ณ ถ้ำร้อยอสูรที่มีเหล่าสัตว์และปีศาจอาศัยอยู่พลันเกิดแสงสว่างขึ้นและมีเด็กชายอายุราวๆหกถึงเจ็ดขวบปรากฎขึ้นตรงกลางที่มีแสงสว่างเหล่าสัตว์ร้ายไม่อาจที่จะเข้าใกล้ได้เพราะสัญชาตญาณของพวกมัน บอกว่าหากเข้าใกล้แสงมากไปอาจทำให้ตัวมันกลายเป็เถ้าถุลีได้ในพริบตา
หลังจากนั้นไม่นานแสงสว่างนั่นก็ได้จางหายไป เด็กหนุ่มค่อยๆลืมตาขึ้น "ที่นี่คือที่ไหน?แล้วชั้น...เป็ใครกัน?"เด็กหนุ่มคิดในใจด้วยความมึนงงและทันใดนั้นก็มีสัตว์ตัวหนึ่งพุ่งเข้ามาหาเด็กชายสัตว์ตัวนั้นคือกิ้งก่าลมที่มีความรวดเร็วในการโจมตีสูง แต่เนื่องจากมันเป็สัตว์ระดับสองทำให้ความเร็วของมันยังช้าอยู่มากและตอนที่กิ้งก่าลมพุ่งมาหาทำให้ร่างกายของเด็กชายขยับไปตามสัญชาตญาณโดยการต่อยเข้าไปที่หน้าของกิ้งก่าที่พุ่งเข้ามาอย่างจัง
ผลของการต่อยทำให้กิ้งก่าลมสิ้นชีพไปในทันที เด็กหนุ่มขมวดคิ้วและคิดในใจทำไมเขาถึงได้มาอยู่ในดงสัตว์ร้ายพวกนี้ด้วยเขาต้องหาทางหนีไปจากตรงนี้ซะก่อนและเขาก็หันไปเจอกับช่องขนาดที่ตัวเขาสามารถมุดเข้าไปได้เพื่อหนีแต่ว่ามีสัตว์จำนวนหนึ่งขวางช่องอยู่เขาคงต้องหาทางเบี่ยงเบนความสนใจของสัตว์เ่าั้ เขาจึงวิ่งออกห่างจากช่องเพื่อให้สัตว์ที่ขวางช่องอยู่ตามเขาไป
หลังจากวิ่งไปได้ซักพักพวกสัตว์ที่ขวางช่องอยู่ก็ตามเขาไปขณะที่สัตว์กำลังตามเขาไปเด็กหนุ่มก็ะโข้ามหัวเหล่าสัตว์ที่ตามเขามาแล้ววิ่งกลับไปที่ช่องอย่างสุดชีวิตแล้วเขาก็มุดเข้าช่องไป หลังจากมุดไปได้ซักพักนึงก็เจอทางออกของช่องแล้ว ฮึ่ม!เด็กชายถอนหายใจแล้วมองดูรอบๆเพื่อตรวจสอบว่าแถวนี้ไม่มีสัตว์อยู่
"คงต้องรีบหาทางออกซะแล้วสิแต่ทางออกมีรึป่าวนะถึงมีก็ยังไม่รู้ทางที่จะไปทางออกอยู่ดีเอาเถอะเดินไปเรื่อยๆเดี๋ยวก็เจอเองล่ะ" เด็กชายเดินไปพรางคิดในใจไปด้วยหลังจากที่เดินไปได้ไม่นานเขาก็เจอกับงูตัวใหญ่ที่กลางหลังของมันมีปีกติดอยู่มันจ้องหน้าเขาพร้อมกับค่อยๆเลื้อยเข้าไปใกล้เขาเรื่อยๆการที่เขาจ้องงูตัวนั้นราวกับโดนสะกดจิตตัวเขาไม่อาจขยับได้และเมื่อเ้างูตัวนั้นเข้ามาอยู่ตรงหน้าเขามันแยกเขี้ยวพิษของมันออกมา
พิษที่หยดออกมาจากฟันของมันได้หยดไปที่พื้นทำให้ผืนดินละลายเด็กชายรู้ในทันทีว่าหากโดนพิษนั่นเข้าไปแม้เพียงหยดเดียวก็อาจทำให้เขาตายได้เขาต้องรีบหาวิธีหลุดจากการสะกดจิตนี้โดยเร็วและตอนนี้งูตัวนั้นก็อ้าปากและกำลังจะเข้าฉกเขา!เขากัดลิ้นของตัวเองเพื่อเรียกสติทำให้ตัวของเขาก็ขยับได้อีกครั้งเขาต่อยเสยขึ้นไปที่คางของงูทำให้งูตัวนั้นหงายหลังไป
เขาไม่ลังเลที่จะไม่ปล่อยให้โอกาศนี้หลุดมือไปเขาหยิบหินก้อนใหญ่ที่ใกล้ตัวเขามาฟาดลงที่หัวงูตัวนั้นอย่างแรงหลายที
ปั๊ก! ปั๊ก! ปั๊ก!
เสียงโอดครวญของเ้างูดังก้องไปทั่วและค่อยๆเบาลงเบาลงแล้วเงียบไปและตอนที่เขากำลังฟาดอยู่นั้นก็มีเืกระเด็นเข้าที่ตาซ้ายของเขาในตอนนั้นเองดวงตาซ้ายของเขาก็พลันเกิดประกายแสงสีแดงออกมา"อ้าาา!!!"เขาร้องออกมาอย่างเ็ป
ร่างกายของเขาตอนนี้ราวกับถูกเข็มทิ่งแทงไปทั่วทั้งร่ายกาย หลังจากนั้นเขาก็อ้วกออกมาเป็เืและฟัน2ซี่ของเขาก็หลุดออกมาพร้อมกันหลังจากนั้นร่างกายของก็รู้สึกร้อนราวกับถูกไฟคลอกแม้แต่ลมหายใจของเขาก็ร้อนเหมือนกับไอน้ำร้อนเขารู้สึกมึนหัวและหมดแรงทั้งจากการต่อสู้และสิ่งที่เกิดขึ้นทำให้เขาหมดสติไป
หลังจากผ่านไปไม่นานเขาก็ฟื้นร่างกายของเขาในตอนนี้รู้สึกหิวมากเหมือนกับไม่ได้กินอะไรมาเป็เวลานานเขามองไปที่ศพของงูด้วยความหิวที่ไม่อาจทน ทำให้เขากัดกินเนื้องูสดๆอย่างบ้าคลั่งหลังจากที่กินเสร็จแล้วร่างกายของงูก็เหลือไว้เพียงแค่กระดูก"เอิ๊กกก!"เสียงเรอของเขาดังกังวาลไปทั้งถ้ำแต่ถึงกระนั้นเขาก็ยังไม่รู้สึกอิ่มเลยทั้งที่งูที่เขากินไปมีขนาดตัวที่ใหญ่มากก็ตามในตอนนี้เขาต้องล่าอาหารเพื่อดับความหิวของเขาเท่านั้น
เขาวิ่งออกล่าสัตว์ราวกับปีศาจความหิวของเขาทำให้เขาดุร้ายกว่าสัตว์ที่อยู่ในถ้ำแห่งนี้มากและขณะนั้นเองก็มีสัตว์ปรากฏออกมามันคือหมีที่มี3หัวขนาดตัวของมันใหญ่กว่างูตัวที่เขาพึ่งฆ่าไปมากและหมี3หัวตัวนั้นก็สังเกตเห็นเขาแล้วมันก็คำรามออกมาเสียงที่คำรามออกมาดังมากและสามารถััได้ถึงความแข็งแกร่งแม้เป็เพียงเสียงคำรามเขาเองก็รับรู้ได้เลยว่าหมี3หัวตัวนี้แข็งแกร่งกว่าเ้างูตัวนั้นมาก
แต่นั่นก็ไม่ใช่ปัญหาแต่อย่างใดความหิวของเขาในตอนนี้ต่อให้เจอสัตว์ที่แข็งแกร่งกว่านี้มันก็ไม่ใช่ปัญหาอะไรเขาะโข้ามหัวของมันไปแล้วใช้มือทั้งสองข้างของเขาจิกลงไปที่หนังกลางหลังของมันหมี3หัวร้องออกมาอย่างเ็ปและเขาก็กัดลงไปที่หนังของมันแล้วดึงหนังของมันออกมากินจังหวะนั้นเองหมี3หัวก็เอาหลังของมันที่มีตัวเขาเกาะอยู่ชนกับกำแพงอย่างแรงหลายที
จนในที่สุดเขาก็หลุดออกมา หมี3หัวใช้จังหวะนี้หันไปกัดที่ไหปลาร้าของเขา "อ้ากกก!"เขาร้องออกมาอย่างเ็ปหลังจากที่มันกัดเขา หมี3หัวใช้ขาหน้าทั้งสองข้างของมันยันตัวเขาที่นอนติดกับพื้นทำให้เขาหนีไปไหนไม่ได้ หมี3หัวมันยกขาหน้าข้างซ้ายของมันออกมาและกำลังจะไปตะปปเข้าที่หัวใจของเขา"โฮกกก!"ทันใดนั้นเองเสียงร้องของหมี3หัวก็ดังขึ้น
หมี3หัวหยุดการโจมตีอย่างกระทันหันและลงไปดิ้นทุลนทุลายที่พื้นมันร้องคำรามออกมาจนในที่สุดเสียงคำรามครั้งสุดท้ายของมันก็ดังขึ้นและหยุดไปในที่สุดเขาไม่สนใจสิ่งที่เกิดขึ้นกับมันเลยแม้แต่นดเดียวเพราะสิ่งเดียวที่เขาสนคือเนื้อของมันเท่านั้นเขาอ้าปากออกมาแล้วกัดกินหมี3หัวอย่างบ้าคลั่งไม่นานนักก็เหลือเพียงกระดูกของหมี3หัวเพียงเท่านั้น
หลังจากกินเสร็จแล้วสติของเขาก็เริ่มกลับมาความหิวโหยได้หายไปแล้วเหลือไว้แต่เพียงเศษซากของกระดูกและตอนนี้เขาก็เริ่มรู้สึกง่วงเขาสลบลงไปอีกครั้ง
หลายชั่วโมงต่อมา
เขาตื่นขึ้นอีกครั้งตอนนี้เขารู้สึกว่าร่ายกายของเขามีพละกำลังมากกว่าเดิมและมีการเปลี่ยนแปลงของร่างกายของเขาฟันของเขามีเขี้ยวงอกออกมาเหมือนกับงู แถมยังสามารถปล่อยพิษออกมาจากเขี้ยวได้เขานั่งคิดอยู่พักนึงว่าทำไมร่างกายของเขาถึงมีเขี้ยวงอกออกมาได้ น่าจะมีความเกี่ยวข้องกับงูตัวที่เขาฆ่าและเขาก็นึกถึงหมี3หัวที่มันจู่ๆก็นอนลงไปดิ้นทุลนทุลายที่พื้นคงเพราะโดนพิษจากเขี้ยวตอนที่เขากัดไป
และเขาก็เดินหาทางออกต่อไป หลังจากที่เดินตามทางไปเรื่อยๆเขารู้สึกถึงจิตสังหารรุนแรงมากจากข้างหลัง ขาของเขาสั่น เขาไม่อาจขยับไปไหนได้จิตสังหารนั่นกำลังตรงมาทางเขามันเข้าใกล้ขึ้นมาเรื่อยๆ และค่อยๆเดินผ่านเขาไปอย่างช้าๆสิ่งที่เขาเห็นคือเต่าั์สูงราวๆ6เมตรร่างกายของมันมีร่องรอยาแมากมายและที่น่าใไปกว่านั้นคือกระดองของมันเป็สีดำทมิฬรอบๆกระดองนั่นมีควันสีดำรอยอยู่ทำให้รู้สึกไม่ดีสุดๆ
มันค่อยๆก้าวเดินจากไปอย่างช้าๆแต่ในการก้าวเท้าแต่ละครั้งล้วนเป็การก้าวอย่างสุขุมเยือกเย็นแต่รู้สึกได้ถึงจิตสังหารรุนแรงจากข้างในมันเดินจากเขาไปจนไม่เห็นเงา เมื่อไม่เห็นมันแล้วเขาถึงกับล้มทั้งยืนเขารู้สึกโล่งอกและดีใจพร้อมๆกัน เขาคิดว่าหากเ้าเต่าั์นั่นเกิดคิดจะฆ่าเขาไม่ว่ายังไงเขาก็คงไม่รอดแน่ๆ"ฮ่า ฮ่า ฮ่า"เขาหัวเราะและยิ้มอย่างโล่งอก
การที่เขาเจอกับเต่าั์นั่นทำให้เขาตระหนักได้ว่าที่แห่งนี้นั้นอันตรายกว่าที่เขาคิดไว้มากและอาจมีสัตว์ที่แข็งแกร่งเต่านั่นอีกมากมายรออยู่ข้างหน้าในการไปต่อเขาจะต้องระวังให้มากกว่านี้ไม่งั้นเขาคงไม่รอดแน่ๆ
หลายวันต่อมา
หลายวันมานี้เขาได้กินสัตว์มามากมายแต่ก็ไม่มีตัวไหนที่ทำให้เขาเอาความสามารถของสัตว์มาได้เลยมีเพียงแค่งูตัวนั้นตัวเดียวที่เขาได้ความสามารถของมันมา และระหว่างที่เขาเดินหาทางออกอยู่เขาก็เจอกับโครงกระดูกคน ในมือของโครงกระดูกมีหนังสืออยู่ที่หน้าปกของหนังสือมีผลึกฝังอยู่เหมือนกับสัตว์ทุกตัวที่เขาเจอในนี้ (เหตุที่ไม่มีการกล่าวถึงผลึกที่ถูกฝังอยู่เนื่องจากพระเอกของเราไม่ได้สังเกตถึงผลึกนี่เลยจนเมื่อไม่นานมานี้เอง)
เขาเดินไปหยิบหนังสือขึ้นมาและทันใดนั้นเองก็มีแสงปรากฎขึ้นมีร่างของชายแก่คนหนึ่งปรากฎขึ้นและพูดขึ้นมา"ยินดีที่ได้รู้จักข้ามีนามว่าจอมเวทย์ทมิฬ ราอู"ราอูพูดด้วยสีหน้ายิ้มระรื่น"***วะเนี่ยแล้วลุงที่นี่ที่ไหน?แล้วลุงเป็ผีงั้นเรอะ!"เด็กหนุ่มพูดด้วยสีหน้าใ"ฮ่าๆๆไอ้หนูก่อนหน้านั้นบอกชื่อของเ้ามาก่อนสิ"ราอูพูดด้วยสีหน้าที่เริ่มจริงจังทันทีที่รู้ว่าเด็นหนุ่มไม่รู้ว่าเขาอยู่ที่ไหน
"เอ่อคือ ผมเองก็ไม่รู้เหมือนกันจำอะไรไม่ได้เลยผมมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงก็ไม่รู้ตื่นขึ้นมาก็อยู่ที่นี่แล้วล่ะ"เด็กหนุ่มพูดด้วยสีหน้ากังวลเล็กน้อย"งั้นหรอฟังดูไม่น่าเชื่อเลยนะ เอาเถอะข้าราอูผู้นี้จะบอกเ้าเองว่าที่นี่คือที่ไหนฮ่าๆๆ"ราอูหัวเราะพร้อมกับเท้าเอวทั้งสองข้างและยืดอกหลังจากที่เห็นท่าทางระริกระรี้ของไอ้แก่นี่เอ๊ย!ราอูแล้วเด็กหนุ่มรู้สึกหมั่นไส้ไอ้แก่นี่จริงๆ-w-
"โทษทีไม่ได้เจอใครมานานแล้ว ก็เลยดีใจไปหน่อยน่ะเอาล่ะเ้าหนู ที่นี่น่ะชื่อของมันคือถ้ำร้อยอสูรที่นี่มีสัตว์ร้ายที่สามารถทำลายอาณาจักรได้ทั้งอาณาจักรอาศัยอยู่แต่เพราะที่นี่ถูกผนึกเอาไว้จึงทำให้ไม่มีสัตว์ตัวไหนออกไปได้"ราอูพูดพร้อมกับสร้างภาพ3มิติออกมาเป็รูปของปากถ้ำแห่งหนึ่งที่มีตัวอักษรบางอย่างเต็มไปหมดกลางป่ารกร้าง"อืมไม่แปลกใจเลย"เด็กหนุ่มพูดไปพร้อมกับคิดถึงสิ่งที่เขาเจอมาล้วนมีแต่สัตว์ร้ายอยู่เต็มไปหมดโดยเฉพาะเต่าั์ตัวนั้น
"แล้วลุง"ระหว่างที่เด็กหนุ่มกำลังพูดราอูก็พูดแทรกขึ้นมาว่า"ใครลุงฟร่ะ!ข้าชื่อราอูนะเฟ้ยไม่ใช่ลุง"ราอูพูดด้วยสีหน้าหงุดหงิดดูเหมือนว่าเขาจะไม่ชอบให้ใครเรียกว่าลุงแฮะ"อ่าาาลุงราอูแล้วที่นี่ทางออกอยู่ไหนรู้รึป่าวผมเดินหาตั้งนานแล้วยังไม่เจอเลย"เด็กหนุ่มพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉยและเขาก็ไม่ได้หวังอะไรกับราอูสักเท่าไหร่เพราะเขาไม่คิดว่าไอ้แก่ที่น่าจะหาทางออกไม่เจอจนตายกลายเป็วิญญาญสิงสมุดนี่จะรู้ว่าทางออกอยู่ไหน
"ก็ยังจะเรียกว่าลุงอีก หึ!ที่นี่น่ะจะว่ามีมันก็มีอยู่หรอกนะ"ราอูพูดพร้อมกับกอดอกของเขา"หมายความว่าไงที่ว่านั่นน่ะ"เด็กหนุ่มใที่ราอูรู้ทางออก แต่ทำไมเขาถึงตายได้ล่ะหรือว่าทางที่จะออกไปมันยากมากเลยงั้นหรอ
"ท่าจะให้เล่าล่ะก็เมื่อนานมาแล้วข้า้าจะสร้างสถานที่ที่เอาไว้ฝึกฝนคนๆหนึ่งเพื่อให้กลายเป็ผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดในโลกข้าตามหาสถานที่นั้นมานานจนมาเจอกับถ้ำร้อยอสูร ที่นี่น่ะเหมาะแก่การเป็สถานที่ฝึกเพราะมีสัตว์ร้ายอยู่มากแถมยังถูกผนึกเอาไว้ทำให้ถูกตัดขาดจากโลกภายนอกอย่างสมบูรณ์แล้วยังทำให้ไม่มีใครมารบกวนการฝึกได้อีกด้วยหลังจากนั้นข้าก็เริ่มสร้างที่นี่ขึ้นมาใหม่และทำให้ในตอนนี้ที่นี่มีทางออกเดียวซึ่งเมื่อก่อน ก่อนที่ข้าจะมาคือเข้ามาได้แต่ออกไม่ได้แล้วตอนนี้ทางออกที่ว่าก็คือการทำให้ผนึกคลายแต่ว่าผนึกมีการเชื่อมต่อกับพลังชีวิตของสัตว์ที่แข็งแกร่งราวกับอสูร10ตัวและมันถูกเรียกขานว่าอสูรศักดิ์สิทธิ์ การฆ่าอสูรศักดิ์สิทธิ์ทั้ง10นั้นคือทางออกเดียวเท่านั้น!"ระหว่างราอูกำลังอธิบายให้ฟังเขาก็คิดว่าทำไมราอูถึงตายกันล่ะ
"เอ่อคือว่าแล้วทำไมลุงราอูถึงตายกันล่ะ"เด็กหนุ่มกอดอกและหรี่ตามองไปที่ราอูจากนั้นราอูก็ทำท่าทางพะอืดพะอมเหมือนกับไม่ค่อยอยากจะพูดเื่นี้สักเท่าไหร่"ความจริงแล้วข้าเพลินกับการสร้างที่นี่มากไปหน่อยก็เลยรู้สึกตัวอีกทีคือข้าแก่จนจะตายอยู่แล้วก็เลยสร้างหนังสือที่สามารถผนึกวิญญาญส่วนหนึ่งของข้าไว้เพื่อเป็ไกด์บุ๊คส่วนศพของข้าอยู่ที่ส่วนลึกสุดของถ้ำ"ราอูพูดพร้อมกับถอนหายใจอะไรฟร่ะตายแบบนี้เนี่ยนะแล้วศพข้างๆนี่มันใครล่ะ
"ลุงแล้วศพนั่นใครล่ะ"เด็กหนุ่มพูดพร้อมกับชี้ไปทางศพ"หืมนี่นะหรอก็แค่ไอ้บ้าที่หลงเข้ามาแล้วเก็บหนังสือข้าได้แล้วก็ถูกสัตว์ที่นี่ฆ่าตายน่ะอย่าไปสนเลย ว่าแต่ตอนนี้เรามาคุยเื่หลักกันดีกว่านะ ว่าเ้าน่ะอยากจะออกจากที่นี่รึป่าวล่ะ"ราอูพูดด้วยสีหน้าเคร่งขรึมการที่เขาจะออกไปได้มีแค่ทางเดียวก็คือต้องฆ่าอสูรศักดิ์สิทธิ์เท่านั้น แต่ว่าเขาในตอนนี้ไม่มีแม้แต่พลังอะไรเลยด้วยซ้ำไป"ผมน่ะอยากจะออกไปจากที่นี่แต่ว่าการจะออกไปจากที่นี่ได้ต้องฆ่าอสูรศักดิ์สิทธิ์เท่านั้นแต่พลังของผมในตอนนี้ไม่สามารถฆ่ามันได้ราอูคุณจะช่วยให้ผมแข็งแกร่งขึ้นได้รึป่าว?"เด็กหนุ่มคุกเข่าลงตรงหน้าราอู
"หึ! เ้าหนูข้าน่ะจะช่วยเ้าเองแต่ว่าเ้าจะต้องมาเป็ศิษย์ของข้าข้าจะฝึกฝนตัวเ้าให้แข็งแกร่งขึ้นเอง!!!"ราอูพูด ทัสยืนขึ้น"ครับ อาจารย์!"เด็กหนุ่มพูดและมองขึ้นไปที่หน้าของราอู "ฮ่าๆๆ มันต้องอย่างนี้สิ!รู้สึกว่าเ้าจะบอกว่าจำอะไรไม่ได้สินะแม้แต่ชื่อของตัวเ้าเอง งั้นข้าอาจารย์ผู้แข็งแกร่งมาดแมน สุภาพบุรุษผู้นี้จะตั้งชื่อให้เ้าเอง นับแต่นี้ชื่อของเ้าคือ ทัสคิวาราอู เรียกสั้นๆว่าทัส "
"ว่าแต่อาจารย์ ผมมีเื่อยากถามหน่อยคือก่อนหน้านี้บลาๆๆๆๆ(ทัสเล่าเื่ตอนที่กลายร่างให้อาจารย์แกฟัง)"หลังจากทัสพูดจบราอูมีสีหน้าใอย่างเห็นได้ชัดพร้อมกับพูดขึ้นว่า"ทัสเ้ามีสิ่งนั้นเรอะ"ทัสทำหน้างงๆแล้วเอียงคอ"มีอะไรหรอจารย์"ราอูเริ่มสงบสติแล้วพูดว่า
"สิ่งนั้นถูกขนานนามว่า ดวงตาแห่งการวิวัฒนาการว่ากันว่าเมื่อหลายพันปีก่อนมนุษย์เป็เพียงเผ่าพันธุ์สัตว์ชั้นต่ำและเป็สิ่งที่ต่ำสุดในห่วงโซ่อาหารแต่ทว่าวันหนึ่งก็มีสัตว์ชั้นต่ำในเผ่าพันธุ์ของเราตัวนึงได้มีดวงตาข้างหนึ่งกลายเป็สีแดงฉานราวกับเืและตอนนั้นเองสัตว์ตัวนั้นได้วิวัฒนาการจากสัตว์ชั้นต่ำกลายมาเป็สิ่งมีชีวิตทรงปัญญาที่เรียกว่ามนุษย์ ความจริงของพลังของสัตว์ตัวนั้นในตอนนี้ยังคงเป็ที่ถกเถียงกันว่าพลังนั่นคืออะไรกันแน่แต่น่าจะมีความเกี่ยวข้องกับตาสีแดงนั่น ฮึ!และตอนนี้ข้าก็ไม่คิดเลยว่าข้าจะได้พบมัน จากที่ข้าฟังเ้าเล่ามาแล้วสาเหตุที่เ้าวิวัฒนาการนั้นน่าจะมาจากDNAจากเืของสัตว์เข้าตาของเ้าทำให้เ้าวิวัฒนาการ"ราอูพูดพร้อมกับสีหน้าที่ทั้งตื่นเต้นและยิ้มไม่หุบซะที
หืมเป็อย่างนี้เองสินะ ไม่ค่อยดีเลยแฮะมันก็ไม่ใช่ว่าการวิวัฒนาการมันก็ไม่ดีหรอกนะแต่เวลาวิวัฒนาการนี่เจ็บมากเลยแถมยัง้าอาหารจำนวนมากด้วยมันไม่ดีตรงจุดนี้แหละ"ยังงี้ก็โกงมากเลยสิ อาจารย์" "ก็ใช่น่ะสิมันโกงมากเลยแต่ว่ามันก็น่าจะมีเงื่อนไขอย่างอื่นอยู่นะอย่างเช่นการที่เ้าจะวิวัฒนาการนั้นเ้าจะต้องฆ่าสัตว์ตัวนั้นก่อนถึงจะเอาเืของมันมาวิวัฒนาการได้แต่มันก็ยังโกงอยู่ดีหล่ะนะ"
งั้นถ้าเกิดเราชนะเ้าอสูรศักดิ์สิทธิ์นั้นได้แล้วเอาเืมันมาล่ะก็ หุ๊หุ๊ หุ๊ทัสเริ่มแสยะยิ้มด้วยหน้าที่เต็มไปด้วยความโลภ"เอาล่ะก่อนที่เ้านั้นจะไปหาอสูรศักดิ์สิทธิ์ตัวที่หนึ่งอยู่เ้าจะต้องเคลียสัตว์ทุกตัวในชั้น1ให้หมดก่อนแต่ถ้าจะให้ข้าพูดแล้วล่ะก็ข้าจะสอนเวทย์มนต์ให้เ้าเอง"ราอูพูดเสร็จแล้วคิดในใจว่านับจากนี้ปีศาจ ได้ถือกำเนิดขึ้นแล้ว ฮ่า! ฮ่า! ฮ่า! ฮ่า!(หัวเราะอย่างชั่วร้าย)
To Be Continued
(โปรดติดตามตอนต่อไป)