ระหว่างที่ชิ้นส่วนแต่ละชิ้นถูกขัดเกลาและดัดแปลงด้วยเครื่องมือสารพัดชนิดอย่างรวดเร็วก่อนจะถูกนำมาประกอบและเชื่อมเข้าด้วยกัน ทุกคนก็มองออกทันทีว่ามันคือโครงร่างของแขนเทียมแต่สิ่งที่น่าทึ่งยิ่งกว่านั้นคือหานเซียวไม่ได้สร้างชิ้นส่วนส่วนเกินออกมาเลยสักชิ้นเดียว ทุกขั้นตอนไม่มีการสูญเปล่า นี่เป็ข้อพิสูจน์ชั้นดีว่าเขาคิดและออกแบบพิมพ์เขียวทั้งหมดเสร็จสรรพในหัวภายในเวลาแค่สองนาทีจริงๆ
"แม่เ้าโว้ย... จะสร้างออกมาได้จริงๆ เหรอเนี่ย"
ตาเฒ่าลวี่พึมพำเบาๆทำเอาลวี่เชี่ยนถึงกับหันไปขึงตาใส่เพราะรู้ดีว่าตาแก่คนนี้ไม่ได้หวังดีแน่นอน!
พอเห็นสีหน้าตื่นตะลึงของคนรอบข้าง หานเซียวก็แทบจะหลุดขำ พิมพ์เขียวมันฝังอยู่ในหัวอยู่แล้ว จะให้ทำพลาดสิยังยากกว่าเลย
[คุณสร้าง แขนเทียมไบโอนิก - แขนซ้าย (รุ่นกลไกขับเคลื่อน) สำเร็จ ได้รับค่าประสบการณ์ 2,000 หน่วย]
[แขนเทียมไบโอนิก - แขนซ้าย (รุ่นกลไกขับเคลื่อน) : ไอเทมพิเศษ โครงกระดูกจำลองความแม่นยำสูง ใช้กลไกขับเคลื่อนควบคู่กับสลิงดึงรั้ง ข้อต่อสามารถปรับรูปทรงได้อย่างอิสระ แนบสนิทกับส่วนที่สูญเสียไปอย่างสมบูรณ์แบบ อ่อนนุ่มไม่ระคายเคืองผิว ทนทานต่อการสึกหรอเป็พิเศษ!]
โครงแขนเทียมที่สะท้อนประกายเงางามของโลหะถูกหานเซียวประกอบขึ้นมาจนเสร็จสมบูรณ์โดยใช้เวลาไปทั้งหมด 2 ชั่วโมง 33 นาที
คนที่อยู่ในห้องนี้ล้วนแต่เป็ผู้เชี่ยวชาญ แค่มองแวบเดียวก็รู้ได้ทันทีว่าโครงสร้างของแขนเทียมชิ้นนี้ถูกต้องตามหลักกายวิภาคศาสตร์ทุกประการ ชิ้นส่วนกลไกและสายสลิงถูกจัดวางอย่างประณีตมาพร้อมกับแบตเตอรี่ความจุสูงสำหรับจ่ายพลังงาน สภาพใหม่เอี่ยมอ่อง
ทุกคนต่างเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง... สร้างเสร็จแล้วจริงๆ!
ลวี่เชี่ยนยกมือขึ้นป้องปาก ดวงตาเป็ประกายด้วยความเหลือเชื่อ ความคิดหนึ่งสว่างวาบขึ้นมาในหัว... เจอช้างเผือกเข้าให้แล้ว!
"แค่สวมปลอกซิลิโคนทับโครงกระดูกเข้าไปอีกชั้นก็เนียนจนดูไม่ออกแล้วครับ"
หานเซียวอธิบายเสริม
"เลิกพล่ามได้แล้ว รีบๆ ลองสักทีสิ"
ตาเฒ่าลวี่ลอบกลืนน้ำลายลงคอ ถึงหานเซียวจะแสดงฝีมือจนเขาอึ้งไปเลยแต่สิทธิ์ชี้ขาดยังอยู่ในมือเพื่อนซี้ เขาเลยยังมั่นใจว่าจะสามารถไล่ตะเพิดไอ้หนุ่มนี่ไปได้
ตาเฒ่าเกาส่ายหน้าอย่างระอาใจ เขาหยิบแขนเทียมไบโอนิกขึ้นมาพิจารณาก่อนจะเริ่มรู้สึกถูกใจขึ้นมาตงิดๆ พอนำมาสวมเข้ากับรอยต่อของแขนที่ขาดหายไปก็พบว่าััของมันอ่อนนุ่มมาก ไม่ระคายเคืองผิวเหมือนแขนเทียมทั่วไปตามท้องตลาดเลยสักนิด ความรู้สึกเหมือนกำลังจมลงไปในฟองน้ำแต่กลับยึดเกาะได้อย่างแ่าและแนบสนิท
ที่ผ่านมาตาเฒ่าเกาไม่ยอมใส่แขนเทียมก็เพราะรู้สึกว่ามันเกะกะและเทอะทะแต่แขนเทียมไบโอนิกของหานเซียวกลับก้าวข้ามข้อจำกัดเ่าั้ไปจนหมด ยิ่งไปกว่านั้นคือตอนที่เขาลองแกว่งแขนดู กลับรู้สึกราวกับว่าแขนข้างนั้นยังอยู่จริงๆ การทำงานของระบบสลิงดึงรั้งช่วยให้เขาสามารถใช้แขนเทียมทำท่าทางง่ายๆได้อย่างสบายโดยแทบไม่ต้องออกแรง
สมบูรณ์แบบ! มีแค่คำนี้คำเดียวเท่านั้นที่อธิบายความรู้สึกของตาเฒ่าเกาในตอนนี้ได้
"ว่าไง ของชิ้นนี้พอใช้ได้ไหม?"
ตาเฒ่าลวี่ถามพร้อมยกเหล้าขึ้นจิบอย่างสบายอารมณ์ สีหน้าบ่งบอกว่าทุกอย่างอยู่ในกำมือและถึงคราวนายออกโรงแล้วตาเฒ่าเกา
ลวี่เชี่ยนจ้องตาเฒ่าเกาด้วยใจที่เต้นระทึกภาวนาอย่าให้เขาหลุดคำว่า ไม่ ออกมา
ส่วนตาเฒ่าเกานั้น... กำลังตกอยู่ในสภาวะกลืนไม่เข้าคายไม่ออกอย่างหนัก ฝั่งหนึ่งก็เพื่อนซี้ อีกฝั่งก็ความรู้สึกของตัวเอง... อันไหนสำคัญกว่ากันล่ะ?
คำถามนี้แทบไม่ต้องเสียเวลาคิดให้ปวดหัวเลย!
"ของดี! ฉันถูกใจสุดๆไปเลย!"
พรวด! ตาเฒ่าลวี่พ่นเหล้าในปากกระจายเต็มพื้น สำลักหน้าดำหน้าแดงพร้อมถลึงตาใส่ตาเฒ่าเกาอย่างหัวเสีย ไหนตกลงกันไว้ไงล่ะเพื่อนรัก?! แกเล่นนอกบทนี่หว่า!
"ถ้าชอบ ผมก็ยกให้เลยครับ"
หานเซียวตอบกลับอย่างไม่แปลกใจนัก
ตาเฒ่าเกาพยักหน้ารับ
"บุญคุณครั้งนี้ฉันจะขอจดจำเอาไว้"
ตาเฒ่าลวี่ถึงกับอ้าปากค้าง เดี๋ยวสิวะ! นั่นมันใช้วัสดุจากร้านฉันทำไม่ใช่เรอะ! ถ้าจะมีบุญคุณ มันก็ต้องเป็บุญคุณฉันสิ! เล่นยืมดอกไม้ถวายพระแบบนี้ แกถามฉันสักคำแล้วหรือยัง?!
"ถ้าอย่างนั้น... ผมก็อยู่ทำงานต่อได้แล้วใช่ไหมครับ?"
หานเซียวยกยิ้มมุมปาก
ใบหน้าของตาเฒ่าลวี่เปลี่ยนสีเดี๋ยวเขียวเดี๋ยวแดง สุดท้ายก็จำใจต้องยอมรับความพ่ายแพ้ เขาหันหลังเดินตึงตังขึ้นชั้นบนไปเพื่อตัดรำคาญและทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด
"ฮึ! อยากอยู่ก็อยู่ไปสิ ฉันจะคอยดูว่าแกจะทนอยู่ที่นี่ได้สักกี่น้ำ!"
ลวี่เชี่ยนยิ้มกว้างจนแก้มแทบปริ เธอแอบชูหมัดน้อยๆขึ้นฟ้าด้วยความดีใจ
พอทุกอย่างจบลงด้วยดี ตาเฒ่าเกาก็หันมายิ้มให้หานเซียว เขาโบกมือลาแล้วเดินออกจากร้านไป ทันทีที่พ้นปากซอย เขาก็ก้าวขึ้นรถกันะุสีดำสนิทที่จอดรออยู่ก่อนแล้ว
คนขับรถรีบยื่นโทรศัพท์มือถือแบบเข้ารหัสพิเศษให้ด้วยท่าทีนอบน้อม ตาเฒ่าเกากดโทรออกด้วยบรรยากาศรอบตัวที่เปลี่ยนไปทันที แผ่ความน่าเกรงขามและเยือกเย็นออกมาแตกต่างจากตาแก่ท่าทางใจดีเมื่อกี้ลิบลับ เขาพูดด้วยน้ำเสียงเฉียบขาดว่า
"หมายเลขศูนย์... ผู้ต้องหมายจับตายขององค์กรเจอร์มินัล ลักลอบเข้าเมืองซีตูมาแล้ว พิกัดคือ... สั่งให้หน่วยข่าวกรองจับตาดูเอาไว้ให้ดี ฉันเพิ่งปะทะคารมกับเป้าหมายมาหมาดๆ แนะนำให้ลองหยั่งเชิงดูอย่างระมัดระวัง ถ้าไม่จำเป็... ห้ามใช้กำลังเด็ดขาด"
พวกคนทรยศจากองค์กรเจอร์มินัลคือเป้าหมายที่หกประเทศมหาอำนาจแย่งกันดึงตัวมาตลอดเพื่อหวังจะล้วงข้อมูลลับขององค์กร แต่น่าเสียดายที่พวกหนีตายก่อนหน้านี้ล้วนเป็แค่หางแถว แต่หานเซียวกลับเป็คนทรยศคนเดียวที่องค์กรเจอร์มินัลถึงขั้นออกประกาศจับตาย เป็ไปได้สูงว่าเขาอาจจะกุมข้อมูลสำคัญระดับคอขาดบาดตายเอาไว้ ด้วยเหตุนี้ตาเฒ่าเกาเลยตัดสินใจสั่งให้จับตาและหยั่งเชิงดูอย่างรัดกุมที่สุด
…
...ตัดกลับมาที่ร้านซ่อม... หานเซียวดึงสายตากลับมา
การแสดงออกของเขาเมื่อกี้ น่าจะช่วยให้ตาเฒ่าเกามองว่าเขาไม่ใช่ตัวอันตรายซึ่งถือเป็การปูทางที่ดีสำหรับการติดต่อกันในอนาคต
การแฝงตัวอยู่ที่ร้านซ่อมแห่งนี้มีข้อดีอยู่สามข้อใหญ่ๆ
ข้อแรก... ตาเฒ่าลวี่มีคลังเก็บสะสมความรู้พื้นฐานสายช่างกลเอาไว้ครบถ้วน ทำให้เขาประหยัดเวลา ไม่ต้องไปวิ่งหาความรู้สายอาชีพจากที่อื่นให้วุ่นวาย
ข้อสอง... ร้านซ่อมแห่งนี้สามารถใช้เป็ที่กบดานชั้นดีเพื่อหลบหนีการตามล่าขององค์กรเจอร์มินัล หกประเทศมหาอำนาจต่างก็มีสายลับขององค์กรเจอร์มินัลแฝงตัวอยู่เต็มไปหมด แต่ร้านซ่อมแห่งนี้คือหนึ่งในสถานที่ลับไม่กี่แห่งที่พวกมันเจาะเข้ามาไม่ถึงและต่อให้ศัตรูจะตามกลิ่นมาเจอเข้าจริงๆ ถึงฟ้าจะถล่มลงมาก็ยังมีตัวตนระดับสูงคอยค้ำเอาไว้ให้ ฝีมือการต่อสู้ของตาเฒ่าลวี่นั้น...หากว่าประเมินกันแบบต่ำๆก็สามารถตบเฮล่าในตอนนี้ให้หมอบได้ง่ายๆ!
อย่าเห็นว่าตาเฒ่าลวี่ชอบทำตัวเป็ตาแก่ลามกไปวันๆเพราะจริงๆแล้วหมอนี่ซ่อนฝีมือระดับพระกาฬเอาไว้ เขาเป็หนึ่งในเอสเปอร์ระดับ D ไม่กี่คนบนดาวอความารีน ใน่แพตช์ 1.0 ซึ่งถือเป็ดวงดาวเริ่มต้น ผู้เล่นหรือ NPC ที่เก่งที่สุดก็ไปสุดอยู่แค่ระดับ C เท่านั้น ระดับ D เลยเรียกได้ว่าเป็เ้าพ่อคุมถิ่นได้สบายๆ ต่อให้ออกไปผจญภัยในอวกาศกว้างใหญ่ ก็ยังนับว่าเป็ขุมกำลังรบระดับกลางอยู่ดี
สายช่างกลนั้นถูกจัดให้อยู่ในระบบพลังของเอสเปอร์ มีทฤษฎีบทหนึ่งที่โด่งดังมากบอกไว้ว่า ถ้าเครื่องจักรมีขีดจำกัดความทนทานเท่ากับคนธรรมดา นั่นเท่ากับเป็การตัดทอนโอกาสในการสร้างสรรค์สิ่งประดิษฐ์ไปกว่า 90% และ มีแค่ผู้ที่แข็งแกร่งเท่านั้นถึงจะสามารถควบคุมเครื่องจักรที่ทรงพลังกว่าได้ พอมอเตอร์ระดับเพิ่มสูงขึ้น ข้อจำกัดในการใช้งานสิ่งประดิษฐ์ของสายช่างกลก็จะยิ่งเข้มงวดตามไปด้วย เครื่องจักรทรงอานุภาพบางชิ้นจะถูกสงวนสิทธิ์เอาไว้ให้ช่างกลใช้งานได้แค่อาชีพเดียวเท่านั้น สายพลังอื่นๆหมดสิทธิ์แตะต้อง
สายช่างกลไม่ได้มีดีแค่การแบกปืนกระบอกโตหรือสวมเกราะเหล็กออกไปวิ่งไล่ยิงคนแบบที่หลายคนเข้าใจ ช่างกลระดับสูงสามารถประยุกต์ใช้เครื่องจักรที่แตกต่างกันเป็แกนกลางในการวางแผนกลยุทธ์ สร้างสรรค์รูปแบบการต่อสู้ได้หลากหลายมิติ ไม่ว่าจะเป็การบุกตะลุย ควบคุมสมรภูมิ ลอบสังหาร ป้องกัน โจมตีระยะไกล หรืออื่นๆ อีกมากมาย
กองทัพหุ่นยนต์สังหาร พลปืนใหญ่ที่สาดะุปูพรมราวกับห่าฝน นักบินหุ่นรบหุ้มเกราะ นักสู้ไซบอร์กที่ใช้อาวุธระยะประชิดสุดไฮเทคฟาดฟันศัตรู การสร้างภาพลวงตาเสมือนจริง การกางม่านพลังและป้อมปราการหรือกระทั่งการดัดแปลงร่างกายตัวเองให้กลายเป็ไซบอร์ก... ล้วนมีความเป็ไปได้ที่ไม่มีขีดจำกัด
ข้อมูลอย่างเป็ทางการของเกมสตาร์โอเชียนได้เขียนแนะนำสายอาชีพช่างกลเอาไว้สั้นๆ ว่า เชี่ยวชาญการใช้อาวุธจักรกลในการต่อสู้ มีความสามารถในการประกอบชิ้นส่วนอย่างรวดเร็ว และมีความยืดหยุ่นสูงมาก
คีย์เวิร์ดที่สำคัญที่สุดในประโยคนั้นก็คือ ประกอบชิ้นส่วนอย่างรวดเร็ว
พอเรียนรู้สกิล เทคโนโลยีบีบอัดสสารความหนาแน่นสูงและเทคโนโลยีมิติระดับต้นแล้ว ช่างกลจะสามารถพับเก็บอาวุธขนาดมหึมาให้หดเล็กลงเหลือแค่แผ่นโลหะขนาดเท่านิ้วมือพกติดตัวไปไหนมาไหนได้อย่างสะดวกสบาย และพอเข้าสู่โหมดต่อสู้ก็สามารถกางมันออกให้กลับคืนสู่สภาพเดิมได้ในชั่วพริบตา
พลังงานคือหลอดแถบพลังของสายเอสเปอร์คือขีดจำกัดพลังโจมตีของสายนักสู้คือแหล่งมานาของสายเวทมนตร์และคือเตาปฏิกรณ์ขับเคลื่อนพลังจิตของสายพลังจิต แน่นอนว่าพลังงานของสายช่างกลก็ไม่ได้มีไว้ประดับบารมีเท่ๆเหมือนกัน
พอช่างกลสะสมพลังงานได้ถึงระดับหนึ่ง พลังงานพวกนั้นจะทำหน้าที่แทนมือทั้งสองข้าง รวมถึงเครื่องกลึงและอุปกรณ์ช่างต่างๆทำให้พวกเขาสามารถสร้างเครื่องจักรชิ้นใหม่เอี่ยมขึ้นมาจากความว่างเปล่าด้วยความเร็วที่สูงปรี๊ดแม้ในระหว่างการต่อสู้ ขอแค่วัตถุดิบในคลังไม่ขาดมือ อาวุธของช่างกลก็ไม่มีวันหมดไป...
แต่แน่นอนว่าเงื่อนไขเบื้องต้นของการจะทำแบบนั้นได้คือต้องเรียนรู้สกิลการแยกส่วนและประกอบใหม่ในพริบตารวมถึงกวาดความรู้สายอาชีพแขนงอื่นๆให้ครบถ้วนซะก่อน
และเนื่องจากระบบช่องเก็บของของผู้เล่นในเกมนี้ มีการคำนวณและจำกัดน้ำหนักที่อิงตามหลักความเป็จริงอย่างเข้มงวด อาชีพที่ได้รับสิทธิพิเศษในการใช้พื้นที่เก็บของต่างมิติเลยมีแค่สายช่างกลสายเวทมนตร์และเอสเปอร์สายมิติที่หาตัวจับยากเท่านั้น
ข้อสาม... ซึ่งเป็ข้อที่สำคัญที่สุด! ร้านซ่อมแห่งนี้เชื่อมโยงกับเนื้อเื่ลับซึ่งจะทำให้เขาได้รับพิมพ์เขียวอาวุธระดับเทพใน่ต้นเกมของสายช่างกลมา!
ในอนาคต ตาเฒ่าลวี่จะย้ายออกจากร้านซ่อมแห่งนี้โดยทิ้งกล่องนิรภัยที่บรรจุพิมพ์เขียวผลงานวิจัยตลอดหลายปีของเขาเอาไว้และฝากฝังให้ลวี่เชี่ยนนำมันไปส่งมอบให้กับลวี่เฉิงซึ่งเป็พ่อแท้ๆของเธอซึ่งลวี่เฉิงคนนี้ก็คือขุนศึกผู้พเนจรที่มีกองกำลังทหารขนาดใหญ่อยู่ในมือ เป็ลูกชายที่ตาเฒ่าลวี่ไม่เคยลงรอยด้วยมาตลอด
หานเซียวจำได้ดีว่าในชาติก่อนมีผู้เล่นสายช่างกลคนหนึ่งต้องวิ่งรอกทำเควสต์ต่อเนื่องสุดหฤโหดเป็สิบๆเควสต์กว่าจะได้รหัสปลดล็อกกล่องนิรภัยใบนี้มา และพอเปิดได้ก็ต้องไปลากเืตามหาวัตถุดิบมาสร้างอีก แต่พอสร้างสำเร็จปุ๊บ ผลลัพธ์ที่ได้ก็คุ้มค่าจนเห็นผลทันตา พลังรบของผู้เล่นคนนั้นพุ่งปรี๊ดทะลุเพดานและกลายเป็ขาใหญ่ประจำลานประลองทันที ทำสถิติชนะรวด 38 ตาติด! ต่อให้โดนผู้เล่นสายอื่นในระดับเลเวลเท่ากันรุมแบบ 3 รุม 1 ก็ยังไล่ตบกบาลฝั่งตรงข้ามได้สบายๆ
พิมพ์เขียวพวกนั้นคืออาวุธเทพสำหรับการตั้งตัวใน่แรกของสายช่างกลอย่างแท้จริงและที่สุดยอดที่สุดก็คือ... หานเซียวไม่ต้องไปเสียเวลาวิ่งทำเควสต์มหาโหดพวกนั้นเลยสักนิดเดียว!
เพราะเขารู้รหัสผ่านอยู่แล้วั้แ่แรก!
เนื้อเื่ลับนี้มีรูปแบบเป็ภารกิจแข่งขัน ถึงแม้จะมีผู้เล่นแค่คนเดียวที่ได้รับรางวัลใหญ่จนสำเร็จเควสต์ แต่ผู้เล่นคนอื่นๆที่ทำเควสต์ต่อเนื่องจนจบก็จะได้รู้รหัสผ่านกล่องนิรภัยเหมือนกัน หลังจากนั้นเลยมีคนเอาข้อมูลรหัสผ่านไปโพสต์ลงในเว็บบอร์ดของเกม ในตอนนั้นหานเซียวเลยพลอยได้รับอานิสงส์รู้รหัสผ่านไปด้วย
ตามไทม์ไลน์แล้ว ตาเฒ่าลวี่จะทิ้งกล่องนิรภัยใบนั้นเอาไว้ก็ตอนที่เกมเปิด่ Open Beta แต่ตอนนี้หานเซียวเข้ามาอยู่ใกล้ชิดขนาดนี้แล้ว เขาก็ต้องชิงลงมือก่อน ค่อยๆตีสนิทซื้อใจไปเรื่อยๆ
เพื่อแลกกับอาวุธเทพพวกนั้น... ยังไงก็คุ้มซะยิ่งกว่าคุ้ม!
"เอาล่ะ ฉันจะบอกสวัสดิการคร่าวๆของลูกมือให้ฟังนะ เงินเดือนพันนึง มีที่พักกับอาหารให้พร้อม ชั้นสองมีห้องว่างอยู่ ส่วนหน้าที่หลักๆก็คือช่วยซ่อมแซมเครื่องจักรแล้วก็เคลียร์ออเดอร์ของลูกค้าให้เสร็จ นายตกลงไหม?"
ลวี่เชี่ยนมองหานเซียวด้วยท่าทีกล้าๆกลัวๆ เธอได้เห็นฝีมือระดับเทพของเขาแล้วเลยแอบหวั่นว่าค่าแรงแค่นี้จะทำให้อีกฝ่ายฉุนขาดแล้วสะบัดก้นหนีไป แต่จะให้ทำยังไงได้ล่ะ...เธอไม่มีเงินเหลือแล้วจริงๆนี่นา!
"ตกลงครับ"
หานเซียวตอบรับง่ายๆ
ลวี่เชี่ยนดีใจจนเนื้อเต้น ความรู้สึกประทับใจในตัวชายหนุ่มพุ่งปรี๊ดขึ้นมาทันที
บริเวณชั้นสองของร้านเป็โซนพักอาศัยแบบครบวงจร มีทั้งห้องนั่งเล่น ห้องน้ำ ห้องครัว และห้องนอนอีกหลายห้อง ลวี่เชี่ยนเดินนำหานเซียวมาที่ห้องนอนของเขา ภายในห้องมีแค่เตียงไม้กระดานเปล่าๆที่ไม่มีแม้แต่ฟูกนอน มีตู้เสื้อผ้า ชั้นหนังสือ และโต๊ะทำงานขนาดเล็กวางอยู่มุมหนึ่ง
"นี่ห้องของนายนะ"
ลวี่เชี่ยนยื่นกุญแจห้องให้หานเซียว ก่อนจะลงมือช่วยเขาปัดกวาดเช็ดถูทำความสะอาดห้องอย่างกระตือรือร้น
เงินเดือนแค่พันเดียว เผลอๆ จะเอาไปซื้อข้าวกินยังไม่พอยาไส้ด้วยซ้ำ ลวี่เชี่ยนเลยพึงพอใจในตัวลูกจ้างอย่างหานเซียวสุดๆ จะไปหาแรงงานชั้นดีฝีมือเทพแถมราคาถูกแสนถูกขนาดนี้ได้จากที่ไหนอีก! พ่อหนุ่มคนนี้สงสัยจะซื่อบื้อไม่เบา ฉันต้องดูแลเอาใจเขาให้ดีๆหน่อยแล้ว อย่าปล่อยให้หนีไปได้เด็ดขาด!
หานเซียวถึงกับหัวเราะไม่ออกร้องไห้ไม่ลง เขาที่เป็คนมาสมัครงานแท้ๆ ยังไม่เห็นจะตื่นเต้นอะไรเลย แต่ตัวเถ้าแก่เนี้ยนี่สิ กลับระแวดระวังไปซะทุกฝีก้าว คอยเอาอกเอาใจเหมือนกับเขาเป็พระเ้า นี่มันเื่บ้าอะไรกันเนี่ย?