เกี้ยวรักท่านอ๋อง ฉบับชายาข้ามมิติ [แปลจบแล้ว]

        อวิ๋นอี้ใช้สายตาเย้ยหยันมองซูเมี่ยวเออร์ตั้งแต่หัวจรดเท้า

        เมื่อครู่นางบอกว่าอยากจะร่วมมือกับนางหรือ?

        ไม่ใช่ว่าอวิ๋นอี้จะดูถูกนางแต่ด้วยสติปัญญาของซูเมี่ยวเออร์ นางมองการร่วมมือนี้อย่างดีมิได้

        “เรามิมีสิ่งใดต้องคุยกัน”นางปฏิเสธและพูดอย่างไร้เยื่อใย “อีกอย่างคือ เจ้าเข้าใจผิดแล้วหว่านฉือมิใช่ศัตรูของข้า นางเพียงแต่งเข้ามาเป็นบ้านน้อยเท่านั้นเราเป็นพี่น้องกัน”

        “อวิ๋นอี้ หยุดเสแสร้งได้แล้ว!”ซูเมี่ยวเออร์สองแขนกอดอก ดูมั่นใจมาก “นางจะมาแย่งบุรุษกับท่านท่านยังจะเรียกนางว่าพี่น้องได้อีกหรือ? เหตุใดข้าจึงไม่รู้ว่าท่านใจกว้างเช่นนี้？”

        “เรามิได้รู้จักกันดีนี่ เรื่องที่เจ้าไม่รู้ยังมีอีกมาก” อวิ๋นอี้อ้อมซ้ายอ้อมขวา ไม่พูดจริงจังสักที

        ซูเมี่ยวเออร์กลอกตาขาว“ในเมื่อพี่น้องอย่างพวกท่านเข้ากันได้ดี เหตุใดจึงต้องกลั่นแกล้งกันในพิธียกน้ำชา?”

        “นั่นมันเป็นเรื่องที่เจ้าต้องรู้หรือ?"อวิ๋นอี้ขมวดคิ้ว มองดูนางอย่างไม่พอใจ

        “พูดสิเพคะว่าจะร่วมมือกับข้าหรือไม่?”ซูเมี่ยวเออร์มองไปรอบๆ เห็นคนใช้เดินไปมา ก็ค่อนข้างวิตกน้ำเสียงดูเร่งเร้า

        อวิ๋นอี้พูดสบายๆ ว่า “คุณหนูเป็นผู้รอบรู้มากข้าเกรงว่าจะเป็นภาระของเจ้า ท่านไปหาผู้อื่นเถิด!"

        “ท่านอย่ามาเสแสร้งกับข้า”ซูเมี่ยวเออร์จับคาง ขมวดคิ้วและครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งราวกับว่าตัดสินใจเรื่องยากอยู่ แล้วก็พูดอย่างลังเล "ข้าไม่รังเกียจท่านเราร่วมมือกัน ขับไล่หว่านฉือเถิด”

        อวิ๋นอี้หมดคำพูดจะมีคนที่ฟังคำพูดคนไม่ออกได้อย่างไรกัน！

        เจ้าไม่รังเกียจข้าแต่ข้ารังเกียจเจ้าพอใจหรือไม่!

        นางทำหน้าบูดบึ้งราวกับซาลาเปา “ไล่หว่านฉือออกไปแล้วให้เจ้าเข้าจวนมาน่ะหรือ?”

        เมื่อเห็นว่าความคิดตนเองถูกมองออกซูเมี่ยวเออร์ก็ไม่ปิดบัง พูดยอมรับอย่างไม่กระดากปาก “ใช่แล้วจะทำไมเพคะ? ข้าด้อยกว่าหว่านฉืออย่างไร?นางขี้โรค จะอยู่ได้อีกนานเท่าใดก็ไม่รู้ครานี้ที่นางวางแผนแต่งเข้าจวนไปก็แสดงให้เห็นว่าจิตใจของนางลึกซึ้งเพียงใดทั้งมีไทเฮาหนุนหลัง นางแต่งเข้ามาไม่แน่ท่านอาจจะโดนรังแก แต่ข้าไม่เหมือนกันหากเราร่วมมือกันได้สำเร็จ ข้าแต่งเข้าจวนมา ก็ยังจะเป็นเช่นนี้ข้าจะปฏิบัติต่อท่านราวพี่สาว”

        คำพูดดูน่าฟังเพียงแค่สัญญาลมปากไม่จำเป็นต้องลงทุนกระไร แค่อ้าปากก็ได้แล้วผู้ใดเชื่อผู้นั่นแหละที่โง่

        อวิ๋นอี้หมดความอดทนนางรู้สึกว่าคนจะโง่หรือเขลาอย่างไรไม่สำคัญ ตราบใดที่พวกเขารู้จักตนเองดีก็ยังพอจะมีทางรอด

        คนที่ป่วยเกินเยียวยาอย่างซูเมี่ยวเออร์เช่นนี้มิมีทั้งหน้าตา ความสามารถก็มิมี เพียงคนภายนอกพูดกระไรเล็กๆ น้อยๆก็คิดไม่ออกว่าตนเองเป็นอย่างไร คิดว่าทุกอย่างที่ดีเป็นนางไปเสียหมด

        หน้าใหญ่มาจากที่ใดกัน!

        ดูเหมือนว่าหากไม่พูดให้ชัดเจนนางน่าจะไม่ยอมแพ้แน่ๆ

        “ไม่เอาดีกว่า!” อวิ๋นอี้พูด"ข้ามิอยากให้ผู้ใดเข้าจวนมาอีกแล้ว ไม่จำเป็นต้องมีพี่น้องเพิ่มด้วย ขอโทษนะข้ายังมีเรื่องต้องทำอีก ข้าไปก่อนล่ะ”

        นางพูดจบก็เดินหน้ากลับไปที่ห้องซูเมี่ยวเออร์ตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง โกรธจนริมฝีปากสั่น นางพูดอยู่ด้านหลัง“พระชายาเจ็ด!”

        อวิ๋นอี้ไม่หยุดฝีเท้าใดๆ

        “อวิ๋นอี้! หยุดเดี๋ยวนี้นะ!”ซูเมี่ยวเออร์ทำได้เพียงใช้ไม้สุดท้าย “หากท่านยังเดินไปอีก ข้าจะป่าวประกาศเรื่องของท่านกับท่านมหาเสนาบดีลู่ออกไป!”

        “หากเจ้าทำได้ล่ะก็ ทำไปเลย”อวิ๋นอี้หันกลับมามองนาง “ใช่ครั้งแรกซะเมื่อใดกันที่เจ้าพูดกลับดำเป็นขาวมิต้องปรึกษาข้าหรอก จริงสิ ป่าวประกาศไปแล้วอย่าลืมบอกข้านะข้าจะได้ดูว่าโลกภายนอกพูดว่ากระไรกัน”

        "เจ้า เจ้า เจ้า!"

        ทิฐิสูงเสียจริง!

        ซูเมี่ยวเออร์เพิ่งจะรู้ว่าอวิ๋นอี้จัดการยากเช่นนี้

        แสงแดดส่องผ่านชั้นของใบไม้และเล็ดลอดออกมาจากช่องว่างระยิบระยับบนพื้นดินราวกับเงินที่แหลกสลายเป็นประกาย

        เป็นเวลาเที่ยงวันพอดี ในอากาศมิมีลมเลย

        คุยกับอวิ๋นอี้ตั้งนานแต่ก็มิได้ผลตามที่ต้องการซูเมี่ยวเออร์หงุดหงิดยิ่งกว่าเดิม รู้สึกว่าอากาศร้อนยิ่งขึ้นอีก

        นางใช้มือพัด โบกไปมาสองสามครั้งมีเพียงแค่ลมอ่อนๆ ทำให้คนยิ่งรู้สึกไม่สบายใจ

        แววตาของอวิ๋นอี้ก่อนที่จะจากไป จู่ๆก็ปรากฏขึ้นในใจนาง นางไม่สนใจหรือคิดว่านางไม่กล้าป่าวประกาศเรื่องนี้ออกไปกันแน่นะ?

        ชีวิตของซูเมี่ยวเออร์ไม่ดีนักตั้งแต่ที่หว่านฉือกลับมา นางก็มิได้ทานอิ่มนอนหลับสักวันโดยเฉพาะตอนที่รู้ว่าหว่านฉือจะอภิเษกกับหรงซิว ความริษยาของนางก็ยิ่งมากขึ้นฝันร้ายอยู่ทุกวัน

        ไทเฮาไม่โปรดนางแล้ว นางพูดกระไรก็ถูกละเลยความสามารถที่จำกัดของนางเองไม่สามารถขัดขวางการแต่งงานได้เลย

        แม้นางจะฝึกฝนจิตใจมานับครั้งไม่ถ้วนว่าจะทำลายหว่านฉือและหรงซิว

        การมาหาอวิ๋นอี้เป็นผลจากการไตร่ตรองอย่างรอบคอบอวิ๋นอี้และหว่านฉือก็มีความคับข้องใจต่อกันไม่น้อยไปกว่านาง เดิมนางคิดว่าอวิ๋นอี้จะเห็นด้วยผู้ใดจะคิดว่านางทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้เสียเช่นนั้น

        มิได้!

        นางมีทางเดียวคืออวิ๋นอี้ นางไม่เห็นด้วยก็ต้องบีบให้นางยอม!

        ซูเมี่ยวเออร์ตัดสินใจแล้วรอให้งานเลี้ยงสิ้นสุดลง นางจะไปหาคนแพร่ข่าวลือเรื่องอวิ๋นอี้กับลู่จงเฉิงถึงตอนนั้นอวิ๋นอี้จะต้องขอร้องให้นางร่วมมือด้วยอย่างแน่นอน!

        “ทำเช่นนี้ล่ะ!” นางพูดพึมพำ

        “ทำอย่างไรพ่ะย่ะค่ะ?”

        เสียงบุรุษทุ้มลึกที่จู่ๆ ก็แวบเข้ามาในหูของนางมิมีอารมณ์หรือความอบอุ่นใดๆ ทำเอานางตกใจแทบแย่

        ซูเมี่ยวเออร์หันหน้าไปมองก็เห็นสีหน้าอันหล่อเหลาของลู่จงเฉิงที่มองไม่ออกถึงอารมณ์ใดๆราวกับเห็นผีตอนกลางวันแสกๆ เสียเช่นนั้น หน้าผากของนางเหงื่อออกขึ้นทันใด“ท่าน...ท่านมหาเสนาบดีลู่...”

        “คุณหนูซูข้ามีเรื่องจะคุยด้วยพ่ะย่ะค่ะ หลังงานเลี้ยง ขอเชิญที่จวนเสนาบดีนะพ่ะย่ะค่ะ”

        “นั่น...”ซูเมี่ยวเออร์ไม่คุ้นเคยกับลู่จงเฉิงเสียหน่อย นางไม่อยากไปสักนิดจึงหาข้ออ้างปฏิเสธว่า “ข้ายังมีเรื่องที่ต้องทำเจ้าค่ะ เกรงว่าจะไม่...”

        ลู่จงเฉิงไม่ฟังคำพูดนาง เพียงพูดต่อเองว่า"ถึงเวลาข้าจะให้คนมาเชิญนะพ่ะย่ะค่ะ หากคุณหนูให้ความร่วมมือก็จะลำบากน้อยลง”

        ซูเมี่ยวเออร์ถูกข่มอย่างอยู่หมัด

        นางไม่อยากเชื่อเลยว่าอัครมหาเสนาบดีขวาลู่ที่เป็นคนไม่ค่อยพูดนี้จะสร้างบรรยากาศที่น่าสะพรึงกลัวได้เช่นนี้...

        งานเลี้ยงดำเนินไปจนบ่ายแก่ๆแขกที่อยู่ที่จวนส่วนใหญ่ก็ล้วนดื่มกันจนมอมเมาหรงซิวใช้ให้คนรับใช้ในจวนคอยปรนนิบัติพวกเขาเป็นพิเศษ

        แขกคนที่ยังได้สติอยู่ก็ถูกคนใช้พยุงขึ้นรถม้าไปแยกย้ายกันกลับจวน

        ส่วนพวกที่เมาจนมิได้สติ ก็ถูกพาไปที่ห้องรองรับให้พวกเขานอนพักผ่อนกัน

        หลังจากที่จัดการกับแขกเหรื่อได้อย่างเรียบร้อยแล้วหรงซิวถึงจะมีโอกาสได้พักผ่อนเสียที

        เขาเหลือบมองไปรอบๆ ก็ไม่พบอวิ๋นอี้จึงโบกมือให้ยาชิงแล้วถามว่า "พระชายาเล่า?"

        "หลังจากกลับไปที่ห้องตั้งแต่เที่ยงก็ยังมิได้ออกมาเลยพ่ะย่ะค่ะ"

        หรงซิวเลิกคิ้ว “นางทานข้าวรึยัง?”

        “เซียงเหอจัดอาหารส่งไปแล้วพ่ะย่ะค่ะได้ยินว่าทานไปเพียงไม่กี่คำ”

        “เพียงไม่กี่คำหรือ?” หรงซิวอารมณ์เสียเล็กน้อย “นางจะทำกระไรกันแน่?”

        ยาชิงไม่กล้าพูดมากจึงก้มหัวลง มองดูท่าทีของเขาหรงซิวเหลือบตาเล็กน้อย สั่งให้เขาไปส่งแขก แล้วก็เดินไปที่เรือนหลัง

        หรงซิวมองไปทางด้านหน้า ชำเลืองมองเขาอย่างเย็นชาและสั่งให้ไล่แขกออกไป ส่วนตนเองก็ตรงไปที่สวนหลัง

        แดดยามบ่ายไม่ร้อนแรงอีกต่อไป เพลาลงเล็กน้อยแสงอบอุ่นบนชายคาสีเหลือง บนเสาสีแดงสด ดอกไม้ในลานก็งดงาม แข่งกันเบ่งบานเผยความงามช่วงเวลายาวนานและสบาย

        หรงซิวมิมีจิตใจจะชมทิวทัศน์ฝีเท้าเขาเดินอย่างรวดเร็วจนเกิดลม เมื่อถึงประตูห้อง ก็รีบหยุดแล้วยืนนิ่ง

        เขาฟังการเคลื่อนไหวจากภายในก่อนดูเหมือนจะมิมีเสียงใด จากนั้นจึงค่อยๆ กระแอมเบาๆ แล้วพูดว่า “อวิ๋นเออร์? เจ้าอยู่ข้างในหรือไม่?”

        มิได้คำตอบ เขาก็พูดอีก “เช่นนั้นข้าเข้าไปนะ?”

        เขาผลักประตูให้เปิดออกเบาๆ ค่อยๆย่องเข้าไปถึงฉากกั้น ก็เห็นสาวน้อยกอดหมอนมองมาทางเขาอย่างง่วงนอน