เล่มที่ 1 บทที่ 1 อุบัติเหตุกลางสายฝน
ณ อุทยานแห่งหนึ่งในประเทศ T มีรถคันหนึ่งได้มาตั้งแคมป์อยู่บนูเาแห่งนี้ กลุ่มคนที่มาตั้งแคมป์นั้นเป็กลุ่มเพื่อนกลุ่มหนึ่งที่มีสมาชิกอยู่ 3 คน พวกเขาทั้ง 3 คนกำลังช่วยกันตั้งแคมป์ของพวกเขาอย่างสนุกสนาน หลังจากที่พวกเขาตั้งแคมป์กันเสร็จ ทั้งหมดก็ได้ไปนั่งพักเหนื่อยกันที่เก้าอี้หน้าเต้นท์ที่เตรียมไว้ ในระหว่างที่ทุกคนกำลังนั่งพักเหนื่อยกันอยู่ เพื่อนคนหนึ่งก็ได้บ่นออกมา
"เฮ่อ!!.......เหนื่อยเป็บ้าเลยกว่าจะกลางเต้นท์เสร็จ"
เพื่อนที่บ่นออกมาชื่อ อรุณ
"นั้นนะสิ! วันหลังพวกเองไม่ต้องคิดจะมาตั้งแคมป์กันเองเลยนะ หาไปเที่ยวทะเลพักผ่อนรีสอร์ทชมวิวยังดีกว่า"
เพื่อนอีกคนที่พูดขึ้นมาชื่อ โจ
หลังจากที่โจพูดขึ้นมาแบบนั้น อรุณก็ได้โยนความผิดนี้ไปให้เพื่อนอีกคนของเขา
"ความคิดของไอออมนั้นแหละ กูบอกมันแล้วว่าให้ไปเที่ยวที่มันมีที่พักดีกว่า แต่มันอะบอกอย่างนั้นก็ไม่สนุกอะสิกูละปวดหัวกับมัน"
เพื่อนอีกคนที่โดนอรุณโยนความผิดไปให้ก็รีบแย้งขึ้นมาทันที
"เดี๋ยวก่อนๆ มึงใช้คำพูดผิดละไออรุณ กูตั้งหากที่ต้องเป็คนพูดแบบนั้น มึงนั้นแหละที่เป็คนบอกให้มาตั้งแคมป์กันบนูเาแล้วให้กูชวนไอโจมาด้วยหน่ะ"
คนที่แย้งคำพูดของอรุณชื่อ ออม
เมื่ออรุณที่รู้ความจริงอยู่แล้วว่าตัวเองเป็คนพูดก็ได้ทำตัวไม่รู้ไม่เห็นกับคำพูดของออมที่พูดออกมา โจที่เห็นอรุณทำท่าทางแบบนั้นก็รู้ได้ทันทีว่าออมพูดเื่จริง แล้วโจก็ได้นั่งดูเพื่อนของเขาทั้ง 2 คนเถียงกัน ในขนาดที่ออมและอรุณกำลังเถียงกันอยู่ เสียงโทรศัพท์ของออมก็ได้ดังขึ้นมาเมื่อออมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเห็นเป็ชื่อแม่ของตัวเอง ก็ได้เลิกเถียงกับอรุณและของตัวออกไปคุยโทรศัพท์
"เดี๋ยวกูมานะเว้ย ขอตัวไปรับสายแม่กูก่อน"
"โอเคๆ"
หลังจากนั้นออมก็ได้ลุกออกจากที่นั่งและเดินลงไปคุยโทรศัพท์ข้างนอกแคมป์ เมื่อออมเดินออกไปแล้วอรุณก็ได้หันไปคุยกับโจต่อ
"มึงอย่าไปเชื่อเื่ที่ได้ออมมันพูดนะเว้ย ไอออมมันโกหกพูดไม่ได้พูดอะไรแบบนั้นจริงๆ นะ"
อรุณได้ทำหน้าตาอ้อนให้โจเห็นใจ
"ไม่ต้องมาทำหน้าตาแบบนั้นเลยมึงอะ ถึงไอออมมันไม่พูดกูก็ดูออกว่าเป็ความคิดของใคร วันหลังมึงไม่ต้องชวนกูมาเลยนะ ถ้าจะมาตั้งแคมป์กันเองแบบนี้อะเหนื่อยก็เหนื่อย"
อรุณเมื่อโดนโจบ่นใส่ก็ได้ทำหน้างอนแล้วบ่นออกมา
"ชิ!!! เบื่อพวกรู้ทันจริงๆ รู้ทันกันแบบนี้ก็ไม่สนุกหน่ะสิ"
โจที่เห็นอรุณทำหน้าแบบนั้นก็ได้ถอนหายใจออกมาและพูดกับอรุณไป
"นายนี่จริงๆ เลย"
แล้วทั้ง 2 คนได้นั่งคุยเล่นกันไปเรื่อยๆ เวลาผ่านไปได้สักพักออมที่ขอตัวไปคุยโทรศัพท์ก็ได้เดินกลับมาที่แคมป์แล้ว ออมที่กำลังเดินกลับเข้ามาในแคมป์นั้นก็มีสีหน้าที่ไม่สบายใจอย่างเห็นได้ชัด โจที่เห็นออมทำสีหน้าแบบนั้นก็ได้ถามออมออกไปว่าเกิดอะไรขึ้น
"มีเื่อะไรเกิดขึ้นหรือเปล่าเพื่อนทำไมนายทำสีหน้าแบบนั้นล่ะ?"
"ใช่!! เกิดเื่อะไรขึ้นทางบ้านหรือเปล่า? บอกพวกเรามาได้นะ"
ออมได้ยินที่เพื่อนถามก็ถอนหายใจออกมาและเล่าเื่ที่เกิดคุยให้ทั้ง 2 คนฟัง
"เื่พี่สาวกูอะดิ ตอนนี้เขาอยู่โรงพยาบาลอะ"
"อ่าว!!! พี่สาวเองเป็อะไรวะ? ถึงเข้าโรงพยาบาลอะ"
"ใช่ๆ"
อรุณและโจทำหน้าใ
แล้วออมก็เริ่มเล่าเื่ให้อรุณกับโจฟัง
"แม่กูโทรมาบอกว่าพี่สาวโดนรถชน มีรถคันหนึ่งมาชนพี่สาวกู พี่สาวกูเขาอยู่ในรถตัวเองโดนชนเข้าไปเต็มๆ ตรงที่นั่งคนขับ เมื่อวานตอนกลางคืนที่นู่นฝนตกหนักมาก รถที่ชนพี่สาวกูเขาขับมาเร็วแล้วมันเบรกไม่อยู่เพราะถนนมันลื่น รถพี่สาวกูที่อยู่ตรงนั้นพอดีเลยโดนชนเข้าไปเต็มๆ ตอนนี้พี่สาวกูกำลังนอนรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาล กูกำลังคิดอยู่ว่าจะไปดูอาการพี่สาวเลยตอนนี้หรือรอจบทิบเที่ยวนี้ก่อน กูกลัวพวกมึงเสียเวลาพักผ่อน"
"อ่อ อย่างนี้นี่เอง จะไปคิดมากทำไมเพื่อนเที่ยวอะมาเที่ยวตอนไหนก็ได้ ครอบครัวต้องสำคัญที่สุดสิ พวกกูไม่มีปัญหาหรอก"
โจพูดให้กำลังใจออม
"ใช่ๆ เื่แค่นี้เองเดี๋ยวพวกเราค่อยมาเที่ยวกันใหม่ก็ได้ ตอนนี้เราไปเยี่ยมพี่สาวนายดีกว่า ฉันไม่ได้เจอแม่กับพี่สาวนายนานแล้วด้วย จะได้ไปเยี่ยมพวกเขาด้วยเลย"
อรุณพูดบอกกับออมไป
ออมที่ได้ยินทั้ง 2 คนพูดแบบนั้นก็มีสีหน้าที่ดีขึ้นมา
"ขอบคุณพวกนายมากนะเว้ย"
"ไม่เป็ไรๆ เอาละตอนนี้พวกเรารีบมาเก็บเต้นท์ที่พึ่งกลางเสร็จกันดีกว่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า"
เมื่ออรุณพูดแบบนั้นออกไปทั้ง 2 คนก็ได้มองหน้ากันและหัวเราะกันออกมา แล้วหลังจากนั้นทั้ง 3 คนก็ไปเก็บเต้นท์กัน ทั้งหมดเก็บกันไปได้สักพักก็เก็บกันจนเสร็จ เวลาที่ทั้งหมดเก็บกันเสร็จเป็เวลาที่พระอาทิตย์ตกดินพอดี หลังจากที่ทั้งหมดเก็บเสร็จแล้วก็รีบขึ้นรถและลงจากูเาไป
พวกเขาขับรถลงเขากันไปได้สักพัก อยู่ๆ ก็มีลมแรงๆ พัดเข้ามาและหลังจากนั้นฝนได้ตกลงมาอย่างรุนแรง ออมที่กำลังขับรถอยู่เห็นแบบนี้ก็ได้บ่นออกมา
"บ้าเอ้ย!! ยังลงเขาไปได้ไม่ไกลเลยฝนดันมาตกสะได้ เอาไงกันต่อละทีนี้"
"ทำไงได้ละก็ต้องขับต่อไปนั้นแหละ ทางลงเขามีที่กลับรถที่ไหนหละ"
โจได้ตอบออมกลับไป
"ก็คงเป็อย่างที่ไอโจมันพูดนั้นแหละ นายก็ขับลงอย่างระวังๆ หละถนนมันลื่นเดี๋ยวเกิดอุบัติเหตุเอา"
อรุณพูดเสริมกับที่โจพูด
"โอเคๆ ฉันรู้แล้ว"
เมื่อคุยกันเสร็จออมก็ได้ขับลงเขาต่อไปอย่างช้าๆ ในขนาดที่รถของพวกเขากำลังขับลงเขาอยู่นั้น ได้มีฟ้าผ่าลงมาใส่ต้นไม้ที่อยู่บนูเาอย่างรุนแรง
< เปรี้ยงงงงงงงง > < เสียงฟ้าผ่า >
ต้นไม้ที่โดนฟ้าผ่านั้นได้หักลงมา แล้วตกลงใส่รถของพวกเขาอย่างรุนแรงจนทำให้รถของพวกเขานั้นเสียหลักไปพักหนึ่ง ก่อนที่ออมจะบังคับรถและประคองรถไว้ได้เลยยังไม่มีเหตุการอะไรเกิดขึ้น
"อะไรตกใส่รถวะเมื่อกี้? รถเกือบเสียหลักแล้วไหมละ ดีนะที่ยังประคองกับมาได้ พวกนายเป็อะไรกันไหม?"
ออมบ่นออกมาก่อนจะหันไปถามอาการเพื่อนของเขา
"ยังอยู่ดี ไม่เป็อะไรมากแค่ในิดหน่อย"
อรุณตอบกลับออมไป
"เกิดอะไรขึ้นวะเมื่อกี้?"
โจได้ถามออมออกมา
"ไม่รู้เหมือนกันว่าอะไรตกใส่รถเมื่อกี้? แต่คิดว่าน่าจะเป็ขอนไม้อะ"
"ขอนไม้เนี้ยนะ?"
โจทำหน้าสงสัย
"ใช่"
หลังจากพูดคุยถามอาการกันเสร็จออมก็ได้ขับรถต่อไปโดยที่เขาไม่รู้เื่ว่าต้นไม้ที่ตกใส่รถเมื่อสักครู่นั้นได้ไปทำให้กระโปงหน้ารถบุบไปทับล้อข้างหนึ่งไว้ จึงทำให้ล้อข้างนั้นไปกระแทกเข้ากับเบรกอย่างรุนแรงจนทำให้เบรกนั้นขาดและใช้งานไม่ได้แถมยังไม่สามารถบังคับรถข้างนั้นให้เลี้ยวได้ด้วย
ขนาดที่รถของพวกเขากำลังขับต่อไปนั้น ทางข้างหน้าเป็ทางเลี้ยวริมหน้าผาพอดี ออมที่กำลังจะเลี้ยวนั้นก็รู้สึกได้ถึงสิ่งผิดปกติที่เกิดขึ้นกับรถของเขา
"เฮ้ย!! เพื่อนเกิดปัญหาใหญ่แล้วรถกูหักเลี้ยวไม่ได้วะ ดูเหมือนพวกมาลัยจะค้างวะ"
"มึงว่าอะไรนะ!!!"
โจได้พูดอย่างใออกมาเมื่อได้ยินที่ออมพูด
"แล้วถ้างั้นมึงเบรกรถได้ไหม"
อรุณถามออมออกไป ออมที่ได้ยินที่อรุณถามก็รีบเหยียบเบรกหลายๆ ครั้งแต่ก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย
"ซวยแล้วไหมหละ!! เบรกก็ใช้งานไม่ได้ ทางข้างหน้าเป็หน้าผาด้วย ถ้ารถบังคับไม่ได้แบบนี้เราต้องหน้าผาแน่"
ออมพูดออกมาอย่างรนใจ
ออมพยายามหักพวกมาลัยอย่างรุนแรงจนสุดท้ายก็หักได้ จากการหักพวกมาลัยของออมอย่างรุนแรงนั้นทำให้รถสะบัดไปทางขวาอย่างเร็วจนทำให้รถของพวกเขาไปกระแทกกับูเาอย่างรุนแรง แล้วหลังจากนั้นรถก็กระเด็นจากูเาสวนออกไปทางราวเหล็กที่กั้นอยู่ริมหน้าผา จนทำให้รถไปกระแทกกับราวเหล็กที่กั้นอยู่จนขาดออกทำให้รถของพวกเขาตกจากหน้าผาไป ก่อนที่รถจะตกถึงพื้นนั้น อรุณได้นึกขออะไรบางอย่างในหัวก่อนที่รถจะตกถึงพื้น
'นี่พวกเรากำลังจะตายกันอย่างงั้นหรอ นี่พวกเรายังใช้ชีวิตไม่คุ้มเลยนะ ภรรยาก็ยังไม่มีกันสักคน เราจะมาตายกันแบบนี้เนี้ยนะ น่าขำสิ้นดี ถ้าโลกใหม่,โลกหน้าหรือต่างโลกอะไรนั้นมีจริงก็ขอให้พวกเราได้ไปเกิดใหม่ที่นั้นด้วยเถอะ ขอให้พวกเราได้ใช้ชีวิตที่ 2 กันอย่างคุ้มค่าที......'
ในขนาดที่อรุณกำลังพูดขออะไรเรื่อยเปื่อยอยู่นัั้น รถก็ได้กระแทกกับพื้นอย่างรุนแรงจนทำให้รถได้ะเิออกมาอย่างเสียงดัง
< ตู้มมมมมมมมมมมมมม > < เสียงรถะเิ >
จบบทที่ 1 อุบัติเหตุกลางสายฝน
20K
