ในค่ำคืนนั้นเององค์าาเรียกตัวของราชวงศ์ที่อยู่ปราสาทหลังนี้มาร่วมรับประทานอาหารกันอย่างพร้อมหน้าไม่เว้นแม้แต่ตัวของ พิทักษ์ หรือในตอนนี้ใช้ชื่อขององค์รัชทายาท ‘รีออน’
บนโต๊ะอาหารขนาดใหญ่ประกอบไปด้วยองค์าา ‘ฟรีลิม’ , องค์ราชินี ‘เซล่า’ , สนมเอก ‘เบลล่า’ , บุตรชายคนรอง บุตรขององค์าากับสนมเอก ‘ออทาร์’ และเ้าหญิงน้อย บุตรีขององค์าากับราชินี ‘เซฟีน่า’ พวกเขาต่างก็จ้องมองไปที่ตัวของรีออน
“องค์รัชทายาทรีออนนี่คือบทลงโทษของเ้า เนื่องจากเ้าได้ทำลายชื่อเสียงให้แก่ข้า ราชวงศ์ ข้าจึงตัดสินใจว่าจะยึดตำแหน่งรัชทายาทคืนจากเ้า” องค์าากล่าวออกมา พร้อมกับทำสีหน้าที่เหนื่อยหน่าย
“ท่านพี่ท่านทำอย่างนี้ได้อย่างไร นั่นมันไม่เท่ากับตัดข้าออกจากตำแหน่งด้วยอย่างนั้นหรอกหรือ”ราชินีกล่าว
“ไม่เ้าก็ยังอยู่ที่ตำแหน่งเดิม เพียงแต่ เมื่อหมดยุคของข้าแล้ว ตำแหน่งเสด็จย่าคงจะไม่ใช่เ้า”าากล่าวออกมา พร้อมกับสีหน้าที่แดงกำไปด้วยความโกรธ
บรรยากาศในห้องทานอาหารในตอนนี้มันเป็อะไรที่หลากหลาย 2 คนเถียง 2ยิ้มดีใจ 2 คนเฉยชา และแน่นอนคนที่รู้สึกเฉยๆรีออน ก็เป็หนึ่งในนั้น ส่วนอีกคนก็คือ เ้าหญิงน้อยที่ยังไม่ได้รับรู้อะไรมากนั้นในตอนนี้เธอมีอายุเพียงแค่ 15 ปีเพียงเท่านั้น
“ท่านราชินีท่านเองก็ต้องเข้าใจเหล่าประชาชนของเราบ้างไม่ใช่เพียงแค่เหล่าประชาชนเพียงเท่านั้น ในตอนนี้ยังรวมไปถึงเราข้าราชบริพารทหารอีกที่ไม่สามารถทนกับพฤติกรรมขององค์รัชทายาทได้” เบลล่า สนมเอกกล่าวออกมา
“เป็อย่างที่ท่านแม่ข้ากล่าวตัวข้ายอมรับไม่ได้ที่พระบิดาที่เป็ถึงกษัตริย์ผู้ทรงปรีชาสามารถต้องเสื่อมเสียชื่อเสียง เพราะการกระทำไม่สมพระเกียรติยศของท่านพี่รีออน”แน่นอนเสียงนี้มันคือเสียงของออทาร์
“พวกเ้าสองแม่ลูกคงจะหวังตำแหน่งนี้กันอยู่ซินะข้าล่ะผิดหวังกับความเชื่อใจของข้าเสียจริง เบลล่า”ราชินีที่ฟังสองแม่ลูกคู่นี้กล่าวออกมา ก็พอมีอารมณ์เล็กน้อย เบลล่าเมื่อครั้งก่อน เธอเป็เพียงแค่นางในที่คอยรับใช้เธอเพียงเท่านั้นและเธอก็ดูแลเบลล่าเป็อย่างดี แต่นี่หรือคือการตอบแทนที่นางสมควรได้รับ
“ท่านองค์ราชินีเื่ราวในอดีตมันก็เป็ส่วนเื่ราวในอดีตแม้ในตอนนี้ข้าอยากจะช่วยท่านสักเพียงใดแต่ข้าก็ไม่อาจหลงช่วยคนผิดได้อีกต่อไปแล้ว” เบลล่าพร้อมกับทำสีหน้าที่ดูเศร้าหมอง
“เ้า!!”ราชินีหมดคำที่จะพูดกับคนประเภทนี้จริงๆ กว่าเบลล่าจะได้มาเป็พระสนมอย่างทุกๆวันนี้มันก็เพราะนางได้คัดเลือกเธอมาแต่ตอนนี้บุคคลที่นางไว้ใจทำไมถึงทำกับนางได้ขนาดนี้
“พอได้แล้ว!!ข้าตัดสินใจไปแล้ว ใครก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะมาล้มความคิดนี้ของข้าไปได้ส่วนเ้าหลังจากมื้ออาหารนี้ จงไปเสีย หากเ้ายังไม่ไปข้านี่แหละจะเป็ผู้ปะาเ้าด้วยตัวของข้าเอง”
“ท่านพี่!!!!!”ราชินีะโออกมาอย่างสุดเสียง
“ท่านแม่ข้าไม่เป็อะไร ข้าอยู่ได้ ท่านไม่ต้องห่วงข้า แต่ว่าพระบิดาหากไม่เป็การรบกวนจนเกินไป ข้ามีเื่อยากจะของร้องท่านอยู่สามประการ”รีออนพูดออกมา
“หึไหนเ้าลองว่ามาดูซิ ถ้าไม่มากไป ข้ายินดีจะทำให้ แต่ขอเตือนเ้าไว้ก่อนนะถ้าเป็เื่เงินล่ะก็ ข้าจะไม่ช่วยเ้าเลย แม้แต่เหรียญทองแดงสักเหรียญเลย”
“ประการที่หนึ่งท่านต้องให้สัญญากับข้า ว่าจะดูแลพระมารดา และน้องสาวของข้ามิให้มีอันเป็ไปประการที่สอง ท่านต้องให้สัญญา ว่าจะไม่บังคับน้องสาวของข้าให้ตบแต่งกับบุรุษที่นางไม่ได้พึงปรารถนาประการที่สาม ห้ามมิให้ท่านหรือผู้ใดขัดขวางต่อการส่งข่าวของข้า ให้แก่พระมารดาและน้องสาว”
องค์าาที่ได้ยินก็นิ่งไปสักระยะหนึ่งก่อนจะเอ่ย “ข้าให้สัญญา ข้าจะทำตามที่เ้าได้ร้องขอทานอาหารนี้เถอะ มันจะเป็ครั้งสุดท้ายแล้วที่เ้าจะได้รับประทาน ณสถานที่แห่งนี้”
“ขอรับ องค์าา”รีออนตอบกลับไปอย่างนั้น มันก็เหมือนเป็เข็มเล็กที่แทงเข้ามายังหัวใจของาาในฐานะผู้เป็พ่อจะไม่รู้สึกได้อย่างไรกัน แต่ในตอนนี้ เขามีทางเลือกมากซะที่ไหนเป็แบบนี้อาจจะดีที่สุดแล้ว
ราชวงศ์ทุกพระองค์ต่างรับประทานอาหารกันอย่างนิ่งเงียบเมื่อทานเสร็จ รีออนก็ขอเก็บของใช้ส่วนของเขา และอำลาพระมารดาและน้องสาวตัวน้อยของเขา
“อยู่ที่แห่งนี้เ้าต้องหัดทำตัวดีๆอย่าให้เหมือนกับข้า ไม่อย่างนั้นเ้าจะโดนปีศาจจับกินตับของเ้า”รีออนผู้ออกมาให้เ้าหญิงน้อยฟัง แต่เธอก็กลับหน้าบึ้งใส่
“ข้าไม่ใช่เด็กแล้วนะท่านพี่....เอ๊ะ..ไม่ต้องมาลูบหัวข้าไม่ใช่เด็กน้อย” รีออนก็อดไม่ได้ที่จะลูบหัวเขาไปอีกทีหนึ่งมันทำให้เ้าหญิงน้อยคนนี้ถึงกับทำแก้มป่องออกมาอย่างน่ารักพร้อมกับเสียงหัวเราะของทั้งสามแม่ลูก
“ลูกแม่เ้านำเงินนี่ติดตัวไว้ ข้างในนั้นมันมีมูลค่าถึง 10 เหรียญทองมันคงจะพอให้เ้าเดินทางไปถึงเมือง ‘อาเลเน่’ ซึ่งเมื่อเ้าไปถึงให้ยื่นจดหมายฉบับนี้ให้แก่ทหารยามด้านหน้าป้อมพวกเขาจะนำพาเ้าไปพบเจอ กับ ท่านตา และท่านยายของเ้า”
“นั่นเมืองของท่านตาท่านยายอย่างนั้นหรือ?” เขาทำท่าทางเกาคางครุ่นคิดเล็กน้อย
“ถึงลูกจะไม่ได้เคยไปแต่ข้าเชื่อว่าท่านตา และท่านยายของเ้าจะยินดีที่ได้พบกับเ้าถึงแม้ว่ามันจะเป็เมืองเล็กที่อยู่ติดทะเล ไม่ได้ร่ำรวยอะไรแต่ก็น่าจะดีกว่าถ้าลูกอยู่ภายนอก”นางกล่าวออกมาด้วยความเป็ห่วงลูกชายเพียงคนเดียวของนาง
“ลูกเข้าใจแล้วท่านแม่ข้าขอตัวก่อน” เขาสวมกอดแม่ และน้องสาวในโลกนี้ของเขา ซึ่งมันก็ทำให้นึกถึงโลกก่อนเพราะเขาก็มีครอบครัวที่น่ารักอย่างนี้แต่ในตอนนี้พวกท่านทั้งหมดได้เสียชีวิตไปหมดแล้วมันจึงเป็จุดมุ่งหมายของเขาที่จะทำเครื่องย้อนเวลาตามรอยพ่อของเขาที่้าย้อนเวลาไปช่วยแม่ของเขาในอดีต
แต่เขาไม่ได้้าที่จะย้อนไปช่วยครอบครัวของเขาตามพ่อหรอกเขารู้ดีเื่กฎของการเวลา หากเราไปยุ่งกับมันมากจนเกินไปมันจะส่งผลกระทบที่เรียกว่า ‘Butterfly Effect’ เขาเพียงแค่้าไปเพาะกล้าต้นไม้ในอดีตเพื่อนำมันมาปลูกในอนาคตเพียงเท่านั้น แต่ในตอนนี้ทุกอย่างมันเปลี่ยนไปแล้วั้แ่ที่เขามายังโลกที่ไม่เคยรู้จัก มันเป็อะไรที่น่าค้นหา
6K
