@ประเทศไทย
ยังเหมือนเดิมเลยนะ
ยังร้อนเหมือนเดิม เฮ้อ...เมื่อไหร่จะเย็นบ้างล่ะเนี่ย มาเมื่อไหร่ก็ร้อนมากขึ้นทุกที
ผมบินด่วนจากฮ่องกงมาที่ไทยโดยเครื่องบินส่วนตัวของครอบครัว ป๊ากับม๊าดูดีใจมากที่ผมมาเมืองไทย ท่านจัดเตรียมของให้ผมราวกับผมเป็เด็กน้อย ถามโน่นนี่ว่าเอาของไปครบไหม ถ้าไม่ครบก็ซื้อใหม่ไปเลย รู้ว่ารวยครับ แต่ไม่เห็นต้องผลักไสลูกขนาดนี้เลยนี่นา
อ๋อ ยัยน้องสาวของผมอยากจะขอมาด้วยนะ แต่ป๊าไม่ให้มา ว่าแต่ เมื่อไหร่รถที่บ้านอาตินจะมารับนะ
รถหรูมาจอดตรงหน้าผมก่อนจะบีบแตรใส่ผมเสียงดัง ใช่รถของ่บ้านอาตินไหมนะ ผมมองด้วยความสงสัยไม่นานกระจกรถหรูก็ค่อยๆ ลดลง ก่อนที่คนในรถจะชะโงกหน้ามองหน้าผม
“ขึ้นรถ” ผมยืนนิ่งเมื่อรู้ว่าใครมารับ
ยัยเนเน่เด็กสกปรกนั่นเอง
“เฮีย รีบขึ้นมา ร้อนเว้ย!” โวยวายใส่ผมอีก ทำไมวะ มาถึงเมืองไทยทั้งที ขอเป็วันที่ดีไม่ได้เลยเหรอ ทำไมต้องให้เนเน่มารับผม และสิ่งที่ผมโคตรจะไม่ชอบใจมากๆ คือ เนเน่ยังอยู่ในชุดนอน หัวฟูอย่างกับคนโดนผีหลอก
ถามจริง ออกจากบ้านมาได้ไง
ปึก!
เมื่อเห็นว่าผมไม่ขึ้นรถตามคำสั่งเนเน่ก็ทำเสียงฮึดฮัด ทำหน้าไม่พอใจก่อนจะลงจากรถยืนเท้าสะเอวมองหน้าผม
“จะไปไหม ถ้าไม่ไปก็จะให้กลับเองนะ”
โคตรไร้มารยาทเลยวะ
“เอ้า! มองหน้าอีก จะนอนที่สนามบินรึไงวะเฮีย!”
เนี่ยนะเหรอคู่หมั้นผม ผมกลับฮ่องกงตอนนี้ได้ไหมวะ ไม่อยากยุ่งกับยัยสกปรกนี่แล้ว
“จิ๊! ลีลา ต้องให้ทำให้ทุกอย่างเลยรึไงเนี่ย!” มือเรียวคว้ากระเป๋าเดินทางของผม
“ไม่ต้อง เดี๋ยวทำเอง” ผมพูดเสียงนิ่ง ผมมองใบหน้าขาวที่มีขี้ตาติดที่หางตาด้วยความเอื่อมระอา อยากจะพาเข้าไปล้างหน้าล้างตาในห้องน้ำฉิบ
สกปรกไม่พอ ยังซกมกอีก
“ทำเองก็รีบๆ เอากระเป๋าใส่รถสิวะ ร้อนเว้ย!”
ผมว่าผมคงอยู่กับเนเน่ได้ไม่นานหรอก ผมเป็คนรักสะอาด ในขณะที่เนเน่ โคตรจะซกมกสกปรก
หลังจากที่เอากระเป๋าใส่รถผมก็นั่งในรถเงียบๆ
“เบาเพลงหน่อยได้ไหม หนวกหู” ผมพูดขึ้น เนเน่เปิดเพลงเสียงดังลั่นรถเลย
“อ๋อๆ” เนเน่พยักหน้าเหมือนเข้าใจ แต่ทว่า...มือเรียวกลับเร่งเสียงเพลงให้ดังขึ้นกว่าเดิม
กวนตีนกูฉิบหาย
ผมไม่พูดอะไรหันหน้ามองนอกรถ ที่หันหน้าหนีแบบเงียบๆ ไม่ได้อะไรหรอก กลัวตัวเองจะบวกกับเนเน่ต่างหาก ขอสงบสติอารมณ์ร้อนในใจก่อน ไม่อยากทะเลาะกับเนเน่ั้แ่มาถึงเมืองไทย
“จะไปไหน นี่ไม่ใช่ทางกลับบ้านของเธอนิ” ผมว่าขึ้นเมื่อเห็นว่าเส้นทางที่เนเน่กำลังขับรถพาไปนั้น ไม่ได้เป็เส้นทางไปบ้านของอาติน
“ไปคอนโดเน่ พ่อบอกว่าเฮียจะไปนอนด้วย”
เดี๋ยว มาถึงก็จะให้อยู่กับเนเน่เลยงั้นเหรอ ทำไมไม่ให้เตรียมตัวก่อน
“ใครจะอยู่ บ้านของฉันก็มี ไปส่งฉันที่บ้าน”
“ไม่ไป ี้เียูเทิร์นรถกลับ เปลืองน้ำมันรถ” เพราะทางไปคอนโดของเนเน่กับทางไปบ้านของผมมันอยู่คนละทาง ผมขบกรามแน่นได้แต่นั่งกำหมัดนับหนึ่งถึงล้านอยู่ในใจ
ใจเย็นไว้เสือ ยัยสกปรกนี่แค่กวนตีนธรรมดา
ไม่นานรถหรูก็ขับมาจอดใต้ตึกสูง คอนโดหรูดีนิ
“ขนของเองนะเฮีย ไปก่อนล่ะ ง่วงนอน หาวววว...” ว่าแล้วเนเน่ก็เปิดประตูลงจากรถเดินเข้าไปในตึก มือเรียวขยี้ผมตัวเองจนฟู
“ล็อกรถให้ด้วยนะเฮีย” คนง่วงนอนไม่วายหันมาะโบอกผม
แค่วันแรก ผมก็นับเลขถึงล้านแล้วนะ ไม่อยากจะคิดว่าถ้าวันที่สองที่สาม ูผมจะนับเลขถึงแสนแสนล้านไหม แล้วไงล่ะ ทิ้งให้ขนของล็อกรถเองแต่ไม่บอกว่าห้องอยู่ชั้นไหน ห้องไหน โอ๊ยยย...อยากกลับฮ่องกงโว้ยยยย
ผมต้องโทรถามอาตินว่าห้องเนเน่อยู่ชั้นไหน เลขอะไร อาตินบอกหมด แต่ก่อนจะวางสายอาตินบอก อาฝากดูแลน้องด้วยนะเสือ น้องอาจจะดื้อไปหน่อย แต่น้องน่ารักนะ
น่ารักกับผีอะไรล่ะ
ติ่งต๊อง
ผมกดกริ่งหน้าห้อง ประตูห้องเปิดออกพร้อมกับเ้าของห้องที่กำลังหยิบขนมในมือเคี้ยว คือหน้าก็ไม่ได้ล้าง ฟันก็ไม่ได้แปรง แต่กินขนมแล้ว
“เข้ามาดิ ยืนแก๊กหล่ออยู่ได้” เ้าของห้องว่าใส่ผม
ปึง!
ก่อนจะใช้เท้าถีบประตูห้องให้เปิดกว้าง
หืมมมม...ผมจะทำยังไงกับยัยนี่ดี มารยาทก็ไม่มี ความกุลสตรีก็ไม่ต้องพูดถึง ความสะอาดนี่หาไม่ได้เลย
ผมลากกระเป๋าเข้ามาในห้องของเนเน่ เห็นสภาพห้องคือเบิกตากว้างมาก เสื้อผ้าพาดกระจัดกระจายไปทั่วห้อง ถุงขนม กระป๋องเบียร์ของต่างประเทศเกลื่อนห้อง
สาบานว่านี่คือห้อง ไม่ใช่โรงเก็บขยะ
“โทษทีนะเฮีย เมื่อคืนมีปาร์ตี้น่ะ ไม่ทันได้เก็บห้อง ห้องรกหน่อยนะ” ไม่หน่อยแล้ว
“ถ้าอะไรมันเกะกะก็เอาตีนเขี่ยได้เลยนะ ไม่ต้องเกรงใจ” ขอเอาเท้าเขี่ยเ้าของห้องก่อนได้ไหมวะ สกปรกกว่าห้องมาก
“จะให้นอนห้องไหน?” ผมถามเ้าของห้องก่อนจะมองรอบๆห้องไม่มีคำว่าสะอาดเลยวะ
“ไม่มีห้อง”
“หะ!?”
“มีห้องเดียว ห้องนอนเน่”
“อ้าว แล้วฉันจะไปนอนที่ไหน?”
“ก็นอนที่โซฟาไง” ใครจะนอนกันวะ
“ฉันไม่นอน ถ้าเธอไม่มีห้องให้นอน ฉันก็จะไปอยู่ที่บ้าน”
“ทำไมเื่มากจังวะเฮีย เข้าใจว่ารักสงบ รักสะอาด แต่โซฟามันก็กว้างพอที่เฮียจะนอนได้เลยนะ”
“ฉันไม่ได้เื่มาก แต่ฉันไม่อยากนอนโซฟาสกปรกๆนั่น” ผมชี้ไปที่โซฟาที่มีเศษขนมตกใส่เต็ม
“ถามจริง อยู่ได้ไง ห้องโคตรสกปรกเลย”
“เดี๋ยวให้แม่บ้านมาทำความสะอาดให้ เอากระเป๋าไปเก็บที่ห้องเน่ก่อน”
“อือ” ผมลากกระเป๋ามาที่ห้องนอนของเนเน่ จะเอามือจับประตูก็กลัวจะติดความสกปรก ผมเลยเอานิ้วชี้ดันประตูห้องให้เปิดออก เพราะประตูมันปิดไม่สนิท พอประตูห้องเปิดออกผมก็ชะงักค้างกลางอากาศทันที
นี่มันอะไรกันวะ!
ผมเบิกตากว้างเมื่อเห็นร่างของผู้หญิงสองคนนอนหลับอยู่บนเตียงนอนโดยที่ร่างกายของพวกเธอสวมใส่แค่ชุดชั้นในเท่านั้น
โอ๊ยยยยย...
“เอ้า! เน่ลืมบอกว่าเมียเน่นอนอยู่”
เมียเน่?
สองคนเลย?
ผมหันมองเ้าของห้องก่อนจะลากกระเป๋าออกมาจากห้อง ผมว่าผมอยู่ไม่ได้วะ ผมอยู่ไม่ได้จริงๆ
ผมอยู่กับเนเน่ไม่ได้!
ผมจะกลับฮ่องกง!
---
ห้องของเนเน่สะอาดภายในพริบตาเมื่อแม่บ้านของคอนโดขึ้นมาทำความสะอาดห้องให้ อ๋อ ส่วนผู้หญิงสองคนที่เนเน่อ้างว่าเป็เมียนั้น เธอได้กลับบ้านไปแล้ว พวกเธอใที่เห็นผม ยกมือไหว้พร้อมกันก่อนจะกลับออกไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
นี่ใช่ไหม ที่เขาพูดกัน คนศีลเสมอกัน มันอยู่ด้วยกันได้
“พอใจรึยังเฮีย”
“พอใจอะไร?”
“ก็รู้ว่ารักสะอาด รีบให้แม่บ้านมาทำความสะอาดให้เลย โซฟาที่เฮียจะนอนอะ สะอาดวิบวับ กลิ่นก็ห๊อมหอมแล้ว”
“อือ” ผมพยักหน้าเบาๆ ก่อนจะลากกระเป๋าไปเก็บในห้องนอนของเนเน่
ฮ่องกงก็ไม่ได้กลับ เพราะอะไรน่ะเหรอ เพราะยัยสกปรกเนเน่นี่ไง หน้าที่มันต้องมาไง ผมไม่เคยละเลยหน้าที่ ฉะนั้น ผมต้องกัดฟันอยู่กับยัยทอมซกมกนี่จนกว่าเธอจะเปลี่ยนใจหันมาชอบผู้ชาย
“หิวปะ” สาบานนี่คือคำถามจากคนอายุน้อยกว่าเอ่ยถามคนอายุมากกว่า
เพื่อนเล่นเหรอวะ
“ฉันอายุมากกว่าเธอกี่ปี พูดอะไรให้มันมีความเคารพหน่อย” ผมเตือนเนเน่
“ทำไมเื่มากอะ ก็คุยแบบนี้มาตลอด ทำไมวันนี้บอบบางจังวะเฮีย” ไม่เคารพเหมือนเดิม เฮ้อ...ผมควรจะจัดการเนเน่ตรงไหนก่อนดี ความสกปรกซกมก ความไร้มารยาทกับคนที่อายุมากกว่า มารยาททางสังคม หรือความกุลสตรี
ทำไมคนคนหนึ่งมันมีข้อเสียเยอะขนาดนี้วะ ไม่เอะใจในตัวเองบางเลยเหรอว่าเกิดมาแล้วเป็แบบนี้น่ะ
“พูดดีๆ ฉันไม่ชอบเด็กปีนเกลียว”
“อะหะ” ฟังกันซะที่ไหน
ปวดหัวโว๊ย!
“เฮีย ถามจริง ทนอยู่กับตัวเองได้ไงอะ ไม่รู้สึกรำคาญความเนียบของตัวเองบางเลยเหรอ” ผมมองเนเน่ที่ยืนกอดอกมองผมปัดโซฟาที่ตัวเองกำลังนอน
ถึงแม่บ้านจะทำความสะอาดแล้วก็เถอะ แต่ในสายตาของผม มันยังไม่สะอาดพอ
“ใครจะไปซกมกแบบเธอ”
“เน่ไม่ได้ซกมกซะหน่อย” ไม่ซกมกเลยเนอะ กินขนมทั้งๆ ที่ฟันก็ยังไม่ได้แปรง ไปรับที่สนามบิน สถานที่สาธารณะไม่ล้างหน้า ไม่เปลี่ยนชุด ตื่นมาสภาพไหนก็ออกมาสภาพนัน เนี่ยนะไม่ซกมก
“แล้วนี่เฮียจะมาอยู่ไทยนานปะ”
“จะพูดกับฉันกรุณามีหางเสียงด้วย ฉันไม่ชอบเด็กไร้มารยาท”
“โด่ เฮียยยย...จริงจังปะเนี่ย” พูดจบเนเน่ก็เดินมากอดคอผม ทำเหมือนผมเป็เพื่อนของเธอ ผมปัดท่อนแขนเล็กออกจากคอ
“สกปรก” ผมหันไปว่าเนเน่หน้านิ่ง เนเน่ยังไม่ทำอะไรเลย ยังอยู่ในสภาพเดิม ชุดนอนหัวฟูๆ หน้าตาก็ยังไม่ได้ล้าง ฟันก็ยังไม่ได้แปรง เนื้อตัวก็มีกลิ่นเหล้าอ่อนๆ
“โห้ แรงวะเฮีย”
“ไปหาอาบน้ำล้างหน้าแปรงฟันซะ เห็นแล้วขัดหูขัดตา”
“จ้า จ้า จ้า พ่อคนสะอาด จ้าาาาาาา” แล้วเนเน่ก็หายเข้าไปในห้องครู่ใหญ่ก่อนจะเดินออกมาในสภาพใหม่
“่หล่อพอใจรึยังเฮีย” เนเน่หมุนตัวให้ผมดู เนเน่ใส่เสื้อยืดสีขาวธรรมดากับกางเกงยีนแบรนด์ดัง ผมก็ถูกเซธให้ดูเท่
“อือ”
“แล้วเฮียอะ จะอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้ารึเปล่า”
“อือ”
“งั้นก็เชิญคร้าบ” เนเน่ผายมือเชิญให้ผมเข้าไปในห้องของเธอ
Nene’ s Part
ฉันมองร่างสูงที่เดินเข้าไปในห้องก่อนที่ยกยิ้มที่มุมปากเมื่อได้ยินเสียงล็อกประตูจากด้านใน เฮียเสือ อ่า จริงๆ เฮียแกชื่อไทเกอร์ แต่ฉันเรียกเฮียเสือตามคนอื่นเรียก ฉันรู้จักกับเฮียเสือมาั้แ่เด็กๆ เฮียแกมีนิสัยรักสะอาดมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว ดีกับทุกคนนะ ยกเว้นฉัน งงเลยดิ ทำไมอยู่ใกล้ฉันแล้วชอบทำหน้านิ่งทำหน้าดุ ไม่เข้าใจเลยวะ
หรือจะเป็เพราะยังเจ็บใจที่ตอนเด็กๆ ฉันชอบแกล้งวะ คือเห็นคนสะอาดแล้วขัดใจไง เลยแกล้งเล่น แรกๆ ที่แกล้งก็รู้สึกผิดนะ แต่พอแกล้งไปเรื่อยๆ เออสนุกดีวะ ฮ่าๆ
ติ่ง!
ใครทักมาวะ
‘พี่ชายมึงหล่อวะเน่’
‘ใช่ๆ หล่อเชี่ยๆ แต่หน้านิ่งไปอะ น่ากลัว’
‘เขามีเมียยังอะ’
บทสนทนาอย่างดี้ด้าที่ส่งผ่านมาทางตัวหนังสือ ฉันรู้เลยว่าเพื่อนของฉันมันแรดแค่ไหน อ่า คงจะงงล่ะสิว่าทำไมพวกมันเคยเห็นหน้าเฮียเสือ ก็วีนากับดาริน คือผู้หญิงที่นอนอยู่บนเตียงในห้องนอนของฉันเมื่อเช้าไง มันสองคนเป็เพื่อนสนิทของฉันเองแหละ ฉันขอให้มันช่วย ให้พวกมันทำยังไงก็ได้ ให้เฮียเสือมันยอมถอนหมั้น
ใช่ ฉันรู้ว่าการมาของเฮียเสือ พ่อเรียกฉันไปคุยเมื่อวาน บอกว่าฉันคือคู่หมั้นของเฮียเสือ และเฮียกำลังจะมาไทยให้ฉันดูแลว่าที่ลูกเขยของท่านให้ดี อย่าไปแกล้งหรืออย่าไปทำให้ว่าที่ลูกเขยของท่านปวดหัว ฉันโวยวายยกใหญ่ที่จู่ๆ มารู้ว่าตัวเองมีคู่หมั้น แถมยังเป็เฮียเสืออีก มันไม่ใช่อะ
ฉันเลยไปปรึกษาเพื่อน ขอให้พวกมันแกล้งมาเป็เมีย จริงๆ จะให้เพื่อนเป็เมียแค่คนเดียว แต่คนเดียวมันดูเบสิกไป ให้พวกมันเป็เมียฉันสองคนไปเลย พวกมันก็ร่วมมือกับฉันเป็อย่างดี โคตรชอบวะ ฉันไม่มีแฟนหรอก โสดน่ะ มีแต่พ่อนั่นแหละที่คิดว่าวีนากับดารินเป็เมียฉัน โอเคคิดแล้วฉันก็ปล่อยเลยตามเลยให้ท่านคิดไป ี้เีอธิบาย
‘โสด’ ฉันพิมพ์ตอบเพื่อนไป
แล้วพวกมันก็ส่งสติ๊กเกอร์เต้นมาให้ เห็นผู้ชายหล่อไม่ได้เลย นอโผล่อิพวกนี้
แอดดด
ฉันหันมองประตูห้องที่ค่อยๆ เปิดออกพร้อมกับร่างสูงของเฮียเสือที่อาบน้ำแต่งตัวด้วยชุดใหม่ อิจฉาวะ ทำไมคนเราต้องเกิดมาหล่อ สูง รวย ครบเครื่องแบบนี้ด้วยวะ
“มองทำไม” เอ้า! มองก็ไม่ได้
“มีตาก็มองดิ” พูดจบฉันก็ยักคิ้วใส่เฮียเสือ ร่างสูงฉายแววตาดุใส่ฉัน จ้องหน้าฉันเขม็งเลย จะถามว่ากลัวไม่
ไม่จ้า
เห็นแววตานี้มาั้แ่เด็กๆ แล้ว และก็ไม่เคยกลัว มันดูตลกมากกว่า
“ฉันอยากไปซื้อของใช้”
“โอเค เดี๋ยวเน่พาไป”
ฉันขับรถพาเฮียเสือมาที่ห้าง ร่างสูงไม่พูดอะไรั้แ่ออกมาจากคอนโด คงจะกลัวดอกพิกุลล่วงออกมาจากปากมั้ง
“จะซื้ออะไรก็ซื้อเลยนะเฮีย ถ้าซื้อของเสร็จแล้วอยากกลับก็โทรหาเน่นะ มีเบอร์เน่ปะ”
“ไม่มี”
“เอามือถือของเฮียมา” ร่างสูงยื่นโทรศัพท์มือถือให้ฉัน ฉันกดเบอร์ให้ก็ยื่นมือถือคืนเฮียเสือไป
“ซื้อของเสร็จก็โทรมานะ”
“แล้วเธอจะไปไหน”
“แยกย้ายกันเดินไง”
“ทำไมต้องแยกกันเดิน” ร่างสูงขมวดคิ้วใส่ฉัน
“ก็ดูเหมือนเฮียจะไม่แฮปปี้สักเท่าไหร่ถ้าเน่เดินด้วย”
“อือ” ยอมรับด้วยวะ โคตรเฟลเลย เน่ไม่ดีตรงไหนวะ ออกจะหล่อ
“เฮีย ขอถามได้ปะ”
“อะไร?”
“ทำไมเฮียดูไม่ซีเรียสเื่ที่เป็คู่หมั้นกับเน่เลยอะ”
“...”
“เฮียอยากได้เน่เป็เมียงั้นเหรอ”
“ใครจะอยากได้เธอเป็เมียกัน ยิ่งมีเมียเป็เธอ ยิ่งไม่อยาก”
“ใจเราก็ตรงกันนี่ เรามาร่วมมือกันพยศใส่พ่อแม่กันเถอะ พยศจนพวกท่านยอมให้เราถอนหมั้นกัน”
“ไม่ ฉันไม่ใช่เด็กๆ ที่จะพยศใส่ผู้ใหญ่แบบนั้น มันเสียมารยาท”
“เออ! งั้นก็ไม่ต้องพยศ งั้นเฮียก็รอวันที่เราต้องแต่งงานกันได้เลย อ๋อ แต่เน่บอกเลยนะ เน่ไม่มีวันยอมเป็เมียใครหรอก เน่จะเป็ผัวเฮีย!”
“...”
“ในวันแต่งงาน เน่จะใส่ชุดเ้าบ่าว แล้วจะให้เฮีย็ใส่ชุดเ้าสาว!”
“พร่ำเพ้อพอยัง ฉันจะไปซื้อของ ไม่มีเวลามาคุยเื่ไร้สาระกับเธอตอนนี้”
“เน่ไม่อยากหมั้นกับเฮีย ไม่อยากแต่งงานกับเฮีย เน่ไม่อยากมีผัวเว้ย เฮียเข้าใจไหม!” ฉันโวยวายใส่เฮียเสือยกใหญ่
“พูดมากน่ารำคาญ”
เอ้า!
เอ้าาาาาาา!!!
อะไรวะ มาบอกน่ารำคาญแล้วเดินหนีเนี่ย!!!
“เฮีย! ถ้าเฮียไม่ยอมถอนหมั้นกับเน่ เน่จะแกล้งเฮียเหมือนตอนเด็กๆ นะ จะเอาให้ร้องไห้กลับฮ่องกงไปเล้ย!” ฉันโวยวายตามหลังร่างสูงไป เฮียเสือหยุดเดินก่อนจะหันหลังกลับมา
“เธอคิดว่าฉันจะยอมให้เธอแกล้งเหมือนตอนเด็กๆ รึไง”
“คนอย่างเฮียจะทำอะไรเน่ได้ นอกจากทำหน้านิ่งทำหน้าดุใส่ กลัวตายแหละ”
“เธออย่าลืมว่าฉันเป็ใคร...” เฮียเสือพูดพร้อมกับเดินเข้ามาหาฉัน
“ขู่เหรอ ไม่กลัวหรอกเว้ย!” ฉันเชิดหน้าใส่ร่างสูง เข้ามาดิ พร้อมสู้เว้ย จะแตะให้ไข่แตกเลยแม่ง!
“ฉันน่ะ...สามารถทำให้เธอท้องได้”
“!!!”
“ต่อให้ใจของเธอเป็ชายล้านเปอร์เซ็นต์ แต่ร่างกายของเธอเป็ผู้หญิง...อย่าลืม”
“อะ...ไอ้!”
“ถ้ายังพูดมาก ระวังจะไม่ได้เป็ทอม...แต่จะกลายเป็เธอ”
ไอ้เฮียเสือ ไอ้เหี้ย!
#เสือดุ #ไทเกอร์เนเน่
จบตอนแล้วนะคะ ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านค่ะ
เฮียเสือไม่ยอมให้โดนแกล้งเหมือนเดิมแล้วนะเนเน่ เฮียแกสู้แล้วเด้อ ระวังตัวไว้
244
