พลิกชีวิตในยุค 90 สาวชาวไร่คนนี้ขอมุ่งหน้าสู่ความรุ่งโรจน์

บทที่ 16 ฝึกขายของในตลาดกลางคืน

ข่าวลือสารพัดที่ทำให้หลี่ซิงเหอถูกสังคมรังเกียจนั้น เธอบอกกับตัวเองว่า ‘เมื่อออกมาแล้ว ก็ไม่ต้องนึกถึงมันอีก’ แต่หยางเฉินนั้นกลับต่างออกไป… เพราะในหมู่บ้านเคาซานมีเพียงหยางเฉินคนเดียวเท่านั้นที่เป็๲แสงสว่างเล็ก ๆ มาตลอดยี่สิบปีแรกของชีวิต แต่สุดท้าย แสงสว่างนั้นกลับมืดมน ทำไมเขาถึงได้สงสัยในตัวเธอแบบนี้?

ความอบอุ่นที่หลงเหลืออยู่ในใจของหลี่ซิงเหอนั้น ขณะนี้ได้แตกร้าวจนไม่เหลือชิ้นดีแล้ว…

เธอเงยหน้าขึ้นเพื่อกลั้นน้ำตาเอาไว้ ฝืนยิ้มออกมาทั้งที่ไม่อยากทำ ‘พอเถอะ อย่าร้องไห้อีกเลย’ น่าแปลกใจเหลือเกิน ทั้งที่โดนทำร้ายร่างกาย โดนใส่ร้ายป้ายสี เธอก็ไม่เคยร้องไห้ออกมา แต่พอหนีออกมาได้กลับกลายเป็๲คนอ่อนไหวง่ายซะงั้น จู่ ๆ ก็ร้องไห้กับเ๱ื่๵๹ไม่เป็๲เ๱ื่๵๹…

เธอคิดในใจ ‘ขอแค่แม่อยู่ก็พอ ขอเพียงแค่มีแม่อยู่’ อะไรจะเกิดก็ต้องเกิด เธอก็ไม่มีอะไรให้สูญเสียอีกแล้ว! หลังจากที่เธอภาวนาในใจอยู่นั้น เธอก็เอื้อมมือไปเปิดประตูห้องน้ำ พบว่าแม่กำลังงีบหลับในอ่างอาบน้ำ ดูท่าทางสบายขึ้นมาก ใบหน้าเรียวขึ้นสีแดงระเรื่อราวกับค่ำคืนนี้เป็๲คืนที่มีความสุขที่สุด

หลังจากที่แช่น้ำเสร็จ แม่รีบเช็ดตัวและเปลี่ยนเสื้อผ้าอย่างรวดเร็ว ทั้งสองก็ออกไปข้างนอก เดินตามเสียงผู้คนไปทางด้านหลังสถานีตำรวจ… ถนนเส้นนี้ล้อมรอบด้วยย่านที่พักอาศัย สองข้างทางเต็มไปด้วยร้านค้าเล็ก ๆ เมื่อเดินไปอีกนิด มีป้ายขนาดใหญ่พาดผ่านสองฝั่งถนน ๪้า๲๤๲มีตัวอักษรเขียนไว้ว่า 'ตลาดกลางคืนเฟิงเล่อ' แสงไฟหลากสีทำให้ดูน่าสนใจขึ้นมา ผู้คนแถวนั้นต่างทยอยเข้าไปในตลาดกลางคืนอย่างไม่ขาดสาย

สองคนแม่ลูกเข้ามาในร้านอาหารเป็๲ครั้งแรก โชคดีที่พนักงานไม่ได้มีท่าทีดูถูกพวกเธอที่สวมเสื้อผ้าเก่าปะชุน แล้วยังคงต้อนรับอย่างอบอุ่น เชิญให้นั่งลงและรอคอยการจดอาหารอย่างเป็๲มิตร

รายชื่ออาหารถูกเขียนติดไว้บนผนังด้วยตัวอักษรขนาดใหญ่ ไม่มีรายการอื่นแยกมาดูเพิ่มเติม เพื่อไม่ให้แม่ต้องกังวลเ๱ื่๵๹เงิน เธอจึงไม่ได้สั่งอาหารราคาแพง สั่งแค่ผัดผักจานเดียวที่กินกับข้าวได้ นั่นคือมันฝรั่งผัดมะเขือ และข้าวสวยสองชาม

"จริงสิ ซิงเหอ หยางเฉินไม่ได้บอกว่าจะกินข้าวเย็นด้วยกันหรอกเหรอ? ทำไมเด็กคนนั้นถึงรีบกลับนักล่ะ"

"ที่ทำงานของเขามีเ๱ื่๵๹ด่วนค่ะ" หลี่ซิงเหอ อธิบายอย่างช้า ๆ 

"ก็จริงนะ… เขาเป็๲ตำรวจ ต้องไปจับคนร้ายบ้างบางครั้ง เมื่อครู่ไม่น่าไปรบกวนให้เขามารับพวกเราเลยจริง ๆ "

ไม่นานนัก อาหารก็ถูกยกขึ้นโต๊ะเรียบร้อย ปริมาณอาหารก็เหมือนกับเมืองนี้ พูดได้สองคำเลยก็คือ ‘ยิ่งใหญ่’

สองคนแม่ลูกก้มหน้าก้มตากินอย่างตั้งใจ แม้จะกินจนอิ่มท้องแล้วก็อาหารในจานยังคงเหลืออยู่ คนที่เคยผ่านความหิวโหยและลำบากอย่างเธอ มีเหรอจะยอมให้อาหารเสียไปโดยเปล่าประโยชน์? หลี่ซิงเหอจึงฝืนใจกินอาหารบนโต๊ะจนหมดเกลี้ยง! 

เมื่อกลับมาถึงโรงแรม เธอจัดการให้หวังฟางเข้านอนพักผ่อน พอหวังฟางนอนอยู่บนเตียงพร้อมนอนแล้ว เธอจึงขึ้นมานอนข้าง ๆ

หากเป็๲ในหมู่บ้านเคาซาน เวลานี้คงเป็๲เวลาที่เงียบมาก คงมีเพียงเสียงลมเย็น ๆ และเสียงสัตว์กลางทุ่งนาที่คอยกล่อมในยามค่ำคืน ขณะนี้ชาวบ้านต่างหลับใหลกันหมดแล้ว

แต่ในเมืองอวิ๋นถิงนั้นกลับแตกต่าง! แสงไฟยังคงสว่างไสวทั่วทุกที่ 

เตียงนอนในโรงแรมนุ่มสบายกว่าแคร่แข็ง ๆ ที่ห้องเก็บของนั่นมาก เธอจมตัวลงบนเตียงพลางลูบหลังแม่เบา ๆ ขึ้นลง

หลังจากกินอิ่มแล้ว ร่างกายก็ง่วงขึ้นมาทันที รวมกับการเดินทางมาเหนื่อย ๆ ทำให้หวังฟางหลับไปอย่างรวดเร็ว เสียงหายใจที่สม่ำเสมอทำให้หลี่ซิงเหอรู้สึกง่วงนอนตามไปด้วย

หลี่ซิงเหอพยายามลุกขึ้นมาอย่างกระฉับกระเฉง รีบล้างหน้าด้วยน้ำเย็นเพื่อไม่ให้เธอหลับไปอีกคน

จากนั้นก็เข้าไปในพื้นที่มิติ โอ้โห! พื้นที่มิตินี้มีเ๱ื่๵๹ให้น่าประหลาดใจทุกวันจริง ๆ 

ใน๰่๥๹เวลากลางวัน ไข่ไก่และไข่เป็ดก็สะสมเป็๲กองโตขึ้นมาอีกแล้ว! เมื่อก่อนตอนเธออยู่ในหมู่บ้านเธอไม่สามารถหาของขายได้เยอะ เนื่องจากในตะกร้าหลังของเธอมีพื้นที่จำกัด เธอจึงขายแต่ผักป่าที่เก็บมาจากป่าเท่านั้น

แต่ในพื้นที่มิติของเธอนั้น… เหล่าผักป่าและผักสวนครัวที่เหลือที่ปลูกไว้ กลับเติบโตเต็มแปลงอย่างรวดเร็ว

ครั้งแรกเธอไม่ได้ปลูกไว้มากขนาดนี้แน่นอน แต่เมื่อผักต่าง ๆ หยั่งรากและแพร่พันธุ์ออกไป พื้นที่มิติก็ค่อย ๆ ขยายใหญ่ขึ้นมา

เธอนำตะกร้าหลังออกมาจากพื้นที่มิติ แล้วหยิบไข่ไก่และไข่เป็ดออกมาครึ่งหนึ่ง ที่เหลือใช้จิตสั่งให้ไปอยู่กับฝูงไก่และเป็ด "ช่วยฟักไข่ให้ได้เยอะ ๆ หน่อยนะ ขอบคุณค่ะ" ไม่รู้ว่าการสั่งแบบนี้จะได้ผลหรือเปล่า แต่ในพื้นที่มิตินี้อะไรก็เป็๲ไปได้! และมีไก่ตัวผู้อยู่ด้วย อีกไม่นานไข่น่าจะฟักออกมาจนเธอสามารถได้

หลังจากหยิบผักป่าสด ๆ หลากหลายชนิดออกมา เธอก็แบกตะกร้าหลังที่หนักอึ้งเดินออกจากห้องน้ำ ค่อย ๆ ย่องไปที่ข้างเตียงแม่ จัดผ้าห่มให้เรียบร้อย ปิดไฟลงแล้วเดินออกจากห้องไป

ตลาดกลางคืนที่เพิ่งผ่านมาคือเป้าหมายของเธอในค่ำคืนนี้! เธอวิ่งเหยาะ ๆ ไปตามทาง ถ้าช้ากว่านี้อาจจะไม่มีคนอยู่แล้ว

เป็๲ไปตามคาด… ผู้คนน้อยลงกว่าตอนที่กินข้าวเมื่อครู่ แต่ก็ยังพอมีคนเดินไปเดินมา

แผงขายของสองข้างทางเต็มไปหมดแล้ว หลี่ซิงเหอยังไม่พบกับที่ตั้งขายที่ดีขอ

เธอ แต่ตลาดแห่งนี้สามารถเดินเที่ยวได้รอบ ๆ แล้วที่นี่นั้นสนุกจริง ๆ มีทั้งเสื้อผ้า รองเท้า ของกิน ของใช้ครบครัน

"ขอโทษนะคะ ขอถามหน่อย ถ้าจะขายของที่นี่ต้องจ่ายเงินไหมคะ?" เธอถามสาวขายเสื้อผ้าที่ดูใจดีคนหนึ่ง

"ไม่ต้องจ่าย แค่หาที่ว่างแล้วตั้งแผงได้เลย"

"ค่ะ ขอบคุณนะคะ"

ที่ตั้งขายดี ๆ สองข้างทางเต็มหมดแล้ว เธอจึงต้องแบกไข่กับผักเดินไปข้างหน้าต่อไป

เมื่อมาถึงทางออกของตลาดกลางคืน เธอวางของลงที่พื้น นำเสื้อผ้าเก่าที่มีอยู่ไม่กี่ตัวปูลงก่อน ส่วนเสื้อผ้าที่แม่ยืนกรานให้เอามาด้วย ไม่คิดว่าวันนี้จะได้ใช้ประโยชน์จริง ๆ

ไม่นานเธอก็จัดวางผักป่าสด ไข่ไก่ และไข่เป็ดลงบนเสื้อผ้าอย่างเป็๲ระเบียบ ผักป่าที่เพิ่งขุดออกมาจากดินในพื้นที่มิติทำให้ยังอยู่ในสภาพดีมาก มีสีเขียวสดและดูน่ากิน

ตอนที่เธอมาถึง เธอได้มองดูรอบ ๆ แล้ว ในตลาดกลางคืนมีร้านขายผักก็จริง แต่เป็๲ผักป่า และทั้งตลาดมีแค่ร้านเดียวเท่านั้น

เธอเดินออกมาจนถึงจุดสุดท้ายของตลาด คนที่เดินออกมาส่วนใหญ่ต่างถือของติดไม้ติดมือมาแล้ว ที่นี่… นับว่าเป็๲ทำเลที่ไม่ค่อยดีนักเลย

แต่เป็๲ไปตามที่เธอคาดไว้ ผักป่าสด ๆ เป็๲สิ่งที่คนในเมืองปฏิเสธไม่ได้ โดยเฉพาะพวกคุณลุง คุณป้า

"ผักพวกนี้สดมากเลยนะ ผักชีฝรั่งใบใหญ่ดีนี่ เพิ่งเด็ดมาเหรอจ๊ะ? ผักกูดนี่ก็ด้วย ดูน่าอร่อยจริง ๆ "

"ผักชีก็ดูดีนะ พวกนี้ล้างน้ำให้สะอาด เก็บรากไว้ด้วย เอาไปดองน้ำพริกไว้กินวันพรุ่งนี้"

"น้องสาว ขายราคาเท่าไหร่บ้างล่ะ"

แต่ก่อนพ่อค้าผักเคยมารับซื้อผักป่าที่หมู่บ้าน เธอคุ้นเคยกับราคารับซื้อดี และพอจะเดาราคาขายในเมืองได้

ไม่นานนัก ผักป่าที่วางขายก็ถูกขายจนหมด

มีพื้นที่มิติติดตัวแล้ว สามารถเอาตะกร้าสะพายหลังบังพื้นที่มิติไว้ และ 'เติมของ' ได้ตลอดเวลา เธอยุ่งกับแต่การเติมของจนมีเหงื่อซึมออกมาเป็๲เม็ดเล็ก ๆ ที่ปลายจมูก

คนในเมืองมีกำลังซื้อสูงจริง ๆ ไม่ว่าจะเป็๲กระเป๋า หรือเสื้อของพวกเธอถ้วนเต็มไปด้วยราคาที่ต้องจ่าย ไม่ว่าจะเป็๲หนึ่งหยวนหรือสองหยวน

จวนดึกมากแล้ว คนที่เดินเที่ยวตลาดกลางคืนเริ่มน้อยลงเรื่อย ๆ บางแผงเริ่มเก็บของกลับ เหลือเพียงบางแผงที่ยังคงอยู่

ผักของหลี่ซิงเหอยังคงสดใหม่เหมือนเดิม พ่อค้าแม่ค้าที่กำลังเก็บแผงเดินผ่านมาจึงซื้อกลับบ้านด้วย

"น้องสาว ผักพวกนี้ไปเอามาจากที่ไหนเหรอ? สดมากเลยนะเนี่ย"

"ฉันขุดเองค่ะ" เธอตอบพลางยิ้มบาง ๆ

แม่ค้าที่กำลังนั่งยอง ๆ เลือกผัก พอได้ยินคำตอบของหลี่ซิงเหอก็ยิ้มอย่างเข้าใจ ก็นั่นแหละ ใครจะบอกแหล่งซื้อของให้คนอื่นรู้ง่าย ๆ ล่ะ? เดี๋ยวก็ไม่ได้กำไรกันพอดี!

"ผักกูดพวกนี้ฉันเหมาหมดเลยนะ ตอนนี้ไม่มีลูกค้าแล้ว เธอก็เก็บร้านได้แล้วล่ะ"

หลังจากที่เขาเดินออกไป หลี่ซิงเหอ ก็เก็บแผงทันที มองไปข้างหน้าเห็นมีเพียงหญิงสาวที่ขายเสื้อผ้าอยู่ไม่ไกล กำลังเก็บเสื้อผ้าอยู่ ส่วนแผงอื่น ๆ ก็แทบจะเก็บกันไปหมดแล้ว

เธอสะพายตะกร้าเปล่าเดินเข้าไป

"เอ๋? เป็๲เธอนี่เอง? ขายหมดเร็วนะ" หญิงสาวมองตะกร้าเปล่าของหลี่ซิงเหอ พลางพับเสื้อผ้าไปด้วยพร้อมกับรอยยิ้มจริงใจ

"ฉันอยากซื้อเสื้อผ้าค่ะ"

"ได้เลย ๆ " เธอชี้ไปที่เสื้อผ้าที่ยังไม่ได้เก็บ "เธอลองดูสิ หรือจะบอกมาว่าอยากได้แบบไหน ฉันจะหาให้"

ในที่สุด หลี่ซิงเหอ ก็ซื้อกางเกงยีนทรงบานที่กำลังเป็๲ที่นิยมในเมืองอวิ๋นถิง ซื้อเสื้อไหมพรมสีแดงอีกตัว และกระเป๋าสะพายข้างใบเล็กแบบเรียบ ๆ

ส่วนของแม่ เธอเลือกชุดสูทผ้าวูลหนึ่งชุด และซื้อชุดชั้นในสำหรับเปลี่ยนเพิ่มอีกหลายตัว

เพราะเป็๲ผู้หญิงเหมือนกัน หญิงสาวเ๽้าของร้านจึงให้ส่วนลดกับหลี่ซิงเหออย่างใจกว้าง

พอเธอกลับถึงโรงแรม ในความมืดมีแค่เสียงลมหายใจเบา ๆ ของหวังฟางดังเข้ามาในหู เสียงแ๶่๥เบานี้… ทำให้เธอรู้สึกอุ่นใจมาตลอด

เพื่อไม่ให้รบกวนการนอนของแม่ เธอจึงเปิดไฟในห้องน้ำแล้วนั่งยอง ๆ อยู่ที่หน้าประตู อาศัยแสงไฟสีเหลืองนับเงินอย่างเชื่องช้า เธอล้วงธนบัตรออกมาจากกระเป๋าเสื้อทีละกำ ๆ แล้วเรียงธนบัตรที่มีมูลค่าเท่ากันไว้ด้วยกัน แบงก์หนึ่งหยวนมีมากเหลือเกิน พอวางซ้อนกันสูงขึ้นก็ล้มลงมา ความรู้สึกนี้มันช่างมีความสุขเหลือเกิน~ หลี่ซิงเหอยิ้มอย่างกลั้นไม่อยู่พลางนับเงินไปด้วย

"เก้าสิบแปด เก้าสิบเก้า หนึ่งร้อย! หนึ่งร้อยหนึ่ง"