้นทำสวนอย่างปลอดภัย และฟาร์มเลี้ยงสัตว์ที่ทำก็ใหญ่มากทั้งไก่ไข่และนมวัวต่างก็เป็ที่้าของตลาดมากเรียกว่าในอำเภอนี้พ่อเป็เศรษฐีเลยทีเดียว
" ซิงซิง มาส่งข้าวซ่งหลี่หรือ "
" พ่อหนูอยู่สำนักงาน " ชายอีกคนกล่าวก่อนที่จะลงมือพรวดดินต้นไม้ต่อด้วยความขยันเพราะเ้านายสวนนี้ใจป้ำสุดๆ เรียกได้ว่าั้แ่ซ่งหลี่มารับ่ต่อสวนจากพ่อที่เสียไปแล้วก็ได้ขยายพื้นที่จากสวนเล็กๆ 20 ไร่ มีขนาดใหญ่นับร้อยไร่ เป็อันดับหนึ่งที่ใหญ่ที่สุดในอำเภอ
ทำให้ชาวบ้านในบ้านที่ทำสวนและฟาร์มพลอยได้ประโยชน์ไปด้วยจากการรวมกลุ่มที่ซ่งหลี่จัดตั้งเพื่อส่งผลผลิตออกส่งขายกับพ่อค้าแม่ขายที่ทำสัญญาไว้กันเบี้ยวรับของ แต่ผลผลิตที่ส่งออกขายต้องได้มาตฐานไม่งั้นซ่งหลี่ไม่ให้ร่วมกลุ่ม
เรียกว่าหมู่บ้านหยูหลินร่ำรวยและเจริญที่สุดในอำเภอนี้
" จ๊ะ " เด็กหญิงรับคำก่อนจะเดินตรงไปที่ศาลาพักที่พ่อเธอสร้างไว้หน้าทางเข้าสวนเพื่อใช้พักผ่อนของคนงานและคนที่มาติดต่อเขา ที่ศาลานี้มีจักรยานคนเล็กสีสันสดใสสีแดงจอดอยู่ พ่อเธอซื้อให้เอาปั่นเล่นในสวนเพราะจะให้ขาเล็กๆนี้วิ่งทั่วสวนเลยก็เป็ไปไม่ได้
สำนักงานขนาดเล็กที่มีห้องติดแอร์อยู่และโกดังขนาดกลางที่จัดสรรพื้นที่รับส่งของตั้งห่างจากทางเข้าสวนอยู่ไม่ไกลนักทำให้เธอปั่นจักรยานได้ไม่ถึง 10 นาที ก็ถึงจากนั้นเดินร่างเล็กก็เดินปรี่ตรงไปหาพ่อทีนั่งทำงานหน้าคอมพิวเตอร์ พร้อมกับจดบางอย่างลงสมุดเล่มหนา
" พ่อขาาา แม่ให้เอาข้าวมาส่งวันนี้มีซี่โครงเปรี้ยวหวานด้วยนะ " ซ่งซิงเหลียนวางเถาปิ่นโตลงบนโต๊ะรับแขกด้านหน้าก่อนทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ไม้ตัวยาว
สายตาที่เปล่งประกายสดใสจ้องบิดาบุญธรรมอย่างคาดหวังบอกอย่าง นั้นทำให้ผู้ถูกจ้องมองต้องต้องทอดถอนใจอย่างช่วยไม่ได้กับความชั่งตื้อของลูกสาวที่มีคำขอค่อนข้างจะน่าปวดหัว
" ซิงซิงถ้าหนูไปแล้วพ่อจะทำยังไง "
" เื่แค่นี้เองหนูจะให้เสี่ยวฝานส่งข่าวบอกส่วนถ้าใครถามหาหนูให้พ่อบอกว่าไปเยี่ยมญาติในเมืองก็ได้นี่น่า " เสี่ยวฝานที่พูดถึงคือนกกระจิ๊บที่มาติดบ่วงในสวนและได้เธอช่วยไว้เมื่อต้นปีจากนั้นมันก็ตามติดเธอต๋อยๆไม่กลับป่า
เพราะเื่จะรอช้าไม่ได้แล้วมันเสียเวลาไปโดยเปล่าประโยชน์ทั้งที่มีทรัพยากรใกล้ตัวจนน้ำลายไหล
" แม่โยนเื่นี้มาให้พ่อใช่ไหม "
ซ่งหลี่ส่ายหน้าเบาๆก่อนนวดขมับตนเองพลางมองบุตรสาวตัวน้อยที่ทำตัวน่ารักกว่าทุกวันการทำแบบนี้ย่อมหวังผลบางอย่างและเขาไม่สามารถปฏิเสธได้เลยเพราะว่าหากปฏิเสธไป ลูกสาวตัวน้อยก็ไม่ปฏิบัติตามอยู่ดี
แต่...แต่ว่าจะเอามาตรฐานคนธรรมดาทั่วไปมาใช้กับลูกสาวเขาไม่ได้ก็เพราะว่าลูกสาวเขาไม่ใช่เด็กเอ่อ...เรียกว่าคนธรรมดาทั่วไปได้
ลูกสาวตัวน้อยของเขาค่อนข้างพิเศษกว่าคนทั่วไปที่ความสามารถไม่ธรรมดาและคนธรรมดาไม่มีแน่
เรียกว่าเป็พวกมีวิชาบำเพ็ญเพียรแบบผู้ฝึกตนในสมัยโบราณคงเรียกว่า วิชาเต๋า
แต่เขารู้จักแค่วิชาการต่อสู้ที่รู้และได้ยินว่ามีผู้ฝึกจริงและสามารถยกระดับให้แข็งแกร่งจนผู้คนขนานนามว่าเซียนเฒ่ามีสุขภาพดีและอายุยืนยาวบางคนสามารถคงความหนุ่มสาวได้ตราบจนสิ้นอายุขัย
" ลูกคิดว่าจะใช่เวลาแค่ไหนในการอยู่บนเขา ไหนจะการกินอยู่อีก ซิงซิงลูกดูแลตัวเองได้จริงๆใช่ไหม " เมื่อเจอกับคำถามนี้ซ่งซิงเหลียนมองบิดาบุญธรรมอย่างซาบซึ้งกับความห่วงใยของคำว่าครอบครัวที่ตัวเองไม่เคยได้ััในชีวิตของภพเซียน
นี่สินะชีวิตที่เหล่าผู้ยิ่งใหญ่ต่างยอมสละเพื่อลิ้มรสสักครั้งในชีวิต
" พ่อคะ...ดูดีๆนะ " ซ่งซิงเหลียนยกถุงหอมใบเล็กสีม่วงปักลวดลายดอกบัวสีแดงสดที่มีความปราณีตอย่างหาชางฝีมือที่เย็บปักได้ยากในสมัยนี้ทำออกมาได้ยากให้ซ่งหลี่ดู
" โอ้ออ...ฝีมือดีขึ้นอีกแล้วนะลูกสาวของฉันเก่งจริงๆ " พูดอย่างภาคภมูิใจในความสามารถของลูกสาวที่เก่งรอบด้านจนนึกสงสัยในความสามารถว่าเกี่ยวกับการเลี้ยงดูอย่างเอาใจใ่ส่ของเขากับภรรยาหรือเกี่ยวกับสายเืผู้ให้กำเนิดที่น่าจะไม่ธรรมดาแน่นอนของลูกสาวบุญธรรม
นี้คือการเลี้ยงดูมากกว่าไม่เกี่ยวข้องกับสายเืหรอก
คิดอย่างนั้นก็ยื่นอกไหล่เหยียดตรงอย่างหยิ่งผยองกับความสามารถของตัวเอง ก่อนจะลุกขึ้นจากเก้าอี้บุนวมเดินตรงไปนั่งข้างบุตรสาวที่กวักมือเรียกอยู่แล้วหันซ้ายมองขวาราวกับกำลังจะเปิดเผยความลับที่ไม่อยากให้ใครรู้เห็น
" เอาละห้ามในะคะ "
" วาบบบ "
" เฮือกกกก " ซ่งหลี่มองบุตรสาวบุญธรรมที่สบัดถุงหอมใบเล็กในมือเบาๆก่อนจะปรากฏข้าวของหลากหลายอย่างบนโต๊ะที่จู่ก็โผล่มาทำเอาเขาแทบช็อก นี่สินะความมหัศจรรย์ของโลกผู้ฝึกวิชาที่ผู้คนต่างจินตนาการถึงมันและเฝ้าฝันการอยากมีความสามารถแบบนี้
เห็นความสามารถของซ่งซิงเหลียนกับตาก็วันนี้
ชีวิตนี้ลูกสาวของเขาไม่ไปรังแกคนอื่นนับว่าสร้างบุญกุศลมหาศาล บอกเลยว่านี้คือความเชื่อใจในการใช้ชีวตตลอดมาเพราะด้วยนิสัยที่ไม่เคยมีปัญหาหรือสร้างปัญหาั้แ่เด็กและกลับกันใครที่มาสร้างปัญหาหรือสร้างความรำคาญให้เด็กหญิงไม่พอใจถึงแม้จะเป็เื่เล็กๆอย่างป้าข้างบ้านแอบนินทาเื่บ้านพวกเขา
" ซิงซิงเื่ป้าหงส์ข้างบ้านเราฝีมือลูกใช่ไหม" นี่คือเื่ที่ค้างคาใจเขามาหลายปีกับเหตุการณ์ะเืหมู่บ้านที่ไม่สามารถจับขโมยหรือแม้แต่ผู้ต้องสงสัยได้เลย
เขาคิดว่าเขาสามารถจับตัวคนร้ายที่กระทำอย่างอุกอาจได้แล้ว
กับเื่ะเืหมู่บ้านที่ไม่เคยเกิดขึ้นในรอบหลายปีที่เช้าวันรุ่งขึ้นป้าหงข้างบ้านต้องสูญเสียขาหมูเค็มที่หมักไว้ในครัวไปทั้งหมด ได้ยินว่าเป็สิบขาเลยทีเดียวจนป่านนี้จับมือใครดมไม่ได้และที่เขามั่นใจก็เพราะมีขาหมูขนาดใหญ่วางบนโต๊ะต่อหน้าตอนนี้ยังไงล่ะ
" ใครให้ความกล้าป้าหงส์ชอบนินทาแม่เราในเมื่อชอบทำอะไรลับหลังก็เจอคนทำอะไรลับหลังบ้าง " ว่าพลางก็ยื่นมือลูบขาหมูเค็มอย่างมีความสุขก่อนนึกถึงรสชาติของมันที่เธอแอบเอาออกมาให้แม่ทำให้กินบ่อยๆ จนเหลือไม่กี่ขา ท่าทางแบบนั้นทำให้ซ่งหลี่ถึงกับกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก
" เอื้อก "
" ขาหมูป้าหงส์อร่อยกว่าที่ภัตตาคารในจังหวัดอีก "
" น่าจะเอามาให้หมด "
ยังจะเอาอีกหรือ
32K
