กล่าวถึงโลกเมื่อ2000ปีก่อนของอารยธรรมจีน เทพเซียนภูตผี ปีศาจ เื่ปรัมปราสิ่งเหล่านี้เปรียบดั่งแก่นกระดูกที่สลักความเป็ไปไม่มีวันจางสืบทอดอยู่ในสายเื มันหล่อหลอมผู้คนให้เป็ปึกแผ่นแม้จางจื่ออี๋จะเกิดมาในยุคสมัยที่เื่ราวเหล่านี้กลายเป็เื่งมงายหรือเื่เล่าหลอกเด็ก แต่ในส่วนลึกๆ ที่กักเก็บความทรงจำในวัยเด็กยากจะลบเลือนคอยย้ำเตือนนางอยู่เสมอว่าผีมีอยู่จริง!
พระเ้าทรงรับรู้ว่านางไม่อาจสลัดความกลัวที่ฝักอยู่ในส่วนลึกของจิตใจออกไปได้แต่ว่าโชคดีที่นางไม่ได้กลัวผีจนขึ้นสมอง ยิ่งการเดินทางข้ามเวลามาอยู่ในยุคสมัยที่ไม่ว่าจะซ้ำขวาหน้าหลัง เหนือหัวหรือใต้ฝ่าเท้า ต่างก็มีสิ่งลี้ลับเกินจินตนาการอยู่เต็มไปหมด
แค่คิดก็ขนลุกเกรียวทั่วร่าง
“ท่านผู้นำกล่าวว่าอุดมการณ์อันเที่ยงตรงต้องยืนหยัดโดยไม่หวั่นเกรง จงก้าวเท้าอย่างมั่นคง!สิ่งที่มองไม่เห็นล้วนเป็จิตปรุงแต่ง!อย่าให้จิตใจที่ไม่มั่นคงขัดขวางอุดมการณ์อันยิ่งใหญ่!”
“ท่านผู้นำกล่าวว่าผู้จะทำเื่ที่ยิ่งใหญ่ต้องเริ่มจากการก้าวเท่าหนึ่งก้าวเสมอเมื่อมีจุดเริ่มต้นย่อมมองเห็นปลายทาง”
ท่ามกลางหุบเขาลำเนาไพรอันไร้แสงวาทะปลุกจากท่านผู้นำผู้ยิ่งใหญ่ล่องลอยไปตามสายลม ผู้ที่เกิดใต้ธงแดงย่อมไม่หวั่นเกรงต่อให้ตกอยู่ในสถานการณ์เลวร้ายเพียงใดก็ตามนี่คือหนึ่งในวิธีกลบเกลื่อนความกลัวที่จางจื่ออี๋มักจะหยิบออกมาใช้อยู่บ่อยครั้งมีครั้งหนึ่งที่อาจารย์เฒ่าที่นางให้ความเคารพล่วงรู้พฤติกรรมเช่นนี้ของนางจำได้ว่าตอนนั้นตาเฒ่านั่นมองนางอย่างเหยียดๆแค่นเสียงเย็นแล้วสะบัดก้นจากไปอย่างไม่ไว้หน้ากันสักนิดๆแค่กลัวผีเองไม่รู้ว่าตาเฒ่าจะดูถูกกันไปถึงไหนทุกครั้งที่ดื่มจนเมาไม่วายจะยกเื่นี้ขึ้นมาตอกย้ำทุกครั้งไป
ความทรงจำอันล้ำค่าสลักลึกอยู่ในใจถึงแม้ว่าอาจารย์จะจากไปตอนนางอายุ30 นี่ก็ผ่านมานับ10ปีความเศร้าโศกเลือนหายไปตามกาลเวลา หลงเหลือเพียง่เวลาดีๆ ที่มีร่วมกันชีวิตเด็กกำพร้าอย่างนางได้แต่แอบนับอาจารย์เป็คนในครอบครัวอยู่ในใจเงียบๆต่างก็เป็คนที่ได้ชื่อว่าอัจฉริยะมีหรือว่าอาจารย์จะไม่รับรู้ถึงความคิดของนางคอยถามไถ่ความเป็อยู่ วันเทศกาลร่วมฉลองกันอย่างเรียบง่ายมีครั้งหนึ่งในวันเกิดครอบรอบ85ปีของท่าน ชายชราผมขาวโพลนนั่งเอนกายบนเก้าอี้บุนวมอยู่ตรงระเบียงบ้านในชนบทที่เป็บ้านเกิดของท่านจางจื่ออี๋ยังจดจำบทสนทนาระหว่างทั้งสองได้ขึ้นใจ
‘เ้าเด็กหน้าเหม็น กลับมาจากนอกโลกคราวนี้ยังอยากจะไปอยู่อีกไหม’
‘ไม่ล่ะ 60เดือนไม่ใช่เดือนสองเดือนเสียเมื่อไหร่หนูรู้สึกเต็มอิ่มว่าจะเกษียณมานอนตีพุงให้อาจารย์เลี้ยงไปจนตายเลยดีไหมฮ่าๆๆ’
‘เพ้ย! เป็สาวเป็นางพูดคำสองคำจะเกษียนอะไรกันหาผู้ชายตาบอดสักคนมาแต่งงานคลอดหลานสักคนให้ฉันเลี้ยงเล่นๆ ไม่ได้รึ’
‘ผู้ชายตาบอดหรอ! ตาเฒ่าดูถูกกันเกินไปแล้ว อยากเลี้ยงหลานก็บอกมาดีๆทำไมต้องไล่ไปแต่งงานด้วยล่ะทุกวันนี้อยากมีลูกแค่เดินไปตึกซีในศูนย์วิจัยก็ใช้ได้แล้ว’ตึกซีในศูนย์วิจัยที่จางจื่ออี๋พูดถึงก็คือโรงพยาบาลมหาวิทยาลัยเฉพาะทางด้านครอบครัวและผู้มีบุตรยากรับฝากไข่บริจาคสเปิร์ม ทำเด็กหลอดแก้ว อุ้มบุญปรึกษาวางแผนครอบครัวและปัญหาผู้มีบุตรยาก
‘หึ!’ท่านอาจารย์ได้แต่แค่นเสียงเย็นแล้วหลับตาลงบ่งบอกว่าไม่้าถกเถียงในเื่ไร้สาระเหล่านี้
จางจื่ออี๋ยังจำความเงียบในขณะนั้นได้ขึ้นใจเพราะความตระหนักรู้ที่มีมากกว่าคนทั่วไปเธอจึงรับรู้อยู่ในใจเงียบๆว่าวันเวลาแห่งการจากลากำลังจะมาถึงสัญญาณบางอย่างเมื่อรับรู้แล้วถึงภายนอกจะสงบนิ่งมากเพียงใดทว่าภายในกลับเต็มไปด้วยความเ็ปชีวิตเด็กกำพร้าที่โหยหาที่สุดคือครอบครัว ที่อาวรณ์ที่สุดคือการสูญเสียสิ่งสำคัญในชีวิตไปท่านอาจารย์จากไปอย่างสงบในเช้าวันหนึ่งหลังจากวันเกิดท่านหนึ่งเดือนวันนั้นคือวันที่จางจื่ออี๋รับรู้ว่าคนเราสามารถร้องไห้ราวจะขาดใจมันเป็ยังไง
“อาจารย์ท่านเห็นไหมอย่างน้อยตอนนี้ข้าก็มีครอบครัวเล็กๆกับเขาแล้วนะ ชาตินี้ข้าสัญญาจะหาชายหนุ่มที่ดูเข้าทีมาแต่งงานด้วยจะใช้ชีวิตไร้ทุกข์ไร้กังวล ท่านคอยดูเถิด”
เสียงรีดหริ่งเรไรดังระงมลมพัดใบไม้ไหวเสียดสีสวบสาบบรรยากาศยามค่ำคืนกลางป่าลึกผู้ใดว่าเงียบสงัดจนได้ยินเสียงลมหายใจกันนั่นไม่ใช่ความจริงสักนิดจางจื่ออี๋ปรือตามด้วยความง่วงงุนหลังตื่นนอนเวลาสองชั่วยามหรือสี่ชั่วโมงเพียงพอสำหรับการนอนพักผ่อน นางหยิบกระบอกบรรจุน้ำที่ห้อยอยู่ข้างเอวขึ้นมาดื่มรถชาติหวานและความเย็นฉ่ำดื่มดับกระหายทำให้สมองแจ่มใสรู้สึกว่าร่างกายตื่นตัวเหมือนโด๊บเครื่องดื่มชูกำลังไม่มีผิดคิดเอาไว้อยู่แล้วว่าของที่มาจากธรรมชาติแท้ไร้สารเจือปนสรรพคุณย่อมล้ำค่าเมื่อดื่มน้ำจนพอใจนางก็แก้ปมเชือกที่ผูกตัวเองให้ติดกับต้นไม้ไว้เราก็ไม่รู้ว่านอนเพลินจนสะดุ้งตกลงไปรึเปล่า ดังนั้นกันไว้ดีกว่าแก้ดีที่สุดร่างผอมบางบิดตัวขับไล่หนอนี้เีอยู่หลายกระบวนท่ากว่าร่างกายที่แสนหย่อนยานจะกระเตื้องขึ้นมาเล็กน้อย
หนังงูสองผืนถูกนำออกมาผึ่งลมไว้บนกิ่งไม้ก็พอบอกได้ว่าแห้งในระดับหนึ่งล่ะนะ สัมภาระถูกจัดเก็บเตรียมพร้อมออกเดินทางอย่างรวดเร็วแป้งจี่สองแผ่นกับเนื้อแห่งหนึ่งชิ้นช่วยเติมกระเพาะที่ว่าเปล่าให้เต็มได้สะพายตะกร้าขึ้นหลังเสร็จแล้วก็ปีนลงมาจากต้นไม้ด้วยความคล่องแคล่วสองเท้าแตะพื้นดินอย่างมั่นคงนางมองหาพื้นที่ทำธุระส่วนตัวผ่านไปสักพักเสียงย่ำใบไม้แห้งเป็จังหวะกรอบแกรบมุ่งตรงไปทางทิศที่ดวงดาวส่องแสงสว่างที่สุดบนฟ้าดาวเหนือย่อมนำทางไปทางทิศเหนือ ใช้หลักการง่ายๆ ดีกว่าเดินสะเปะสะปะ
เดิน เดิน เดิน
สองเท้าย่ำลงบนพื้นจังหวะหนักแน่นด้วยพละกำลังของนางถ้ามีตัวอะไรนอนอยู่บนพื้นเจอฝ่าเท้านี้เข้าไปได้มีไส้แตกกันบ้างล่ะความมืดปกคลุมไปทุกหนแห่งแสงจันทร์อันน้อยนิดสาดส่องลงมาตรงช่องว่างระหว่างต้นไม้สำหรับคนทั่วไปถ้าไม่มีคบเพลิงหรือตะเกียงนำทางย่อมจับทิศทางหรือเดินต่อไปไม่ได้แต่นั่นไม่ได้เป็ปัญหาสำหรับจางจื่ออี๋ ระดับการมองเห็นในความมืดของนางอยู่ในขั้นสูงเทียบกับสัตว์นักล่าที่ออกหากินยามค่ำคืนนับว่าสูสี
เมื่อมีภารกิจหากไร้ซึ่งความรอบครอบและความแม่นยำสูงอัตราความล้มเหลวย่อมสูงตามไปด้วยต่อให้เป็ดวงดาวรกร้างมองไปทางใดมีแต่ความเวิ้งว้างในครรลองสายตา นั่นก็ไม่ทำให้นางหย่อนยานในระเบียบอันพึงปฏิบัติยิ่งระยะทางเพิ่มมากขึ้นเท่าไหร่ความเป็ไปได้ที่จะพบเจอศัตรูมีสูงมากจากที่สังเกตรอยเท้าบนพื้นแม้จะปนเปกับรอยเท้าสัตว์แต่ก็พอแยกออกว่ามีรอยเท่ามนุษย์ปะปนอยู่ในนั้น จางจื่ออี้คิดว่านี่พึ่งผ่านูเามาสองลูกก็พบร่องรอยคนให้เห็น
เกรงว่าที่นางคาดการณ์ไว้คงไม่เกินจริงหุบเขาอู่หลิงเป็สวนหลังบ้านของพวกมันจริงๆแต่ว่าจะเป็กลุ่มคนที่นางคิดเอาไว้หรือไม่นั้นยังต้องไปดูให้เห็นกับตาจึงจะหาข้อสรุปได้
สองวันต่อมาบนต้นไม้โบราณลำต้นหนาขนาดสิบคนโอบรอบที่เรียกต้นไม้ตนนี้ว่าต้นไม้โบราณเพราะมนต์ขลังที่แผ่กระจายออกมาจนััได้กิ่งก้านสาขาทอดยาวคงจะซักหนึ่งลี้กว่าๆ เห็นจะได้ความอลังการงานสร้างนี้บรรยายออกมาเป็คำพูดไม่ได้จริงๆสิ่งที่น่าสนใจไม่ใช่เื่ลี้ลับจับต้องไม่ได้เ่าั้แต่เป็บรรดาผ้าสีมงคลเชือกถักมงคลกระดิ่งทองคำที่ถูกนำมาผูกและแขวนรอบลำต้นของต้นไม้ต้นนี้นี่สิในบรรดาเชือกมงคลกระดิ่งทองคำมีทั้งเก่าทั้งใหม่แสดงให้เห็นว่าต้นไม้ต้นนี้คือศูนย์รวมจิติญญามีผู้คนแวะเวียนมากราบไหว้บูชาไม่ขาด
จางจื่ออี๋เป่าปากด้วยความโล่งอกนับว่าการเดินทางไม่เสียเที่ยว
คุ้มค่าแล้ว!
266
