ูเาลึกหมอกหนา ป่าไผ่โบราณซ่อนความลับ สำนักสงบแต่ภายในคลื่นใต้น้ำปั่นป่วนอาจารย์นำทางศิษย์ ิญญาสองดวงเดินเคียง ชะตาคำสาปตามติด หนีพ้นที่ใดได้เล่า
อาจารย์ฉี๋หลิงกับศิษย์ต้องห้าม (The Forbidden Martial Arts)
“หนึ่งััคือจุดเริ่มต้นของคำสาปหนึ่งการคือจุดจบของชะตา”
เช้าวันรุ่งขึ้นสำนักเทียนหลานอวิ๋นเกิดความวุ่นวายเมื่อมีข่าวจากผู้เฒ่าผู้เฒ่าของสำนักประกาศภารกิจสำคัญนอกสำนัก ณ ป่าไผ่เมฆาซึ่งอยู่ห่างออกไปสามวันทางม้า ภารกิจครั้งนี้คือการสืบหา “ดอกบัวิญญา”ที่สามารถช่วยเสริมพลังฝึกตนและบรรเทาคำสาปเก่าแก่บางประการ
ฉี๋หลิงได้รับมอบหมายให้เป็หัวหน้าภารกิจพร้อมศิษย์ชั้นนำสิบคน รวมถึงเย่หยวนและจื่ออวิ๋น หลี่เฉิงก็ถูกส่งไปด้วย
ก่อนออกเดินทางฉี๋หลิงเรียกเย่หยวนเข้าไปในเรือนส่วนตัวเป็การส่วนตัว “ระหว่างทางเ้าต้องอยู่ใกล้ข้าเสมอ ห้ามเดินห่างเกินสิบก้าว”
เย่หยวนพยักหน้าเงียบๆร่างกายยังคงเจ็บระบมจากค่ำคืนก่อน
กลุ่มเดินทางออกจากสำนักท่ามกลางแสงแดดยามเช้าเส้นทางคดเคี้ยวผ่านป่าไผ่หนาทึบและูเาหินผาบรรยากาศเงียบสงบแต่แฝงกลิ่นอายอันตราย ไผ่สูงใหญ่ส่ายไหวตามแรงลมใบไผ่สีเขียวเข้มกรอบดังกริ๊กกร๊าก
ระหว่างทางจื่ออวิ๋นพยายามเข้าใกล้เย่หยวนหลายครั้ง “เสี่ยวหยวน ข้าเห็นเ้าเดินไม่ค่อยถนัดเมื่อคืนฝึกหนักหรือ?”
เย่หยวนหลบตา “ไม่เป็ไร”
หลี่เฉิงก็แอบยื่นน้ำผึ้งให้ “ดื่มบ้างจะได้มีแรง”
ฉี๋หลิงที่เดินนำหน้า ััได้ถึงทุกอย่างดวงตาเข้มขึ้นทุกครั้งที่เห็นภาพนั้น
ค่ำคืนแรกของการเดินทางกลุ่มตั้งค่ายพักแรมริมลำธาร เปลวไฟกองไฟส่องสว่าง ศิษย์ต่างนั่งล้อมวงพูดคุยฉี๋หลิงเรียกเย่หยวนไปยังเต็นท์ส่วนตัวที่ตั้งห่างจากกลุ่มเล็กน้อย
ภายในเต็นท์ ฉี๋หลิงกดเย่หยวนลงกับผืนผ้าห่มหนามือใหญ่รูดชุดออกอย่างรวดเร็ว
“เ้าปล่อยให้คนอื่นเอาใจเ้าตลอดทางสินะ”เสียงฉี๋หลิงต่ำทุ้มเต็มไปด้วยความหึงหวง “ข้าจะทำให้เ้าไม่มีแรงไปยิ้มให้ใครอีก”
เขารัดมือเย่หยวนไว้ด้านหลังด้วยสายไหมเวทย์แล้วยกสะโพกขาวขึ้นสูง ก้มลงเลียและกัดที่ส่วนนุ่มนิ่มด้านหลังอย่างดุร้ายจนเย่หยวนกัดผ้าห่มแน่นเพื่อกลั้นเสียงคราง
“อ๊าา... อาจารย์... ขอโทษ...”
ฉี๋หลิงไม่ฟังเขาดันส่วนใหญ่โตเข้าไปจากด้านหลังในคราวเดียว กระแทกแรงและเร็วทันทีไม่มีเวลาให้ปรับตัว เต็นท์สั่นไหวเบาๆ ตามแรงกระแทก
เย่หยวนน้ำตาไหลพราก “แรงเกิน... ลึก... ข้า...ทนไม่ไหว...”
“ทนไว้” ฉี๋หลิงตบสะโพกแรงๆ“ให้ข้าได้ยินชื่อข้าจากปากเ้า”
เขาขยับสะโพกดุเดือดหนึ่งมือเอื้อมไปรูดส่วนหน้าของเย่หยวนอย่างรวดเร็ว อีกมือบีบคอเบาๆเพื่อเพิ่มความ ทุกครั้งที่กระแทกสุดลึกเย่หยวนก็ครางชื่ออาจารย์เสียงสั่น
ภายนอกเต็นท์จื่ออวิ๋นและหลี่เฉิงที่นั่งเฝ้ากองไฟััได้ถึงพลังเวทย์แผ่ออกมาแต่ไม่กล้าเข้าไปตรวจสอบ
ฉี๋หลิงพลิกท่าให้เย่หยวนหันหน้าเข้ามาแล้วกระแทกต่ออย่างไม่ยอมหยุด จูบดูดริมฝีปากอย่างลิ้นพันกันจนน้ำลายไหลย้อย
ทั้งคู่ถึงจุดสุดยอดพร้อมกันหลายรอบฉี๋หลิงปล่อยความร้อนเข้าไปลึกซ้ำๆ จนเย่หยวนหมดแรงสิ้นเชิงร่างกายเต็มไปด้วยรอยแดง รอยมือ และรอยกัด
หลังจบ ฉี๋หลิงกอดเย่หยวนไว้แน่น จูบที่หน้าผาก“ระหว่างภารกิจนี้ ห้ามมองคนอื่นแม้แต่คนเดียว เข้าใจไหม”
เย่หยวนพยักหน้าเบาๆ เสียงแหบพร่า “เข้าใจ...อาจารย์”
เช้าวันต่อมา กลุ่มเดินทางต่อ ไปถึงป่าไผ่เมฆาไผ่สูงเสียดฟ้า หมอกหนาปกคลุมตลอดเวลา เย่หยวนเดินชิดฉี๋หลิงตลอดทางจื่ออวิ๋นมองด้วยสายตาเ็ป หลี่เฉิงเริ่มรู้สึกถึงแรงกดดันลึกลับ
ในป่า พวกเขาพบิญญาเก่าแก่ที่ถูกคำสาปเริ่มโจมตีกลุ่ม ฉี๋หลิงปกป้องเย่หยวนอย่างสุดชีวิตขณะที่หยกิญญาที่อกของทั้งคู่ส่องแสงตอบสนอง
พิเศษท้ายตอน
เย่หยวนนั่งพิงอกฉี๋หลิงอย่างอ่อนแรงท่ามกลางป่าไผ่ใบหน้าซีดแต่ดวงตาเต็มไปด้วยความยอมจำนนขณะที่จื่ออวิ๋นและหลี่เฉิงมองจากไกลด้วยความกังวลและหึงหวงิญญาเก่าแก่ในป่ากำลังกระซิบคำสาปเก่าแก่ที่เกี่ยวกับวัฏจักรชาติของทั้งคู่
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ป่าไผ่หมอกหนาปกคลุมเงามืดจากอดีตตามติด หึงหวงไฟลุกโหมเผาไหม้ ทุกคนที่กล้าเข้าใกล้ ศิษย์ยอมจำนนในอ้อมแขนิญญาค่อยๆ หลอมรวม เดินทางนี้... จะนำพาไปสู่จุดใด
..สุสาส์นราคะ..
476
