ราชันย์ปีสาทโลหิต

หลังจากหลานชิง หลานเยว่และลี่หลินได้นั่งคุยกันต่อนั้น ไม่นานพวกเขาก็แยกย้ายกันไป

หลานเยว่ทันทีที่ลี่หลินเผลอนั้น

เขาก็เข้าไปฝึกอยู่ใน'ห้วงเวลามิติ' ทันที

เขาฝึกพลังไปห้าชม.

และนอนหลับในนั้นห้าชม.

ก่อนที่หลานเยว่จะออกมานั้น เขาก็รูืสึกหิว

ขึ้นมาและพนันนึกถึงห้องอาหาร

ทันทีที่หลานเยว่ออกมานั้น จู่ๆบรรยากาศบริเวณรอบตัวของเขานั้นซึ่งไม่ใช่ห้องของเขา

แต่เป็๞ห้องอาหาร...?

"เอ๊ะ! ทำไมข้าถึงมาอยู่ที่นี่?!"

"เมื่อกี้ข้ากำลังคิดว่าจะไปห้องอาหาร?"

"เป็๞ไปไม่ได้หน่า?!"

หลานเยว่พูดขึ้นอย่างไม่เชื่อสายตาตัวเอง

"มันมีพลังแบบนี้ด้วยงั้นรึ?

ไม่เห็.... โอ๊ะ! ก็มีนี่นา~"

" 'ถ้าเ๽้าใช้พลัง'ห้วงเวลามิติ'ได้ในระดับนึง

เ๯้าก็จะได้ใช้พลังอื่นๆอีกมากมาย แต่ก็ไม่อาจที่จะรู้ได้ว่าจะได้ใช้พลังนั้นๆเมื่อใด

เพราะฉะนั้นเ๽้าจงอย่าละการฝึกเด็ดขาด!' "

หลานเยว่พลันนึกบึ้นได้พร้อมพูดออกมา

"พลังอื่นๆอีกมากมาย?"

"หื้ม... มันไม่มีข้อมูลอะไรอีกเลย

น่าสนใจขึ้นมาแลืวแฮ้ะ~

สรุปว่าพลังนี้ไม่มีขีดจำกัดเลยงั้นสิ?"

"ถ้าใช้พลังนี้โดยที่อยู่ในโลกความจริงล่ะ?

มันจะใช้ได้แต่เฉพาะที่อยู่ใน'ห้วงเวลามิติ'

หรือเปล่า? งั้นลองดูเลยละกัน~"

และมันก็ได้ผลจริงๆ!

จู่ๆหลานเยว่ก็ไปปรากฏที่ห้องของเขา

ไปปรากฏที่ห้องรับแขก

ไปปรากฏที่ร้านอาหาร (ในตอนตี3?)

และอื่นๆอีกมากมาย...

"อย่างนี้นี่เอง~

จะไปได้เฉพาะที่ๆเคยไปมาแล้วงั้นสินะ?"

หลานเยว่ยืนคิดด้วยใบหน้าที่ตื่นเต้น

"นั้นใคร?!"

เสียงนึงก็ดังขึ้นมา

'อ้าวเห้ย! แล้วข้ามาอยู่ที่ห้องท่านพี่ทำไม?!"

หลานเยว่ก็รีบวาร์ปไปห้องอาหารทันที

และถอนหายใจเฮือกใหญ่...

"เฮ้อ... มันก็ดูเสี่ยงๆเหมือนกันละนะ~"

หลานเยว่แค่คิดว่าจะไปที่นั้นๆ เขาก็สามารถไปอยู่ที่ตรงนั้นๆได้ในเสี้ยววินาที

ซึ่งพลังนี้เรียกว่า 'วาร์ป' นั้นเอง~

ด้วยความที่หลานเยว่ได้ลองใช้พลังนี้

ไปนู้น ไปนี่ ไปนั้น ด้วยความตื่นเต้นนั้น

เวลาก็ได้ผ่านไปจนฟ้าเริ่มสว่างแล้ว

"เวลาช่างผ่านไปเร็วนัก"

หลานเยว่ที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ในห้องของเขา

เขาได้นั่งมองลี่หลินที่กำลังหลับไหลอยู่

'ช่างน่าเสียดาย

แต่งงานกันแล้วแต่ก็๳๹๪๢๳๹๪๫ไม่ได้~'

และหลานเยว่ก็ได้เข้าไปใน'ห้วงเวลามิติ'

อีกครั้ง เพื่อไปสำรวจผลงานของเขา

"ข้าใช้เวลาฝึกพลัง'สร้างสรรค์'ซะขนาดนั้น

แต่ก็ยังสร้างอะไรที่มันดีๆขึ้นมาเลยแฮ้ะ~"

หลานเยว่หันไปมองของที่เขาสร้าง

เตียงที่เหมือนกันกับที่ห้องของเขา

แต่ความนุ่มนั้นไม่มีให้ได้รู้สึกเลยสักนิด

ดาบที่หักๆ หอกที่เบี้ยวๆ เก้าอี้ที่โทรมๆ

อาหารง่ายๆที่โคตรจะจืด และอื่นๆ

"ไม่ง่ายสินะ~"

หลานเยว่ถอนหายใจขึ้นมาเบาๆ

"แต่ก็เอาเถอะ~

ถ้าเทียบกับการได้ใช้พลังพวกนี้โดยที่มีแค่เราที่ใช้ได้นั้น มันก็โคตรที่จะโกงไปเยอะแล้วล่ะ"

(ใช่!)

หลานเยว่ก็ได้ออกมายืนอยู่หน้าประตูที่ห้องของเขา เพราะถ้าจะให้เขาจู่ๆก็ปรากฏตัวขึ้นต่อหน้าต่อตาลี่หลินละก็ ต้องวุ่นวายเป็๲แน่

และพวกเขาทั้งสองก็ได้ไปกินข้าวเช้ากัน

หลานชิงได้เดินมาหาหลานเยว่ที่นั่งฝึกอยู่

ตรงส่วนหลังบ้าน

"เ๯้าได้ไปที่ห้องของข้ารึเปล่า?"

หลานเยว่ก็ตอบไปอย่างเสียงเรียบๆ

"ข้างั้นรึ? เปล่านี่~"

"เอ๋... แต่จากที่ได้เห็นข้ามั่นใจว่าเป็๞เ๯้านะ

หลานเยว่พลันรู้สึกขนลุกขึ้นมาเล็กน้อย

"เอ่อ.."