จางเอ่อร์ได้ยินถ้อยคำของเสวี่ยสวินเต็มไปด้วยความโศกเศร้า แววตาพลันหม่นลง เอ่ยปลอบอย่างใส่ใจ “จ้าวอ๋องพระราชทานองค์หญิงให้สมรสกับเพ่ยกงก็เพื่อเชื่อมสัมพันธไมตรีกับอีกฝ่าย แคว้นจ้าวของเรายามนี้มิได้เรืองอำนาจเช่นอดีต จึงจำเป็ต้องพึ่งพาอำนาจจากภายนอก แต่จางเอ่อร์เชื่อมั่นว่าแคว้นจ้าวในอนาคตวันหน้าจะต้องฟื้นกลับมายิ่งใหญ่เกรียงไกร ภูผาบูรพายืนหยัดตั้งตระหง่านขึ้นอีกครั้ง ถึงยามนั้นก็ไม่จำเป็ต้องพึ่งพิงคนผู้ใด!”
“ข้าเชื่อมั่นในแคว้นจ้าว แต่ข้ารังเกียจรั้ววัง!” หยาดน้ำในดวงตาเสวี่ยสวินทอประกายแวววาว เล็บมือเรียวยาวถูกนางออกแรงจิกฝังลงบนฝ่ามือ เื่บางอย่างในใจถูกปลุกขึ้นมาอีกครั้ง
“เสด็จแม่ของข้าเดิมทีเป็นางระบำรูปโฉมงดงามท่านหนึ่ง ได้รับความโปรดปรานจากเสด็จพ่อเป็อย่างยิ่ง เมื่อก่อนข้าเองก็เคยเป็องค์หญิงที่ได้รับความรักใคร่เอ็นดูมากคนหนึ่ง แต่หลังจากเสด็จแม่ลาโลกไป ความรักที่เสด็จพ่อมีต่อข้าก็ร้างราไปไกลตามเสด็จแม่ ผู้คนในวังมักซ่อนเร้นกลอุบายแก่งแย่งชิงดี ข้ากลัวความเ็าเช่นนี้ของวังหลวงเหลือเกิน ทุกครั้งที่ข้าดีใจก็ดีใจคนเดียว เสียใจก็เสียใจคนเดียว จนกระทั่งข้าได้มาพบกับท่าน...”
จางเอ่อร์เห็นเสวี่ยสวินให้ความสำคัญแก่ตนเช่นนี้ย่อมปลาบปลื้มดีใจ โดยไม่รู้ตัวเขาได้เปิดหัวใจที่ปิดไว้หลายปีออกมาต่อนาง ใบหน้าหล่อเหลาปรากฏร่องรอยขื่นขม ถอนหายใจหนึ่งเสียงก่อนกล่าวคำ “ข้าเองก็พอจะเข้าใจ...ยามนั้นท่านพ่อของข้าติดตามจ้าวอ๋อง ตั้งมั่นรักษาฉางซานจนสิ้นชีพในสนามรบ ท่านแม่เองก็ตรอมใจตาย เหลือเพียงฉางซานทิ้งไว้ให้ข้า”
พูดมาถึงตรงนี้ ภายในใจจางเอ่อร์ก็ก่อเกิดระลอกคลื่นสายหนึ่งขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว “แต่ผู้าุโเ่าั้กลับแทบทนรอดูเื่ขบขันของข้ากันไม่ไหว! ไม่มีผู้ใดช่วยเหลือข้า ข้าต้องมุมานะทุ่มเทสุดชีวิต กว่าจะทำให้ทุกคนเชื่อใจข้า กระทั่งรักษากิจการพื้นฐานของท่านพ่อท่านแม่เอาไว้ได้ ยี่สิบกว่าปีมาแล้ว ข้าไม่กล้าเกียจคร้านเลินเล่อแม้แต่วันเดียว!”
ครั้นเอ่ยถ้อยคำเหล่านี้จบ กระทั่งจางเอ่อร์ยังประหลาดใจตัวเอง แต่ไรมาเขาเป็คนระวังตัวเก็บซ่อนอารมณ์ ไม่เคยเอ่ยถึงอดีตของตัวเองกับใคร วันนี้กลับพูดออกมาให้เสวี่ยสวินฟัง ไม่รู้ว่านางจะเข้าใจความเ็ปของตนหรือไม่...
เสวี่ยสวินฟังแล้วสะท้อนใจ ปลายนิ้วเรียวยาวแตะลงบนไหล่เขาตามสัญชาตญาณ
คิดไม่ถึงว่าแท้จริงแล้วญาติผู้พี่ต้องแบกรับสิ่งต่างๆ มากมายเพียงนี้ ปกป้องรักษากิจการพื้นฐานของเขาฉางซานไว้ด้วยตัวคนเดียว จนกระทั่งวันนี้กลายมาเป็คุณชายจางเอ่อร์ผู้เลื่องชื่อในสายตาผู้อื่น
นางสั่งเสี่ยวอวี๋เอ๋อร์ให้นำจอกสุรามาเพิ่มอีกใบ เสวี่ยสวินแม้จะเมาแล้วเล็กน้อย กลับรินสุราให้จางเอ่อร์เต็มจอกด้วยตัวเอง
“จำได้ว่าพี่ชายต่างจากผู้อื่นมาั้แ่เด็กๆ แล้ว คนอื่นเล่นกันสนุกสนาน แต่ท่านมักจะมุ่งมั่นตั้งใจเรียน…”
สองคนนั่งในลานสวนของตำหนักอิ๋งเมิ่ง แหงนมองดวงดวงเต็มผืนฟ้า หวนนึกถึงเื่ราวในวังจ้าวยามเยาว์วัย
จางเอ่อร์น้อยในตอนนั้นเงียบขรึมรักสันโดษ มักฝึกกระบี่ในอุทยานดอกไม้ของวังจ้าวคนเดียว ไม่เล่นกับพวกองค์ชายและองค์หญิงคนอื่นๆ
มีครั้งหนึ่งเสวี่ยสวินปีนูเาจำลองแอบดูเขา ทว่าแผ่นหินบนูเาจำลองนั้นไม่ยึดเกาะกันสนิทเคลื่อนที่ออก ทำเอานางเกือบพลัดตกลงมา
จางเอ่อร์น้อยใช้วิชาตัวเบาอันคล่องแคล่วช่วยเสวี่ยสวินน้อยไว้ได้ทัน ขณะจะเอ่ยขอบคุณ กลับได้ยินประโยคอันแสนเ็าของเขา “ต่อไปห้ามมาแอบดูข้าฝึกกระบี่!”
ต่อมาภายหลังเพื่อรักษาบัลลังก์ให้มั่นคง จ้าวอ๋องกำจัดอ๋องต่างแซ่ขจัดความเคลือบแคลง ถึงขั้นส่งทหารล้อมปราบตระกูลของจางเอ่อร์กลางดึก จยาฮูหยินคุกเข่าขอความเมตตานอกตำหนัก จ้าวอ๋องกลับยังคงไม่หวั่นไหว
ครั้นเห็นตระกูลจางกำลังจะถูกทำลายลงในชั่วข้ามคืน ก็เป็เสวี่ยสวินน้อยที่พาพวกเขาหลบหนีไปทางประตูตะวันตกด้วยการช่วยดูทางของพี่เคอฉี่ ถึงได้มีฉางซานอ๋องในวันนี้
เื่ราวในอดีต่นั้นทิ้งสิ่งใดหลงเหลือไว้ในใจจางเอ่อร์ ไม่มีผู้ใดล่วงรู้...
“ดูเหมือนว่าเราจะหัวอกเดียวกัน...”
เสวี่ยสวินเด็ดดอกโบตั๋นในสวนลงมาหนึ่งก้าน ยื่นให้จางเอ่อร์ ก่อนกล่าวอย่างทอดถอนใจ “ภายภาคหน้าแม้นเมฆเคลื่อนมหาสมุทรพลิกผัน สวินเอ๋อร์ก็จะอยู่เคียงข้างท่านเสมอ มองดูฉางซานเจริญรุ่งโรจน์ แคว้นจ้าวอยู่เย็นเป็สุข ดีหรือไม่”
จางเอ่อร์มองดูดรุณีอ่อนโยนจิตใจดีตรงหน้า ั์ตาสีหมึกดำขลับดุจราตรีสบประสานกับดวงตาสุกใสของนางพอดี เขาเอ่ยเสียงจริงจังเน้นชัดทุกถ้อยคำ “สวินเอ๋อร์เ้าวางใจได้ ต่อให้ต้องทุ่มเทสุดสิ้นกำลัง ข้าก็จะดีกับเ้าตลอดไป จะปกป้องอยู่ข้างกายเ้า ตอบแทนบุญคุณในอดีต!”
แต่ไรมาเขาไม่ใช่คนซาบซึ้งใจอะไรง่าย ทว่าครั้งนี้เขาหวังให้ความปรารถนาทุกอย่างของนางกลายเป็จริง
ต่อให้์จะผิดสัญญา เขาก็จะเป็คนทำมันให้นางเอง...
คราวนี้เสวี่ยสวินยกจอกสุราขึ้นด้วยจิตใจเบิกบาน “มา เพื่อสหายรู้ใจชนสุราพันจอกของเรา”
จางเอ่อร์มองนางพลางยิ้มเอ็นดู ขานเสียงรับ “ชน!”
ใต้แสงจันทร์นั้นสองคนร่ำสุราแลกเปลี่ยนบทสนทนา แปรทุกข์เป็สุข รื่นเริงสำราญใจ
...
151
![[จบ] เขียนรักใหม่ด้วยหัวใจดวงเดิม](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1717754265_67667408.webp)