เล่มที่ 1 บทที่ 1กลับไปอาบน้ำ
หมู่บ้านเจียงเป็หมู่บ้านเล็กๆ ที่ซ่อนอยู่ในเทือกเขาอันกว้างใหญ่มีจำนวนคนเพียงหนึ่งร้อยกว่าคนเท่านั้น
บัดนี้ พระจันทร์เต็มประดับบนฟ้าสูงเงียบงันไร้สุ้มเสียง ประหนึ่งว่าฟ้าดินดำดิ่งสู่ห้วงนิทราทว่าในหมู่บ้านเจียงกลับยังมีเด็กน้อยหลาย่อายุสิบกว่าคนกำลังนั่งขัดสมาธิห้าหทัยชี้ฟ้า[1] ลมหายใจลากยาวสามารถมองเห็นหมอกหนาบ้างบางบ้างห้อมล้อมอยู่รอบร่างกายพวกเขา
ด้านหน้าของเด็กกลุ่มนี้มีชายร่างกายกำยำล่ำสัน ห่มหนังสัตว์ไว้บนร่างคนหนึ่ง กำลังเอ่ยพูดเสียงจริงจัง“สำหรับพวกเราแล้ว แสงจันทร์ถือเป็สมบัติแห่งการบำเพ็ญอันล้ำค่าอย่างยิ่งโดยเฉพาะวันนี้ยังเป็วันขึ้นสิบห้าค่ำ ยามจื่อ[2] เป็เวลาที่แสงจันทร์สุกสกาวที่สุด ดังนั้นอย่าเสียเวลาเปล่าพยายามดูดกลืนแสงจันทร์ให้มากที่สุด เบิกเส้นลมปราณยกระดับความแข็งแกร่งของพวกเ้า”
คำพูดของชายผู้นั้นไร้เสียงตอบรับเพราะเด็กทุกคนล้วนกำลังตั้งจิตเพ่งสมาธิไปกับการดูดกลืนแสงจันทร์
แต่กระนั้นเองห่างจากพวกเขาไปราวๆ หลายสิบจ้างกลับมีหนุ่มน้อยอายุสิบห้าสิบหกปีคนหนึ่งกำลังนั่งนิ่งอย่างโดดเดี่ยวอยู่ตรงนั้นด้านหน้าเขามีพืชพรรณกระดูกสัตว์มากมายวางเรียงกันอย่างน้อยหนึ่งร้อยชนิด
ภายใต้แสงจันทร์ที่สาดส่องลงมาสามารถมองเห็นถึงรูปโฉมอันสง่างามของหนุ่มน้อยได้อย่างชัดเจนเส้นผมยาวสีดำขลับถูกถักทอเป็เปียหลายเปียห้อยไว้ตรงท้ายทอย โครงร่างสมมาตรสวมหนังสัตว์ชุดหนึ่งไว้เช่นกันโดยบนิัที่เปิดเผยออกมานั้นมีรอยแผลเป็มากมายสั้นยาวไม่เท่ากัน
ดวงตาอันสดใสของหนุ่มน้อยคู่นั้นแม้ส่วนใหญ่จะจับจ้องไปที่พืชพรรณต่างๆ ตรงหน้า ทว่าเขาก็มักจะแหงนหน้าขึ้นมองดูเหล่าเด็กน้อยที่กำลังนั่งขัดสมาธิอยู่ห่างไกลกลุ่มนั้นเป็พักๆและทุกครั้งที่เขามองไปบนใบหน้าที่ดูอ่อนเยาว์ของเขาก็มักจะเผยสีหน้าอิจฉาออกมาเสี้ยวหนึ่ง
หนุ่มน้อยมีนามว่าเจียงอวิ๋นกับภาพตรงหน้าเช่นนี้ เขาเห็นบ่อยจนไม่ได้รู้สึกแปลกอะไรแล้ว เขารู้ว่าเหล่าเพื่อนเล่นของตนกลุ่มนี้กำลังดูดกลืนแสงจันทร์เพื่อบำเพ็ญ
การบำเพ็ญคือการฝึกฝนขัดเกลาตนเอง คือการบำเพ็ญ มรรค!
แม้ตัวเขาจะวาดฝันอยากเข้าเป็ส่วนหนึ่งของพวกเด็กเ่าั้กระหายที่จะได้บำเพ็ญร่วมกับพวกเขา ทว่าปู่กลับพร่ำบอกกับเขาั้แ่ยังเยาว์เป็เพราะสภาพร่างกายของเขาแตกต่างจากเด็กเ่าั้ จึงไม่อาจบำเพ็ญได้
ครั้งแรกที่ได้ยินเื่นี้เจียงอวิ๋นไม่เชื่อแต่อย่างใด จนเมื่อเขาแอบถามไถ่เหล่าเพื่อนเล่นทั้งหลายทั้งยังแอบบำเพ็ญตามวิธีการที่พวกเขาสอนให้อยู่หลายครั้ง ถึงพบว่าร่างกายของตนไม่อาจดูดกลืนสิ่งที่พวกเขาเรียกว่าแสงจันทร์นั่นได้จริงๆเขาถึงได้ล้มเลิกไปอย่างช่วยไม่ได้
‘แต่ยังดีที่สามารถเป็โอสถจารย์ได้หลอมยาโอสถที่เหมาะสมกับพวกเขา อย่างน้อยก็ช่วยเสริมความแข็งแกร่งให้พวกเขาได้ไม่เลวเหมือนกัน’
เจียงอวิ๋นปลอบตัวเองในใจเพ่งสมาธิไปที่พืชพรรณกระดูกสัตว์ตรงหน้าอีกครั้ง
“หนูน้อยอวิ๋นนี่เป็ชุดสุดท้ายแล้วใช่ไหม? จำได้แค่ไหนแล้ว?”
ในเวลานั้นเองชายร่างกายใหญ่โตกำยำได้เดินมาอยู่ข้างเจียงอวิ๋น สองมือไพล่หลัง สังเกตดูพืชพรรณกระดูกสัตว์เ่าั้ด้วยความสนใจอย่างมาก
เจียงอวิ๋นเงยหน้าขึ้นกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ใช่แล้ว ลุงมู่ ข้าจำได้ทั้งหมดแล้ว”
“ดี!” เจียงมู่พยักหน้ารับไม่สงสัยคำพูดของเจียงอวิ๋นแม้แต่น้อย บนใบหน้าอันหยาบกร้านเผยสีหน้าชื่นชมออกมา
บางทีเจียงอวิ๋นคงไม่รู้สึกว่าการที่เขาจำลักษณะเฉพาะของพืชพรรณกระดูกสัตว์เหล่านี้ได้เป็เื่วิเศษวิโสอันใดทว่าเจียงมู่ที่เป็ผู้ใหญ่นั้นรู้ซึ้งอยู่เต็มอก
การหลอมยาจำเป็ต้องใช้วัตถุดิบและโดยทั่วไปวัตถุดิบก็คือพืชพรรณสัตว์ป่าต่างๆหาก้าเป็โอสถจารย์ที่มีคุณภาพ จำเป็ต้องรู้และเข้าใจลักษณะพิเศษของพวกมันให้ได้มากที่สุด
เทือกเขาอันเป็ที่ตั้งของหมู่บ้านเจียงผืนนี้ถูกเรียกขานว่าูเาหนึ่งแสนไพศาล แทบไม่ยุ่งเกี่ยวกับโลกภายนอก ภายในนี้มีพืชพรรณสัตว์ป่าชนิดต่างๆอยู่ไม่ต่ำกว่าหมื่นชนิด การจะรู้จักลักษณะเฉพาะของพืชพรรณและสัตว์ป่าทุกชนิดได้เป็เื่ที่ยากเย็นแสนเข็ญ ทั้งยังเป็เื่ที่น่าเบื่อสุดขีด
ทว่าเจียงอวิ๋นที่เป็เพียงเด็กน้อยอายุสิบหกปีในเวลาสั้นๆ เพียงสิบกว่าปีนี้ กลับทำได้แล้วนี่ไม่เพียงแต่ต้องมีพร์เท่านั้น แต่ยังต้องมีจิตใจอันแน่วแน่เข้มแข็งและความมุมานะพยายามอย่างมาก
“ไม่เลว!” เจียงมู่เอ่ยชมอีกครั้งอย่างอดไม่ได้“หนูน้อยอวิ๋น ในวันหน้าเ้าจะต้องกลายเป็มหาโอสถจารย์ที่ฝีมือร้ายกาจอย่างแน่นอน!”
กับคำชมของเจียงมู่ เจียงอวิ๋นไม่ได้เผยความตื่นเต้นออกมาแม้แต่เสี้ยวเดียวเพียงยิ้มรับบางๆ ท่าทางสุขุมเกินวัยนั่น ช่างขัดกับอายุของเขาเสียเหลือเกิน
มีหรือเจียงมู่จะไม่รู้ความคิดของเจียงอวิ๋นเทียบกับการเป็โอสถจารย์แล้ว เขาปรารถนาที่จะเป็นักพรตยิ่งกว่า
เจียงมู่ยื่นฝ่ามือขนาดใหญ่เท่าพัดสานออกมาออกแรงนวดขมับของตน รู้สึกอยากกล่าวอะไรอีกสักเล็กน้อยทว่าเมื่อคำพูดมาถึงริมปากก็ถูกกลืนกลับไป
เขาหันหลังไปถอนหายใจพร้อมคิดว่า ‘หนูน้อยอวิ๋นมิใช่ว่าพวกเราไม่สอนวิธีบำเพ็ญให้แก่เ้า แต่เป็เพราะเ้ามิใช่ลูกหลานของเผ่าเจียงเรานี่สิ!’
ใช่แล้วเจียงอวิ๋นไม่ใช่คนของหมู่บ้านเจียงแต่เป็เด็กที่ถูกทอดทิ้งซึ่งถูกเก็บมาโดยหัวหน้าหมู่บ้าน เจียงว่านหลี่หรือก็คือผู้ที่เจียงอวิ๋นเรียกว่าปู่
เื่นี้มิใช่ความลับอะไรกระทั่งเจียงอวิ๋นเองก็รับรู้มานานแล้ว
แม้ว่าเจียงอวิ๋นจะมิใช่คนของหมู่บ้านเจียงทว่าในหมู่บ้านเจียงก็ไม่มีผู้ใดมองเขาเป็คนนอกเลยสิบหกปีที่ได้อยู่อาศัยร่วมกันมา ในสายตาพวกเขาแล้ว เจียงอวิ๋นก็ถือเป็คนของหมู่บ้านเจียงแล้ว
หลังผ่านไปครู่หนึ่งเจียงมู่เงยหน้าขึ้นมองพระจันทร์เต็มดวงบนท้องฟ้า ส่งเสียงะโออกมา “เอาละเหล่าเด็กดื้อทั้งหลาย ยามจื่อผ่านพ้นไปแล้ว ยุติการบำเพ็ญ!”
เหล่าเด็กที่นั่งขัดสมาธิอยู่กลุ่มนั้นพลันะโขึ้นมาอย่างผ่อนคลาย
แม้พวกเขาต่างรู้ดีถึงความสำคัญของการบำเพ็ญแต่อย่างไรเสียพวกเขาก็ยังเป็เด็ก จะให้พวกเขานั่งนิ่งๆเป็เวลาหลายชั่วยามนั้นก็ออกจะทรมานกันเกินไปหน่อย
พริบตานั้นได้มีเงาร่างที่รวดเร็วดุจแมวป่าพุ่งมาอยู่ข้างเจียงอวิ๋น
“พี่อวิ๋นพรุ่งนี้พี่จะออกไปอีกแล้วใช่ไหม ตอนกลับมา ช่วยจับนกกระจอกสามสีให้ข้าหน่อยนะ?”
เป็เด็กผู้หญิงคนหนึ่งดูแล้วน่าจะอายุราวๆ แปดเก้าขวบระหว่างคิ้วมีสัญลักษณ์หลากสีขนาดใหญ่เท่าเม็ดถั่วอยู่สามจุดเรียงกันเป็รูปสามเหลี่ยม บนใบหน้าเล็กๆอันขาวผ่องงดงามดุจหยกนั้นเต็มเปี่ยมไปด้วยสีหน้าคาดหวัง
นางชื่อว่าเจียงเยว่โหยวเป็หลานสาวที่แท้จริงของเจียงว่านหลี่ เสียดายที่หลังจากเกิดได้ไม่นานบิดามารดาก็ได้ประสบเหตุระหว่างออกล่าสัตว์ทั้งคู่เสียชีวิตใต้คมเขี้ยวของสัตว์ป่า ทิ้งนางไว้ให้อยู่กับปู่เพียงลำพังซึ่งก็ถือได้ว่าเป็ผู้ที่เจียงอวิ๋นช่วยเลี้ยงดูจนเติบใหญ่ได้เช่นกันจึงสนิทใกล้ชิดกับเจียงอวิ๋นมากที่สุด
ในูเานั้นเต็มเปี่ยมไปด้วยอันตรายต่างๆมากมาย เด็กที่อายุไม่ถึงสิบแปดปีจะไม่สามารถออกจากหมู่บ้านได้แต่เจียงอวิ๋นต่างออกไป
เพื่อเรียนรู้ลักษณะเฉพาะของพืชพรรณสัตว์ป่าให้ดียิ่งขึ้นในวันที่สองหลังคืนพระจันทร์เต็มดวงของทุกเดือนเขาจะตามปู่เข้าไปในส่วนลึกของูเา และจะอยู่ในนั้นนานกว่าครึ่งเดือนและตอนกลับมาก็มักจะนำพวกของเล่นเอย สัตว์ป่าตัวน้อยเอย กลับมาให้เด็กๆ ในหมู่บ้านกันด้วยหรือหากเด็กๆ ในหมู่บ้าน้าอะไร ก็จะมาขอจากเจียงอวิ๋นทุกครั้งไป
“ได้!” เจียงอวิ๋นยื่นมือออกมาจับแก้มน้อยๆ ของเจียงเยว่โหยวด้วยความเอ็นดู “รอข้ากลับมาจะจับนกกระจอกสามสีกลับมาให้เ้าแน่นอน”
“หนูน้อยอวิ๋นกลับมาอาบน้ำ!”
เวลานี้เองเสียงพูดอันแก่ชราดังมาจากไกลๆ และต่อจากนั้นเจียงมู่เองก็ได้ถลึงตาใส่เด็กเ่าั้พร้อมแผดเสียงะโออกมา“เอาละเอาละ เ้าเด็กดื้อทั้งหลาย รีบกลับไปนอนได้แล้ว หนูน้อยอวิ๋นเยว่โหยวข้าจะดูแลเอง เ้ากลับไปอาบน้ำเถอะ!”
เด็กน้อยทั้งหมดพลันแยกย้ายกันไปทันทีส่วนเจียงอวิ๋นเองก็ลุกยืนขึ้น บีบแก้มเยว่โหยวเล็กน้อย บอกลากับเจียงมู่ แล้วถึงได้หันหลังเดินไปยังบ้านเล็กๆหลังหนึ่งซึ่งอยู่ในส่วนลึกของหมู่บ้าน
---------------
[1] การนั่งสมาธิรูปแบบหนึ่ง
[2] เวลาเที่ยงคืน
220K
