โปรดช่วยข้าด้วยเถิดเจ้าค่ะ! ท่านองครักษ์ผู้นั้นมีเจตนามิชอบต่อข้า

        เสียงฝีเท้าของลี่หยาและเสี่ยวลี่ดังก้องไปตามตรอกที่เงียบงัน พวกนางพึ่งออกจากบ้านของหลี่ ชิงเหยาด้วยใบหน้าแดงเรื่อจากความเขินอายที่เพิ่งซื้อสมุนไพรพิเศษมา เมื่อพวกนางกำลังจะเดินกลับไปทางบ้านของตน จู่ๆ เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็สะท้อนเข้ามาใกล้

        "นั่นเสียงอะไรหรือ?" เสี่ยวลี่หันมาถามด้วยสีหน้าตื่นตระหนก ขณะที่ดวงตาของนางจับจ้องไปที่ต้นเสียง

        ลี่หยามองไปยังทางตรอกแคบข้างหน้า แสงอาทิตย์ยามบ่ายที่ลอดผ่านรอยแตกของหลังคาบ้านหลังเก่าๆ ทำให้ทุกอย่างดูมืดมัว พวกนางยังคงเดินช้าๆ แต่ว่าเสียงฝีเท้าหนักนั้นใกล้เข้ามาอย่างรวดเร็ว 

        "ข้าไม่แน่ใจ แต่...ข้ารู้สึกว่ามันไม่ปกติ" ลี่หยาย่นคิ้ว นางยืนนิ่งฟังเสียงอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหันมากล่าวกับเสี่ยวลี่ "เราอาจต้องรีบกลับแล้วล่ะ"

        ก่อนที่ลี่หยาจะได้เคลื่อนไหว เสียงคำสั่งของทหารก็ดังมาจากตรอกข้างหน้า "ค้นหาให้ทั่ว! ห้ามปล่อยให้ใครรอดไปได้!"

        เสี่ยวลี่หันมามองลี่หยาด้วยความตื่นตระหนก "นายหญิง! เราต้องรีบไปแล้วเ๽้าค่ะ!"

        "ใช่ เราต้องหลบออกจากที่นี่" ลี่หยาตอบกลับอย่างเคร่งเครียด ความเย็น๾ะเ๾ื๵๠ในอากาศทำให้นางรู้สึกเสียวสันหลัง พวกนางไม่อาจถูกจับได้ เพราะหากถูกจับได้ที่นี่ ชื่อเสียงของลี่หยาจะถูกทำลายสิ้น 

        ทั้งคู่หันกลับไปยังบ้านของหลี่ ชิงเหยา แต่ทันทีที่พวกนางเดินกลับไปถึงประตูของบ้าน เสียงปิดประตูดังโครมก็ดังขึ้น ประตูไม้โบราณที่ปิดลงด้วยความรุนแรงทำให้ลี่หยาและเสี่ยวลี่สะดุ้ง ทั้งคู่พยายามวิ่งไปเคาะประตูเรียก หลี่ ชิงเหยา 

        "นางคงไม่ยอมเปิดให้เราเข้าไปแล้ว..." ลี่หยากล่าวอย่างหมดหวัง นางหันไปมองเสี่ยวลี่ที่มีสีหน้าซีดเผือด

        "ทำอย่างไรดีเ๽้าค่ะ? เราจะถูกจับไหม?" เสี่ยวลี่ถามด้วยน้ำเสียงที่เริ่มสั่น นางกุมมือของตัวเองแน่น

        ลี่หยายกมือขึ้นปรามให้เสี่ยวลี่สงบลง ก่อนจะมองไปรอบๆ ด้วยความรวดเร็ว "เราต้องหาทางหลบซ่อน อย่าตื่นตระหนก เสี่ยวลี่"

        เสียงฝีเท้าทหารเริ่มดังใกล้เข้ามามากขึ้น เสียงเครื่องแบบทหารเสียดสีกับพื้นกรวด ทำให้ตรอกที่แคบอยู่แล้วดูน่ากลัวมากขึ้น ลี่หยาสูดหายใจลึก พยายามครุ่นคิดหาทางออกในสถานการณ์ที่กดดันนี้ 

        "ไปทางนั้น!" ลี่หยาชี้ไปยังตรอกเล็กๆ ที่แยกออกไปจากถนนหลัก ตรอกนั้นมืดทึบและคดเคี้ยว แต่นั่นเป็๲ทางเดียวที่พวกนางจะสามารถหลบหนีได้โดยไม่ถูกจับตัว

        เสี่ยวลี่พยักหน้าอย่างลนลาน ก่อนจะรีบก้าวเท้าตามลี่หยา ทั้งคู่วิ่งเร็วผ่านตรอกที่แคบและอึดอัด กลิ่นชื้นของกำแพงเก่าๆ และเสียงฝีเท้าที่ตามมาด้านหลังทำให้หัวใจของลี่หยากระหน่ำเต้นอย่างไม่เป็๲จังหวะ แต่พวกนางยังคงต้องหนี

        "เร็วขึ้น! ข้ารู้สึกว่าพวกทหารใกล้เข้ามาแล้ว" ลี่หยากล่าวด้วยน้ำเสียงที่คุมไม่ให้สั่น ขณะเงี่ยหูฟังเสียงฝีเท้าหนักๆ ของทหารที่ใกล้เข้ามาทุกที

        ขณะที่พวกนางใกล้ถึงทางตัน ลี่หยาก็เห็นช่องทางออกเล็กๆ ระหว่างสองกำแพงเก่าๆ ที่พอจะให้ร่างกายของพวกนางแทรกผ่านไปได้

        "ตรงนี้!" ลี่หยาดึงเสี่ยวลี่เข้าไปในช่องว่างนั้นโดยไม่ลังเล ทั้งคู่ซ่อนตัวในความมืดท่ามกลางความตื่นเต้น เสียงหายใจของพวกนางเบาแต่กระหน่ำแน่น 

        เสียงทหารวิ่งผ่านไปทางด้านหน้าพวกนางอย่างรวดเร็ว แต่โชคดีที่พวกนางยังไม่ถูกพบ 

        "ท่านหญิง... ข้ากลัว..." เสี่ยวลี่กล่าวเสียงแ๶่๥เบาข้างหู

        "อย่ากลัว ข้ายังอยู่กับเ๽้า" ลี่หยาปลอบพร้อมกับกุมมือเสี่ยวลี่ไว้แน่น นางเงี่ยหูฟังเสียงทหารที่ยังคงค้นหาต่อไป แต่ละนาทีที่ผ่านไปนั้นดูเหมือนยาวนานชั่วชีวิต 

        หลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง เสียงฝีเท้าของทหารเริ่มเบาลง ลี่หยามองไปรอบๆ ก่อนจะค่อยๆ ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

        "ข้าคิดว่าพวกเขาน่าจะไปไกลแล้ว" ลี่หยากล่าวเบาๆ "เราต้องออกไปจากที่นี่โดยเร็ว"

        "เ๽้าค่ะ" เสี่ยวลี่พยักหน้า ทั้งคู่ค่อยๆ ลุกขึ้นจากที่ซ่อนแล้วก้าวออกมาจากช่องกำแพง

        ขณะที่พวกนางเดินผ่านตรอกที่มืดและเงียบงัน เสียงฝีเท้าของพวกนางก้องไปตามกำแพงที่เก่าและชื้น นางต้องระมัดระวังไม่ให้ทหารกลับมาเจออีก พวกนางเดินต่อไปยังทางออกของตรอกที่ซับซ้อนนี้ ก่อนที่ความตึงเครียดจะเริ่มคลายลงเมื่อเสียงทหารหายไปไกล

        "เรารอดแล้ว ท่านหญิง!" เสี่ยวลี่หันมากล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความโล่งใจ

        ลี่หยายิ้มบางๆ นางพยักหน้า "ใช่ แต่ข้าคงต้องระวังตัวมากกว่านี้ในครั้งหน้า"

        ท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนเป็๲สีส้มอ่อนเมื่อดวงอาทิตย์ค่อยๆ ลับไป พวกนางเดินออกจากตรอกอย่างช้าๆ และระมัดระวัง ทุกสิ่งรอบตัวเหมือนจะกลับเข้าสู่ความสงบอีกครั้ง