สามสาวเร่งรีบเดินกลับมานั่งที่เบาะของตัวเอง
“คุณอินมานั่งหลังพี่หน่อยสิ” คุณอินมองหน้าเจนนิสเขาอุตส่าห์นั่งอยู่ระหว่างคุณสามกับคุณสี่ ขนาดนี้ยังเสียวสันหลังพี่ยังมาเรียกให้ไปนั่งปิดท้ายอีก
“เ้าสามกับเ้าสี่ถอยมาทางนี้ ให้สาวๆ ไปนั่งตรงกลาง” คุณสองมองดูสาวๆ ที่ทำหน้ากลัวแต่ก็อยากฟัง
คุณใหญ่นั่งหัวโต๊ะหันหลังให้หน้าต่างกระจกที่ปิดเรียบร้อยแล้วแต่ไม่ได้ปิดม่าน เนยขยับเข้าใกล้จนชิดแขนสามี คุณใหญ่ยิ้มน้อยๆ ‘ก็ดีจะได้ไม่ต้องบอกให้มานั่งใกล้ๆ หทัยแอบถ่ายรูปอยู่เรื่อยๆ’
“เราสองคนจะนั่งที่เดิมนี่ล่ะนะใครอยากนั่งไหนเปลี่ยนกันเอา” คุณใหญ่ยิ้มขำ
สาวทั้งสามวุ่นวายเลือกที่นั่งแยมถูกชี้ให้นั่งกึ่งกลางในฐานะคนเล่าเื่ ที่นั่งสลับที่กันใหม่แทบทั้งหมด ด้านซ้ายมือคุณใหญ่ติดผนังห้องส่วนทึบเป็น้ำค้างเจนนิส แยม แอมมี่ คุณสาม ฝั่งตรงข้ามเป็คุณสี่ คุณอิน และหทัยส่วนคุณสองยังนั่งปิดท้ายโต๊ะตรงข้ามคุณใหญ่เหมือนเดิม เปรมบอกคุณใหญ่ว่า เขาขอตัวไปนอนก่อนเพราะรู้สึกปวดหัวคุณใหญ่จึงอนุญาต
“ฮานาโกะซังเป็เื่ผีประจำโรงเรียนค่ะ เขาว่ากันว่า ถ้าเราไปเข้าห้องน้ำเคาะสามครั้งแล้วถามว่า อานาโกะซังอยู่ไหม ก็จะมีเสียงตอบว่า....”แยมเว้นจังหวะหันหาเนย “เนยเธอพักอยู่ชั้นสามนี่นา”
เนยสะดุ้ง“ทำไม?”
น้ำค้างฟังแล้วใเช่นกันเพราะเธอก็พักอยู่ชั้นสาม แถมนอนอยู่คนเดียวด้วยพอเห็นเนยถามแบบนั้นก็กลั้นใจรอฟังคำตอบ
“ห้องน้ำที่ฮานาโกะซังอยู่เป็ห้องน้ำชั้นสามเท่านั้น” แยมก้มหน้าลงเล็กน้อย ลากเสียงต่ำ
“เฮ้ย!”เนยร้องออกมาเธอเบียดคุณใหญ่เข้าไปอีก ถดตัวไปจนชิดขอบโต๊ะสามีจอมปลอมหันมาหัวเราะเบาๆ
“ระวังนะถ้าไปเข้าห้องน้ำตอนกลางคืน อาจจะมีคนตอบว่า ไฮจากนั้นจะมีเด็กผู้หญิงใส่กระโปรงสีแดงมาลากเธอเข้าไป”
“ทำไมถึงเป็เด็กผู้หญิงล่ะ?” เจนนิสนั่งกอดอกฟัง ยื่นหน้ามาด้วยความตื่นเต้น
“มีเื่เล่ากันว่าฮานาโกะซัง คือเด็กผู้หญิงที่มีชีวิตอยู่ใน่าโลก่ที่เขากำลังจะปล่อยเครื่องบินมาทิ้งะเิ เธอหนีเข้าไปหลบอยู่ในห้องน้ำแต่โชคร้าย ะเิกลับลงในอาคารที่เธอหลบพอดี เธอโดนไฟคลอกตายอยู่ในห้องน้ำดวงิญญาของเธอจึงคอยเร่ร่อนอยู่ตามห้องน้ำ เพื่อรอคนมาทักทาย”แยมทำน้ำเสียงชวนขนลุกขนพอง ขณะมองหน้าหญิงสาวรอบโต๊ะไปทีละคน
คุณสามจิบเบียร์ไปฟังไปจนหมดหลายแก้วโดยไม่รู้ตัวเขาเองก็มัวแต่นึกขำที่คืนนี้สาวๆแต่ละคนไม่มีกะจิตกะใจจะวางแผนบุกทั้งพี่ใหญ่และพี่สอง ‘เื่ผีนี่มันยุติความขัดแย้งได้ชั่วคราวได้ด้วยแฮะ’
เนยรู้สึกกลัวเธอดื่มซอฟท์ดริ๊งไปจนหมดสองกระป๋องแล้วเริ่มรู้สึกปวดปัสสาวะ “พี่น้ำ พาเนยไปห้องน้ำหน่อยสิ” เธอชะโงกข้ามหน้าสามีไปหาพี่สาว
“สองคนนี่เหรอ?”
ห้องน้ำที่หน้าห้องอาหารในเวลานี้มีคนเดินไปมาไม่กี่คน บรรยากาศโรงแรมแบบเรียวกังที่อยู่ห่างไกลผู้คนแถมด้านหลังอยู่ติดเนินเขาสูงเมื่อประกอบกับการฟังเื่สยองขวัญก็ชวนวังเวงเนยหันไปมองหทัย “เดี๋ยวชวนหทัยไปเป็เพื่อนด้วย”
“พี่ใหญ่คะ ให้เนยไปหน่อยค่ะ”เธอไปกล้าคลานไปข้างหลังใกล้กระจก คุณใหญ่ยิ้มแล้วขยับเว้นระยะให้เธอคลานผ่านหน้าเขาไปหาน้ำค้างทั้งสองเดินอ้อมไปสะกิดหทัยให้ออกไปเป็เพื่อน
ขณะนั้นแยมกำลังเล่าเื่ต่อไป“คราวนี้เป็เื่ไม่ค่อยน่ากลัวนะคะ เพราะเรายังไม่ได้ไปเที่ยวปราสาท”
“ดีแล้วก็ไม่กะว่าจะไปหรอกนะรอบนี้” แอมมี่พยักหน้าหงึกหงัก
“แถวนี้มีปราสาทอะไรบ้างล่ะ?” คุณอินถามขึ้นเขาเพิ่งมาญี่ปุ่นเป็ครั้งที่สอง ครั้งแรกมากับเจนนิสพี่สาวผู้บ้าการช้อปปิ้งไม่ได้สนใจจะพาไปเขาไปโบราณสถานที่ไหนเลย
“มีเจดีย์สีแดงห้าชั้นนั่นไงเจดีย์ชูเรโต จุดชมวิวูเาไฟฟูจิ สร้างเป็ที่ระลึกให้กับผู้เสียชีวิตในาโลกครั้งที่สองจะสวยที่สุดก็น่าจะตอนซากุระบาน ่มีนาเมษาโน่น”คุณสามผู้เชี่ยวชาญการท่องเที่ยวเริ่มมีอาการมึนนิดๆ เพราะดื่มเร็วเกินไป
ถกเถียงเื่โปรแกรมท่องเที่ยวกันอีกนิดๆหน่อยๆ แอมมี่ก็เริ่มหงุดหงิด “อย่าเพิ่งเถียงกันเื่เที่ยวเลย กำลังฟังเื่ผีสนุกๆเล่าต่อสิแยม” เธอสั่งลูกพี่ลูกน้อง
“งั้นเล่าต่อนะคะเื่ ผีนับจาน ปราสาทอิเมจิ......”
ห้องน้ำด้านในวังเวงเพราะมีแค่สามสาวเดินเข้ามาหทัยเข้าห้องน้ำห้องแรก
“พี่น้ำยืนเฝ้าหน้าห้องเนยหน่อยได้ไหม?”
“พี่ปวดเหมือนกันเมื่อกี้กินน้ำเยอะไปหน่อย” น้ำค้างผลุบหายเข้าไปในห้องที่สอง
เนยเดินอย่างหวาดหวั่นเข้าไปห้องสุดท้ายซึ่งอยู่ติดผนังในสุดมีหน้ากรอบกระจกที่มองเห็นบรรยากาศภายนอก ถ้าเป็ตอนกลางวันก็น่าจะสวยงามดีแต่ตอนนี้ไม่น่าจะใช่ หน้าต่างเหนือศีรษะเป็กระจกตัดเป็สี่เหลี่ยมหกชิ้น กรองแสงและเปิดแง้มไว้เล็กน้อยเพื่อระบายอากาศ มีตาข่ายด้านในป้องกันแมลง เนยเงยหน้ามองอย่างหวาดๆไฟในห้องน้ำสลัวเล็กน้อย เธอรีบยกชายยูกาตะขึ้นถอดกางเกงนั่งลงปัสสาวะอย่างเร่งรีบ
เพล้ง!
“ว้าย!”เนยยกแขนขึ้นป้องหน้าตามสัญชาตญาณ
น้ำค้างโผล่ออกมาจากห้องน้ำพอดี“เนย เกิดอะไรขึ้น?”
“โอ๊ย!” เนยร้องเสียงหลงเธอรีบใส่กางเกงแล้วเปิดประตูออกมา
หทัยออกจากห้องน้ำคนสุดท้าย“คุณเนยเป็อะไรคะ?”
“กระจกแตก มันตกมาใส่ค่ะ”
น้ำค้างสำรวจเนื้อตัวน้องสาวแล้วมองเข้าไปในห้องน้ำโชคดีที่เศษกระจกชิ้นที่ใหญ่หน่อยกระเด็นไปโดนผนัง ไม่เสียบโดนหัวของเนยมีเพียงสะเก็ดเล็กๆ ที่โดนส่วนหน้าผากเล็กน้อย และเกาะอยู่ตามผมเหนือศีรษะ
“ออกไปทำแผลก่อน”น้ำค้างกับหทัยประคองแขนคนละข้างของเนย
“เอ๊ะ! เื”มือของน้ำค้างแตะโดนของเหนียวๆ เธอยกขึ้นมาดู “ตายแล้ว แขนเธอโดนบาดนี่นา” พี่สาวยกแขนน้องขึ้นดูแขนยูกาตะขาดเป็ทางยาว เืซึมออกมาไม่มากนัก
สองสาวประคองเนยไปถึงห้องวีไอพี
“คุณใหญ่คะ คุณเนยโดนกระจกบาดค่ะ” เสียงของหทัยเบรกบรรยากาศที่กำลังสะพรึงกลัวของทุกคน
คุณใหญ่ที่กำลังคลึงแก้วเบียร์เพลิดอยู่แทบจะสร่างเมา เขาลุกพรวดรีบมาดูภรรยาตัวน้อยที่ยืนหน้าซีดอยู่หน้าประตูหทัยออกไปแจ้งให้ผู้จัดการโรงแรมทราบเื่ คุณสองเปิดไฟดวงใหญ่กลางห้องทำให้สว่างจ้า ไม่นานนักหทัยก็พาคุณหมอท่านหนึ่งพร้อมล่วมยาเข้ามาด้วย
“คุณใหญ่คะ นี่คุณหมอที่คอยดูแลคนเจ็บป่วยให้โรงแรมค่ะ”คุณใหญ่ค้อมศีรษะกล่าวทักทายภาษาอังกฤษ คุณหมอจึงสอบถามอาการ
“เจ็บตรงไหนบ้าง?”คุณใหญ่พับแขนเสื้อข้างที่าเ็ของเนยขึ้นดูแผล “ต้องระวังสะเก็ดกระจกจะฝังในแผล”สีหน้าของเขากังวล แววตาก็ขึงเครียด
น้ำค้างแกะยางมัดผมของเธอออก “เดี๋ยวพี่สางผมเอาเศษกระจกออกให้”หยิบกระเป๋าสะพายที่ถือลงมาด้วยเปิดหาหวีออกมา
คุณใหญ่อธิบายอาการให้คุณหมอฟังคุณหมอมองดูใบหน้าคนเจ็บ จึงทำความสะอาดรอยแผลเล็กๆ บนหน้าผากหลายรอยแล้วหันมาดูแผลที่แขนคล้ายรอยกรีดบางๆเป็ทางยาวหลายนิ้ว
ทำแผลเสร็จคุณหมอก็หยิบยาแก้ปวดและยาแก้อักเสบไว้ให้รับประทานก่อนในคืนนี้พรุ่งนี้จะเข้ามาตรวจอีกครั้งใน่เช้า
แอมมี่นั่งอยู่ห่างๆ เธอหันไปหาแยม“นี่ละ อาถรรพณ์เ้าสาวคุณใหญ่” เธอพูดไม่ดังนัก มีเพียงเจนนิสที่อยู่ถัดไปได้ยิน
“ครั้งที่สองแล้ว อย่าบอกนะว่าจะมีครั้งที่สามอีก” สาวผมทองเผยอหน้าขึ้น
เมื่อดูว่าภรรยาไม่มีอะไรน่าเป็ห่วงคุณใหญ่จึงประคองเธอลุกขึ้น “ฉันพาภรรยาไปนอนก่อนนะ เ้าสามไปดูด้วยว่ามันเกิดอะไรขึ้น” เขาหันไปมองคนอื่นๆ “ไม่เป็ไรแล้วล่ะ พวกคุณตามสบายเถอะ”
“ได้ครับพี่ใหญ่เดี๋ยวทางนี้ผมจัดการเอง”
เมื่อสองสามีภรรยาออกไปคนที่เหลือก็หันมาเล่าเื่ผีและดื่มเบียร์กันต่อ
พอไปถึงห้องพนักงานโรงแรมก็นำเอาชุดยูกาตะชุดใหม่มาให้เนยเปลี่ยน พอประตูปิดลง
“เปลี่ยนชุดก่อนสิ”เนยขยับจะเข้าห้องน้ำไปเปลี่ยนชุด แต่เมื่อนึกถึงเื่ที่แยมเล่า ‘ตายล่ะ ห้องน้ำอยู่ชั้นสามนี่นา’
“อ้าว! ทำไมไม่เข้าไปเปลี่ยนชุดล่ะ”
“ก็”
“ก็อะไร”
“เนยกลัว”
“อ้อ....”คุณใหญ่ที่มีอาการมึนเมายิ้มขำ เขาเพิ่งนึกออกว่า เธอกลัวเื่อะไร“เปลี่ยนตรงนี้ก็ได้ เดี๋ยวพี่หันหลัง” พูดจบเขาก็เอี้ยวตัวหันหน้าเข้าผนัง
เนยคลำปลดเชือกที่ผูกไว้แขนข้างที่โดนกระจกบาดเริ่มออกอาการปวด
“โอ๊ย!”เธอเผลอทำเสื้อเสียดสีกับผ้าพันแผล
“เป็อะไร?” คุณใหญ่หันมาอย่างรวดเร็ว “มาพี่ช่วยเปลี่ยนนะ”
“เอ่อ...”
“เนยก็ใส่ชุดข้างในอยู่นี่ อายอะไร?”
ภรรยาตัวน้อยทำตาปริบๆเขาลุกจากขอบเตียงมาหา ช่วยแกะเชือกในยูกาตะที่ผูกไว้ ทั้งข้างนอกข้างในเธอสวมเสื้อกล้ามสีขาวบาง เสื้อชั้นในสีดำจึงชัดจนคุณใหญ่ชะงัก เขาหักใจไม่มองหยิบยูกาตะตัวใหม่มาคลี่สวมให้เธอ เนยยุกยิกทุกครั้งที่นิ้วของเขาโดนผิวของเธอใบหน้าคมสันที่ก้มเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นโคโลญจ์ที่เขาชอบใช้ลอยมาเตะจมูกทำเอาใจเต้นตึกตักจนกลัวเขาจะได้ยิน
“กินยาแล้วนอนพักซะนะพี่จะลงไปคุยกับพวกนั้นต่อ” เขาหยิบยาแล้วเทน้ำดื่มใส่แก้วมาให้เธอ
“แต่เนยกลัว” หน้าตาหวาดๆของเธอทำเอาเขาไม่กล้าปล่อยทิ้งไว้
“ถ้างั้นพี่นอนเป็เพื่อน”เขาประคองเธอลงนอน แล้วห่มผ้าให้ ส่วนตัวเองที่มีอาการมึนอยู่แล้วก็สอดตัวเข้าใต้ผ้าห่มอีกด้านของเตียง
**************************
1K
