พิมพ์คำอธิบายที่นี่“เฮ้ย !!!”ในขณะที่ผมกำลังยืนงงในดงเสียงปริศนา ผมก็ต้องสะดุ้งตกใจจนหงายหลัง เมื่อมีหน้าต่างโปรงแสง โผล่ขึ้นมาตรงหน้าผม“อิหยังวะ!” บอกเลยครับว่า งง งงขั้นสุด ‘หรือตรูฝันอยู่เนี่ย’ คิดได้แบบนั้น ผมก็พิสูจน์ด้วยการดึงหูตัวเองอย่างแรง “โอ้ย!! เชี่ย เจ็บจริง ไม่มีแสตนอิน” ผมกุมหูตัวเองพลางลูบเบาๆ หวังจะบรรเทาความเจ็บปวดที่ได้รับ ถึงแม้มันจะไม่ช่วยอะไรเลยก็ตาม ‘ระบบขอแจ้งว่า ถึงแม้ภายในร้านขายของแห่งนี้จะเป็นเขตพื้นที่ปลอดภัย แต่ก็ยังสามารถรู้สึกถึงความเจ็บปวดได้อยู่’ เสียงประหลาดดึงความสนใจของผมไปอีกครั้ง“ระบบ? ระบบอะไรวะ นี่มันเรื่องอะไรกันแน่เนี่ย” งงไปหมดแล้วโว้ยยยยย‘ระบบขอแจ้งว่า ระบบคือระบบประจำร้านขายของชำในต่างมิติแห่งนี้ และ ฌอน คริสเตียน คือผู้ลงทะเบียนเข้าทำงานกับทางระบบ โดยมีหน้าที่ดูแลร้านขายของชำในต่างมิติแห่งนี้ และปฏิบัติภารกิจตามที่ได้รับจากระบบ ภายใต้เงื่อนไขในสัญญาการทำงาน’ ‘เดี๋ยวนะ ไอ้สัญญาการทำงานที่ว่า คงไม่ใช่สัญญาที่ผมเซ็นไปโดยไม่อ่านใช่มั้ยวะ แต่มันก็ไม่มีสัญญาอื่นแล้วนะไอ้ฌอน เรือหายแล้วว่ะ น่าจะอ่านก่อนจะเซ็น ไม่น่ามักง่ายเลยตรู’ เสียงที่เรียกตัวเองว่าระบบ ไม่ปล่อยให้ผมคิดนาน มันเริ่มพูดขึ้นอีกครั้ง‘ระบบขอแจ้งรายละเอียดอีกครั้ง สถานที่นี้คือร้านขายของชำในต่างโลก สถานที่ทำงาน และที่พักอาศัยของ ฌอน คริสเตียน ผู้ดูแลฝึกหัด ตามสัญญาการทำงาน ผู้ดูแลฝึกหัดต้องบริหารร้านให้ถึงเลเวลสูงสุด และปฏิบัติหน้าที่ตามภารกิจที่ระบบมอบให้’“ที่บอกว่าต่างโลกนี่ หมายความที่นี่ ไม่ใช่โลกที่ฉันอยู่เหรอ” ผมอดถามให้แน่ใจไม่ได้ แม้ว่าหลักฐานมันจะคาตาอยู่แล้วก็เถอะ‘ถูกต้อง หากผู้ดูแลฝึกหัดไม่เชื่อระบบ เชิญออกจากห้องไปดูด้วยตนเอง’ และนั่นคือเหตุการณ์ที่ทำให้ผมมายืนมองสภาพเมืองด้านนอก ผ่านหน้าต่างบานใหญ่อยู่แบบนี้ ‘โอ้โห อิมพอสสิเบิลลิตี้สุดๆเลยครับท่านผู้ชม’ “ลาออกทันมั้ยครับระบบ” ผมลองถาม เผื่อไอ้ระบบมันจะใจดีปล่อยผมไป และเรื่องนี้ก็จะกลายเป็นฝันตื่นหนึ่งของผมเท่านั้น แต่มันกลับ‘สัญญาการทำงานระบุไว้อย่างชัดเจนแล้วว่า ผู้ลงทะเบียนไม่สามารถลาออกได้’โอ้โห ชัดเจน ลาออกไม่ได้!!! ชีวิตนี้คงไม่ได้กลับโลกเดิมแล้วว่ะไอ้ฌอนเอ้ย‘ผู้ดูแลฝึกหัด ฌอน คริสเตียน ต้องการรับข้อมูลกฎระเบียบของร้านหรือไม่’เสียงระบบดังขึ้นอีกครั้ง ผมที่ทำอะไรไม่ได้ก็คงต้องทำใจ คิดซะว่าโลกนี้เป็นเกมออนไลน์ ผมกำลังเล่นเกมอยู่ล่ะกัน ถึงแม้ว่าจะต้องเป็นเกมที่ต้องเล่นทั้งชีวิตก็เถอะ เห้อ“ตกลง” ผมตอบไปก่อนจะมีหน้าต่างเด้งขึ้นมาตรงหน้าผมอีกรอบ โอ้ย!!! หัวใจจะวายตายแล้ว
พิมพ์คำอธิบายที่นี่“แล้วเราขายอะไรบ้างล่ะระบบ” ทันทีที่อ่านกฎของร้านจบ‘สินค้าจะถูกสุ่มตามการทำภารกิจของผู้ดูแลฝึกหัด ตอนนี้ผู้ดูแลฝึกหัดมีสิทธิ์สุ่มสินค้า 1 ครั้ง จะสุ่มเลยหรือไม่’ ระบบสุ่มซะด้วย กาชาปองชัดๆ“สุ่มเลย” ผมอดที่จะตื่นเต้นไม่ได้ อยากรู้จริงๆ ว่าของชิ้นแรกคืออะไร‘จากการสุ่มสินค้าชิ้นแรก ผู้ดูแลฝึกหัด ได้รับสินค้า ๏มาม่าซอง 3 รส [รสหมูสับ, รสต้มยำกุ้ง, รสซีฟูดส์ผัดขี้เมาแห้ง]๏ ราคาซองละ 15 เหรียญทองแดง’ ผมว่าผมน่าจะฟังผิด มาม่าเนี่ยนะ บ้าน่า มาม่าจริงเหรอ ขายมาม่าเนี่ยนะ เฮ้ย อะไรกันครับเนี่ยยยย !!! ของชิ้นแรกเป็นมาม่าซะงั้น ถามจริงดิ แต่พักเรื่องมาม่าไว้ก่อน มีอีกเรื่องที่ผมอยากถามไอ้ระบบมัน“ระบบ ค่าเงินของโลกนี้เป็นยังไง” เท่าที่ฟังมาเหมือนจะแตกต่างจากโลกของผมนะ‘ค่าเงินของโลกนี้ เรียงจากค่าต่ำที่สุดคือ เหรียญทองแดง เหรียญเงิน และเหรียญทอง’ (1000 เหรียญทองแดง เท่ากับ 1 เหรียญเงิน, 100 เหรียญเงิน เท่ากับ 1 เหรียญทอง)“แล้วถ้าเทียบกับค่าเงินในโลกของผมล่ะ”‘เทียบกันแล้ว 1 เหรียญทองแดง เท่ากับ 0.5 บาท ในโลกของผู้ดูแลฝึกหัด’ถ้าเป็นแบบนั้น เงินเดือน 20,000 เหรียญทองแดงที่ผมเห็น มันก็แค่ 10,000 ของโลกผมเท่านั้นล่ะสิ นี่มันหลอกลวงกันชัดๆเลย ให้ตายเถอะ ผมคิดก่อนจะเดินลงไปชั้นล่าง เมื่อลงจากบันไดแล้วจะพบกับห้องครัว และโต๊ะทานอาหาร เดินออกจากห้องอาหารจะเป็นส่วนหน้าของร้านที่น่าจะเป็นส่วนสำหรับทำการขายของ เคาร์ทเตอร์ทรงโค้งอยู่ติดกับประตู ด้านข้างของผนังมีชั้นวางของทำจากไม้ติดอยู่ บนชั้นมีมาม่าทั้งสามรสวางเรียงรายอย่างสวยงาม‘ต้องการตั้งชื่อร้านเพื่อเริ่มการทำงานเลยหรือไม่’ ผมสูดหายใจเข้าลึกๆก่อนจะตอบกลับไปว่า“ฉันขอตั้งชื่อร้านว่า The Random !!!”
2K
