เ้าของร่างเล็กตรงดิ่งไปยังเป้าหมายของนางแต่ขณะเดียวกันนั้นเอง คนงานชายในบ้านซึ่งทำหน้าที่เดินตรวจตราความเรียบร้อยผ่านมาพอดีหนึ่งในนั้นเป็คนรุ่นหนุ่ม สายตาโลมเลียที่มองมาทำให้จินป๋ายไช่ กอดหนังสือไว้แนบอกทันทีแม้วีรกรรมความซุกซนเกินสตรีในวัยเด็กที่ผ่านมาจะรู้กันทั่วแต่ถึงอย่างไรนางก็เป็หญิง ย่อมรู้จักละอาย นางไม่ชอบสายตาของชายผู้นี้เลย หญิงสาวรู้สึกเสียใจขึ้นมาที่ตัวเองไม่กลับเข้าไปเอาเสี้อคลุมมาสวมใส่ให้เรียบร้อยก่อน
“เห็นแล้วก็รีบเก็บขึ้นมาให้ข้า”
ฟู่หลิงเฉินไม่เข้าใจตัวเองเช่นกันว่าทำไมเขาจึงเดินออกจากห้องเพื่อจะมองทุกความเคลื่อนไหวของนางแถมยังทำเหมือนว่าที่นางลงไปข้างล่างก็เพราะเป็คำสั่งของเขา
“คารวะคุณชายใหญ่”เวรยามสองคนโค้งคำนับต่อนายที่ยืนเป็สง่าอยู่บนชั้นสองและแววตาคมกล้าดุจราชสีห์มองเหยื่อก็ส่งถึงบ่าวชายที่อายุน้อยกว่าทำให้ชายหนุ่มตรวจเวรยามต้องรีบหลุบตาหลบทันทีด้วยความเกรงกลัว
จังหวะนั้นจินป๋ายไช่รีบก้มลงเก็บแผ่นกระดาษไว้ในมือบ่าวชายสองคนไม่รีรอ จึงเดินหายไปจากบริเวณนั้นทันที เ้าของร่างเล็กรีบวิ่งขึ้นบันไดก่อนจะผ่อนฝีเท้าลงเมื่อขึ้นมาอยู่บนพื้นระเบียงชั้นสองเรียบร้อยแล้ว
“นายท่าน” นางก้มศีรษะคำนับ คุณชายใหญ่กำลังจะกลับเข้าห้องของเขานางไม่รู้ว่าเขาออกจากห้องด้วยธุระอันใดแต่เมื่อครู่เขาได้ยื่นมือช่วยเหลือนางในภาวะกระอักกระอ่วนนั้นความอบอุ่นอาบซ่านอยู่ภายในอกแต่อีกเสี้ยวใจก็นึกหวั่นว่าเขาจะตำหนิและโกรธขึ้งนางอีก
ฟู่หลิงเฉินเหลือบตาไปทางหญิงสาวตั้งใจจะปราดมองรวดเร็วมิให้นางรู้สึกว่ากำลังถูกเขาล่วงเกินด้วยสายตาเข้าอีกคนชายหนุ่มบังคับตัวเองให้มองเพียงใบหน้านางเท่านั้นแต่ภาพที่เห็นตรงหน้าทำให้เขาไม่อาจละสายตาได้ เนื่องจากนางยืนหันหลังให้แสงจันทร์และแสงนั้นก็ส่องทะลุเสื้อผ้าตัวบางสีขาวของนางเป็เงาโค้งเว้าตามส่วนสัดยวนตาเขากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะหันสายตาไปยังความว่างเปล่าเบื้องนอกชายคา
“คราวหลังควรสวมเสื้อผ้าให้มิดชิดก่อนออกจากห้องเ้าไม่ใช่เด็กแล้ว อย่าไว้ใจใครโดยง่าย ผู้ชายอันตรายกว่าที่เ้าคิด”
นี่เขากล่าวเตือนนางหรือเตือนใจตัวเองกันแน่หนอ!ชายหนุ่มคิดแล้วใบหน้าก็ร้อนวูบวาบขึ้นมา ดีที่เป็เวลากลางคืนนางจึงไม่เห็นว่าเขาหน้าแดงเพียงใด
“ขอบคุณนายท่านเ้าค่ะ”
นางยอบกายพร้อมเอ่ยขอบคุณใจเต้นรัวกับประกายตาวิบวับของเ้านายหนุ่มที่จับจ้องอยู่ก่อนหน้านั้น แต่แล้วจู่ๆเขาก็หันหลังขวับโดยไม่เอ่ยอะไรออกมาสักคำนางจึงได้แต่มองตามแผ่นหลังเหยียดตรงที่ผลุบหายเข้าห้องไปอย่างรวดเร็วและคิดเอาเองว่านายท่านคงไม่พอใจที่นางทำให้เขาต้องวุ่นวายยื่นมือเข้าช่วยอีกแล้ว
ที่เมืองอี้หยางนี้มีสาวงามเลื่องชื่อผู้หนึ่งนางเป็บุตรสาวคนเล็กของบ้านสกุลหม่านามว่า ฉางซิ่วปีนี้นางอายุย่างสิบเจ็ด ชื่อเสียงของนางขจรไกลด้วยโฉมที่งามยิ่งนักรูปร่างอรชรอ้อนแอ้น กลิ่นกายหอมยิ่งกว่าพวง บุปผา กิริยาเรียบร้อยสมกุลสตรีน้ำเสียงยามเอ่ยวาจาก็ไพเราะเสนาะหูแม่สื่อหลายคนซึ่งได้รับการว่าจ้างจากชายหนุ่มของตระกูลขุนนางและคหบดีต่างส่งเทียบมาทาบทามอยากทำความรู้จักกับนางแต่คนที่มารดาของนางหมายตาและมีใจจะให้บุตรสาวแต่งเป็ภรรยาก็คือฟู่หลิงเฉินบุตรชายคนโตของนางฟู่หลันที่เป็เพื่อนรักของนางั้แ่รุ่นสาว
คราวที่แล้วบ้านสกุลฟู่กับสกุลหม่ามีอันต้องชวดการเกี่ยวดองก็เพราะฟู่หลิงเฉินไปได้ภรรยาจากต่างเมืองคุณหนูใหญ่ของบ้านหม่าเมื่อได้อายุสมควรออกเรือนแล้วจึงต้องหมั้นหมายแล้วเข้าพิธีกับชายอื่นซึ่งทางบ้านเห็นสมน้ำสมเนื้อด้วยชาติตระกูลและทรัพย์สมบัติไม่ด้อยไปกว่า ฟู่หลิงเฉิน
หลายวันก่อนนางฟู่หลันเพิ่งได้รับของกำนัลจากสหายเก่าของสามีซึ่งเดินทางมาจากทางใต้ถือเป็โอกาสอันดีอีกครั้งที่นางและบุตรชายจะเป็ผู้นำของขวัญแสดงน้ำใจระหว่างบ้านไปมอบให้ถึงบ้านสกุลหม่าด้วยตัวเอง
ฟู่หลิงเฉินนั้นอึดอัดใจมิใช่น้อยกับมารดาอาการเ้ากี้เ้าการเื่คู่ครองของเขากำลังแวะเวียนมาอีกครั้งหลังจากทิ้งร้างไปนานนับปีคงเพราะที่ผ่านมาเจียนจื่อได้พี่เลี้ยงถูกใจมากมารดาเขาจึงหาข้ออ้างเื่คนมาดูแลเจียนจื่อได้ไม่เต็มปากนั่นเอง
หากเขาคิดมีใจรักชอบพอบุตรสาวทั้งสองนางของสกุลหม่าก็คงกระตือรือร้นที่จะสานต่อไมตรีให้คืบหน้าด้วยตัวเองั้แ่ต้นแล้วคงไม่ทิ้งเวลาล่วงเลยมาจนป่านนี้ ในเมื่อมีโอกาสมากมายเพราะมารดาของทั้งสองบ้านต่างรู้จักชอบพอในน้ำใสใจจริงกันมาก่อนการจะเข้านอกออกในเพื่อเด็ดดอกไม้งามมาเชยชม ไยจะกระทำมิได้โดยง่ายเล่า
จริงอยู่ที่คุณหนูตระกูลหม่าทั้งสองนั้นสวยและได้รับการอบรมอย่างดีเยี่ยมพวกนางเกิดจากตระกูลใหญ่ซ้ำยังมีทรัพย์สมบัติติดตัวเป็สินออกเรือนเหมาะสมกับเขาราวกิ่งทองใบหยกแต่ทั้งหมดที่พวกนางมีหาได้ทำให้เขารู้สึกรักและชอบพอไม่เขายินดีเป็เพื่อนเป็พี่กับพวกนางมากกว่าจะคิดเป็อื่นไกล
เขาจะไม่ยอมแต่งงานใหม่ตามคำขอร้องของมารดาเพียงเพราะหญิงสาวผู้นั้นมีคุณสมบัติครบถ้วนดังว่าเขาจะแต่งงานกับคนที่ตัวเองรักเท่านั้นและตอนนี้ยังไม่มีสตรีนางใดทำให้เขารู้สึกรักได้มากเท่ากับภรรยาของเขาไม่แน่ว่าบนแผ่นดินนี้อาจจะไม่มีใครทำให้เขาเกิดความรักความ้าที่จะใช้ชีวิตคู่ฉันสามีภรรยาอีกเลยก็เป็ได้
“เ้าทำหน้ายังกับแม่เอามีดไปจ่อคอเ้าไว้อย่างนั้นแหละ”นางฟู่-หลันเอ่ยตำหนิ เมื่อลงจากเกี้ยวมาเห็นสีหน้าเรียบเฉยค่อนไปทางเฉยชาของบุตรชาย
“หรือคำสั่งจากท่านแม่มิได้คมเหมือนคมมีดเล่า”ฟู่หลิงเฉินย้อนอย่างสุภาพ ในมือเขาถือของฝากที่นำมาด้วยใจตามเจตนารมณ์ของมารดา
บ่าวนางหนึ่งเข้ามาพยุงร่างท้วมของนายหญิงวันนี้นางฟู่หลันไม่ให้เจียวเอ๋อร์ติดตามมาด้วย หญิงสาวที่เติบโตในบ้านเข้าใจสถานะของตัวเองดีและผู้ชุบเลี้ยงด้วยความเมตตาก็ไม่อยากจะทำร้ายจิตใจ โดยการพานางมาร่วมรู้เห็นถึงการเกี้ยวพาราสีสตรีอื่นของชายหนุ่มที่นางหมายปองเจียวเอ๋อร์หลงรักคุณชายใหญ่หัวปักหัวปำ และยินยอมพร้อมใจจะเป็ภรรยาน้อยหรือนางบำเรอของเขาทุกเมื่อขอเพียงแค่บุตรชายยินดีจะกระทำตามคำสั่งบุพการีเท่านั้น
จะให้มีเมียใหม่ก็ไม่แต่งครั้นให้รับเจียวเอ๋อร์เป็เมียรองก็ไม่เอา กลับเลือกไปปลดปล่อยอารมณ์กับพวกผู้หญิงที่ซื้อหามาเสพสุขได้ด้วยเงินตามหอคณิกาชั้นสูงนางฟู่หลันไม่เข้าใจบุตรชายจริงๆ
เมื่อบ่าวหน้าประตูเข้าไปเรียนเ้าของบ้านั้แ่เห็นขบวนเกี้ยวบ้านสกุลฟู่โผล่พ้นหัวถนนกลับออกมาเชื้อเชิญผู้มาเยือนอีกครั้ง ฟู่หลิงเฉินก็จำต้องยอมเดินตามมารดาเข้าไปนางเมิ่งจือเป็เพื่อนรักของมารดา เขาย่อมให้ความเคารพเป็ทุนเดิมฉะนั้น...ริมฝีปากได้รูปจึงเค้นรอยยิ้มอย่างชายหนุ่มที่หมายจะมาเด็ดดวงใจสาวเ้าเพื่อเอาใจมารดา เมื่อนางส่งสายตาแหลมคมอย่างกับลูกศรพุ่งตรงเข้าหา
นี่เขาอายุสามสิบเอ็ดหรือว่าเป็เพียงเด็กสามขวบกันแน่หนอ!ชายหนุ่มยิ้มเยาะในใจ
367
