ตอนที่ 3
เล่นตัว
หลังออกจากโรงพยาบาลชายหนุ่มก็ไม่ได้เจอเธออีกเลยด้วยภาระหน้าที่งานที่ต้องทำ แม้ว่าแอบคิดถึงเธออยู่บ้างแต่เมื่อคิดว่าการคิดถึงเธอเช่นนี้ไม่เหมาะสมแน่เธอเป็ใครเขาเป็ใครข้อนี้เขาต้องไตร่ตรองให้ดีเขาเป็ถึงคนมีเงินจะมีคิดเื่นี้ไม่ได้อย่าเอาแค่ความหลงของตนเองที่ไม่จีรังมาทำให้งานของตนเสียหาย
โรงพยาบาล
“บัวออกเวรแล้วไปไหนต่อจ๊ะ”
รุ่นพี่ที่ทำงานเมื่อเห็นว่าบัวกำลังออกเวรจึงได้เอ่ยทักขึ้นใบหน้าของเธอนั้นถูกแตะแต้มเครื่องสำอางอีกครั้งหลังจากจะเลิกงานไม่ใช่บัวที่เป็ฝ่ายทำฝ่ายเดียวเธอด้วยก็เช่นกันเมื่อจะออกเวรทุกครั้งจะต้องทำตัวเองให้สวยไว้มันทำจนเคยชินแล้วหากวันไหนไม่ทำก็รู้สึกเดินไม่มั่นใจ
“บัวคงกลับบ้านค่ะ เหนื่อยมากเลยวันนี้”
หญิงสาวหันไปยิ้มตอบให้กับรุ่นพี่คนสวยวันนี้เธอเหนื่อยจริง ๆยิ่งคนไข้เยอะด้วย่นี้ทำให้เธอทำงานไม่หยุดเวลากินข้าวก็แทบจะไม่มีกินให้อิ่มไหนจะเื่เอกสารที่จะต้องทำอีกวุ่นวายทั้งวันจนเดินขาลาก
“อืม...งั้นก็กลับบ้านไปพักผ่อนนะพรุ่งนี้เจอกันใหม่”
รุ่นพี่สาวกล้าวยิ้ม ๆ ก่อนจะส่งมือบายบายทักทายพวกเขาเป็เพื่อนร่วมงานกัน มานานแล้วมีอะไรก็แบ่งกันกินหากได้ของอร่อยมาถือว่าบัวเป็รุ่นน้องที่น่ารักน่าคบหาคนหนึ่งก็ว่าได้
“ได้ค่ะ แล้วพรุ่งนี้เจอกันนะคะพี่นิด” บัวยกมือไหว้ครู่หนึ่งเพื่อเป็การกล่าวอำลาตามมารยาทที่รุ่นน้องอายุน้อยกว่าจะปฏิบัติกับรุ่นพี่ที่ทำงานและเธอก็เป็ประจำเมื่อมาทำงานจะต้องไหว้คนที่อายุเยอะกว่าคนอื่นก็เป็เช่นเดียวกัน
“จ้า เดินทางกลับบ้านดีดี”
“ขอบคุณค่า”
เมื่อบัวเดินออกมาจากโรงพยาบาลกำลังรอขึ้นรถเมล์ป้ายประจำทางที่เธอต้องมายืนรอเป็ประจำในทุกๆ วัน หลังเลิกงาน ที่พักของเธอก็อยู่ไม่ไกลมากนักนั่งรถเมย์ไม่กี่ป้ายก็ถึง ในระหว่างที่เธอยืนมองรถเมล์อยู่นั้นจู่ ๆ ก็ได้มีรถตู้คันหรูสีดำเงาวับจอดเทียบท่าฟุตบาทอยู่ข้างหน้าเธอและคนที่เลื่อนกระจกรถลงจะเป็ใครไม่ได้นอกจากคนที่เธอคุ้นเคย ก็คือผู้ชายที่เธอรู้จักดีด้วยที่ว่าเคยเป็พยาบาลพิเศษให้ทั้งกลางวันกลางคืนเธอมองเข้าไปในตัวรถและยิ้มให้กับเขาราวกับว่าเป็การทักทายไปในตัวที่ไม่ได้เจอหน้ากันนานนึกว่าเขาลืมเธอไปแล้วเสียอีกวันนี้ลมอะไรพัดมาถึงมาที่นี่ได้
“ขึ้นมาสิผมมีเื่จะคุยด้วย”
ชายหนุ่มแสดงสีหน้าเรียบนิ่งแต่คำพูดคล้ายกับเชิงบังคับที่หญิงสาวจำเป็จะต้องทำตามเมื่อมีเวลาว่างแล้วจู่ ๆ เขาก็นึกถึงแต่ใบหน้าของเธออย่างไม่หยุดหย่อนคล้ายกับว่าติดใจในรสรักของเธอให้เข้าแล้วเมื่อไม่อาจจะห้ามใจได้ชายหนุ่มก็ให้คนขับรถขับมาที่โรงพยาบาลและก็บังเอิญได้เจอเธอกำลังยืนรอรถเมล์พอดี
บัวเมื่อได้รับคำเชิญหญิงสาวก็ขึ้นไปนั่งในรถด้วยความไม่เกรงกลัวคล้ายกับว่าเื่แค่นี้เองเขาคงไม่พาเธอไปฆ่าหรอกแล้วอีกอย่างตอนที่เธอขึ้นไปนั้นเธอได้ให้ท่าเขาไปด้วยคล้ายจะเป็การยั่วยุให้เกิดอารมณ์พิศวาสมากกว่าเื่แบบนี้หญิงสาวถนัดนักหากคิดจะแกล้งก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงหวานแหววพร้อมกับแววตาชวนให้หลงใหล
“ว่าไงคะ มีอะไรจะคุยกับบัวเหรอคะ”
“จะไปไหน”
น้ำเสียงของเขานั้นฟังแล้วดูห้วนไร้อารมณ์เสียจริง ๆแม้แววตานั้นทำเป็เรียบนิ่งแต่จิตใจเขานั้นหญิงสาวรู้ดีว่าเขารู้สึกเช่นไรหากโดนเธอยั่วขนาดนี้ก่อนที่เธอจะเอ่ยตอบเสียงเบาหวิวคล้ายกับจะเป็การกระซิบก็ไม่เชิง
“บัวกำลังจะกลับบ้านค่ะเลิกงานแล้วแล้วคุณมีอะไรกับบัวอย่างนั้นเหรอคะ”
สิงหาที่โดนยั่วยุพยายามเก็บอารมณ์ให้ดีที่สุดแม้ว่าร่างกายของเขานั้นจะตรงกันข้ามกับการกระทำของเขาก็ตามเถอะแม่เสือสาวตรงหน้านั้นก็ช่างร้อนแรงเสียจริง ๆเขาที่เป็ผู้ชายยังทำใจลำบากก่อนจะเอ่ยถามเื่ที่เขามาหาหล่อน
“มีรับงานนอกไหม”
“ไม่มีค่ะ”
“งั้นถ้าผมจะให้คุณรับงานล่ะวันนี้” นี่คือสิ่งที่เขามาที่นี่ก็เพื่อจะมาคุยกับเธอในเื่นี้เขาก็แค่อยากคั่วเธออยากให้คืนนี้เธออยู่กับเขาทั้งคืนให้ความใคร่ของเขาที่มีต่อเธอลดลงบ้าง
บัวทำท่าครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยตอบราวกับจะเป็การกวนประสาทคนเช่นเขาไปในตัว “วันนี้คงไม่ได้ค่ะวันนี้บัวเหนื่อยคนไข้เยอะมาก” เธอรู้ว่าเขากำลังพูดถึงอะไรที่ว่ารับงานเพราะเธอเข้าใจดีและได้คุยเื่ส่วนตัวให้เขาฟังและเขาก็ไม่ได้รังเกียจเธอแม้แต่น้อย
“นี่คุณปฏิเสธผมเหรอ”
เมื่อได้ยินคำปฏิเสธสิงหาแทบอยากจะโวยวายให้ได้ที่เขามาหาหล่อนในวันนี้ก็เพราะเื่นี้แต่ไม่คาดคิดว่าการมาของเขาจะสูญเปล่า
“ค่ะเพื่อร่างกายของบัวเองที่ไม่บอบช้ำบัวเลือกปฏิเสธ” หญิงสาวไม่ได้สนใจว่าเขาจะไม่พอใจหรือไม่สิ่งที่เธอทำก็คือการเล่นตัวคนแบบเขาง่ายไปไม่ดี
“แล้วถ้าผมจ่ายเยอะล่ะ”
ชายหนุ่มมองหน้าหญิงสาวเมื่อเอาเงินมาล่อ เพราะวันนี้เขา้าอยากจะใช้เวลากับเธอจริงๆเมื่อเธอปฏิเสธเขาจึงต้องเอาเื่เงินที่เกือบทุกคนไม่มีวันปฏิเสธมาล่อเธอแทนแต่สิ่งที่เขาได้คำตอบนั่นแทบจะทำให้เขาคลั่งจนได้
“ไม่ค่ะ บัวไม่รับขอเห็นสุขภาพตัวเองสำคัญที่หนึ่งก่อนดีกว่าค่ะ”
ชายหนุ่มถึงกับไปไม่เป็เมื่อใช้เงินมาล่อ เธอก็ยังเลือกที่จะปฏิเสธอยู่ดี “ปากดีจังนะ”
แม้ว่าจะรู้สึกโกรธนิดๆ ที่เธอเลือกมาปฏิเสธคนอย่างเขาแต่คนอย่างเขาไม่เชื่อหรอกว่าหญิงสาวจะปฏิเสธไปได้ตลอดสักวันเธอต้องเผยธาตุแท้ออกมาให้เขาเห็นบ้างแหละ
“ค่ะ ถ้าไม่มีอะไรแล้วบัวขอลงจากรถนะคะ” ด้วยความเหนื่อยล้าหญิงสาวไม่อยากจะพูดอะไรให้มากความเธอคิดถึงที่นอนเต็มทนแล้วในตอนนี้
“เดี๋ยวผมไปส่ง”
แม้ว่าจะโกรธที่เธอปฏิเสธแต่เขาก็ยังมีน้ำใจคิดที่จะไปส่งเธอถึงที่พักแอบเคืองเธอภายในใจนิดๆ นี่เป็ครั้งแรกที่เขาโดนปฏิเสธเช่นนี้รู้สึกเสียหน้าชอบกล
“คุณสิงว่างเหรอคะ”
หญิงสาวที่รู้ว่าคนเช่นเขาย่อมที่จะมีงานมากมายหรือหากโดนปฏิเสธป่านนี้เขาก็ควรจะถีบเธอลงจากรถแล้วแต่นี่ยังอุตส่าห์จะไปส่งเธออีกถือว่ายังเป็ผู้ชายอยู่พอควร
“แล้วคิดว่ายังไงล่ะ”
“ตามใจค่ะก็ดีเหมือนกันบัวจะได้ไม่ไปแออัดบนรถกับคนอื่นเขา” เมื่อได้มานั่งในรถตากแอร์เย็นๆหญิงสาวก็ไม่ปฏิเสธหากเขาไปส่งถือว่านั่งในนี้สบายจะตายจะไปแออัดบนรถเมล์ก็ไม่ใช่เื่
“คุณจะเลือกลำบากทำไมในเมื่อคุณก็สามารถอยู่อย่างสบายได้นี่ แค่รับแขกไม่กี่คน”
ชายหนุ่มสงสัยว่าทำไมหญิงสาวต้องมาทำงานเป็พยาบาลให้เหนื่อยด้วยทั้งที่การทำงานแบบนั้นก็ได้เงินเยอะพออยู่แล้ว
“ไม่ได้หรอกค่ะ งานหลัก งานเสริมมันต่างกัน”
“คุณนี่ ผมไม่รู้จะพูดยังไงไม่อยากจะเชื่อเลยพึ่งเคยเจอผู้หญิงแปลกๆแบบนี้”
เขาถึงกับต้องมองหญิงสาวใหม่ตกลงแล้วเธอขี้งกหรือเพราะบ้านเธอมีภาระมากมายต้องทำกันแน่ถึงได้ไม่สงสารร่างกายเลยสักนิด
“แปลกยังไงคะ” เธอมองหน้าเขาเลิกคิ้วสูงจ้องมองคนตัวใหญ่ที่มักจะแปลกใจกับตัวเธอไปทุกเื่
“ก็ประเภทที่ว่าขายตัวแต่ยังทำงานประจำทั้งที่ขายตัวได้เงินเยอะกว่าการทำงานประจำอีกแล้วคุณจะลำบากทำไม”
เธอยิ้ม ๆ ก่อนจะกล่าวตอบ
“ขอบคุณที่คุณหวังดีแต่บัวคิดว่างานหลักของบัวก็สำคัญนะคะเป็งานที่บัวชอบส่วนงานเสริมก็เป็งานที่บัวรับครั้งคราวเพื่อหาเงินด่วนแต่่นี้บัวไม่รีบใช้เงินด่วนบัวก็เลยได้ทำงานหลักอย่างสบายใจ”
“เอาล่ะ ตรรกะอะไรของคุณผมไม่รู้หรอกเอาเป็ว่าเื่ของคุณจะคิดยังไงก็ช่างแต่ว่าถ้าวันไหนที่คุณอยากขายก็มาหาผมนี่นามบัตร”เขายื่นนามบัตรใบเล็กสีดำให้กับหล่อน
เมื่อเธอรับมาดูบริษัทนี้เธอเคยได้ยินชื่ออยู่ร่ำรวยมากไม่คิดว่าเธอจะได้รับใช้คนรวยอย่างเขา
เมื่อเขามาส่งเธอถึงคอนโดที่เธออยู่ เธอก็ขอตัวลงจากรถก่อนลงจากรถเธอหันมายิ้มให้กับเขายกมือบายๆ ให้กับเขาก่อนจะหันหลังเดินเข้าไปที่คอนโดแต่ก็ยังหันมาอีกรอบเมื่อคิดอะไรได้
“ขอบคุณนะคะที่มาส่งส่วนเื่รับงานนี่ถ้าบัวอยากรับเดี๋ยวจะโทรไปหานะคะ”
ชายหนุ่มได้แต่มองเธอตาขวางก่อนที่จะสั่งคนขับรถออกรถด้วยที่ว่าเขาอารมณ์เสียที่วันนี้หล่อนไม่ไปด้วยทั้งที่วันนี้ตั้งใจมาหาความสุขจากหล่อนโดยเฉพาะแต่ก็เลือกที่จะเล่นตัวกับเขา
เมื่อเธอไม่รับงานชายหนุ่มก็โทรหาหญิงสาวที่เขาเคยคั่วแต่เมื่อได้ร่วมรักกับเธอเขากลับรู้สึกไม่มีความสุขเลยใจยังคงเฝ้าคิดถึงแต่ใบหน้าของหญิงสาวที่กล้าปฏิเสธตัวเองนี่คิดว่าเขาบ้าแน่ๆเป็ถึงเพียงนี้ได้
เมื่อเวลาผ่านไปถึง 1 เดือน หญิงสาวไม่เคยโทรหาชายหนุ่มจนเขาคิดว่าเธอไปรับงานที่อื่นเหรอเปล่าถึงไม่โทรหาเขาเลยตัวเขาเองไม่เข้าใจว่าทำไมเรียกร้องหาแต่เธอนึกถึงแต่เธอในเมื่อเขาก็นอนกับคนอื่นไปทั่วแต่กลับต้องมานึกถึงเธอตลอดหรือเพราะเขาติดใจในรสรักของเธอกันแน่แม้ว่าพยายามที่จะไม่คิดอะไรแล้วแต่ภาพหญิงสาวก็ยังคงวนเวียนอยู่ในความคิดลบภาพเธอออกจากหัวไม่ได้
สุดท้ายแล้วเขาก็ไม่อาจที่จะอยู่เงียบๆ ได้อีกและเขาก็อยากจะรู้ว่าเธอไปไหน ไปรับงานกับใครทำไมไม่มาหาเขาทั้งที่เขาก็รอโทรศัพท์เธอมาตลอดหวังแค่ว่าเธอจะโทรมาแต่กลับไร้วี่แววนั่นก็ทำให้เขานึกแปลกใจ
1K
