หมื่ความแค้นไม่แม้นจดจำ

    ความเจ็บปวดนี้เป็นข้าที่แบกรับลำพัง

    “เสี่ยวเอิงเสี่ยวเอิง คุณหนูกับนายน้อยทั้งสองของเจ้าเอาแต่ร้องไม่ยอมดื่มนมจากครรภ์ของข้าเจ้ารีบตามท่านพี่หมอไป๋”เสี่ยวเอิงรีบล้างไม้ล้างมือแล้วมาช่วยหนิงอันเห่กล่อมทารกทั้งสอง“คุณหนู เราออกไปไม่ได้เจ้าค่ะ จะต้องรอจนกว่าท่านหมอจะมาที่นี่อีกไม่ถึงครึ่ง...

    ต้องการเปิดตอนเพื่ออ่านต่อใช่ไหม?

    เปิดตอนนี้ใช้ 5.00 กำลังใจ
    ยอดกำลังใจที่เหลือ 0.00 กำลังใจ