บทที่ 21 ช่วยลิลเลียนลดงาน
สามวันต่อมา ในที่สุดลิลเลียนก็ทำสเต๊กได้สำเร็จ! ถึงกับทิ้งเนื้อไปหลายชิ้น เสียเห็ดไปตะกร้าใหญ่ เกลือจำนวนมากและพริกไทยซึ่งแพงกว่าทองคำเสียอีก สำหรับเด็กที่เติบโตในครอบครัวที่ยากจน การทิ้งขว้างอาหารเป็พฤติกรรมที่น่าละอายและไม่น่าให้อภัย หญิงสาวจึงรู้สึกไม่ค่อยสบายใจ
อย่างไรก็ตาม การสูญเสียครั้งนี้ไม่ใช่ปัญหาสำหรับร็อบบ์ที่มีเงินมากมาย ตราบใดที่เธอหยุดวางยาพิษด้วยการทำอาหารแปลก ๆ เขาก็จะขอบคุณพระเ้าอย่างสุดหัวใจ!
ตอนนี้มีอีกหนึ่งอย่างที่เริ่มสร้างปัญหาให้กับร็อบบ์ นั่นคือการสารภาพบาปที่น่าเบื่อเกินไป!
การสารภาพบาปเป็เื่สนุกในตอนแรก แต่หลังจากสามวันติดต่อกัน ร็อบบ์ก็เริ่มหน่ายเพราะได้ยินสิ่งเดียวกันซ้ำ ๆ อย่างเช่นช่างตีเหล็กทางตะวันออกไปขโมยไก่ของชาวนาทางตะวันตก ชาวนาคนนั้นไปนอนกับภรรยาของนักสมุนไพรทางใต้ ส่วนภรรยาของนักสมุนไพรขโมยของจากคนงานเหมืองทางตอนเหนือ จากนั้นคนงานเหมืองก็นอนกับภรรยาของช่างตีเหล็ก
หลังจากฟังเื่เล่าต่าง ๆ มาระยะหนึ่ง แทบจะพูดได้ว่าเขารู้ดีทุกซอกทุกมุมของเมืองนี้แล้ว ราวกับไปอยู่ใต้เตียงชาวบ้านงั้นแหละ!!
โชคดีที่หลังจากร็อบบ์รู้สึกหน่ายแล้วก็ไม่ค่อยมีใครมาสารภาพบาปอีก และปรากฏว่าไม่มีนักบวชในเมืองเวสต์วินด์มาก่อน ชาวเมืองจึงอดกลั้นเก็บซ่อนความรู้สึกผิดบาปเอาไว้เต็มอกจนพรั่งพรูออกมา จากนี้ก็ไม่มีอะไรต้องสารภาพบาปอีก
ดังนั้นโบสถ์เล็ก ๆ แห่งนี้จึงกลับมาสงบสุขอีกครั้ง
“อ๊ะ! ยังไม่มีใครมาสารภาพ งั้นฉันไปนอนตีพุงเล่นดีฝ่า” ร็อบบ์พลิกตัวบนเก้าอี้หินและนอนตะแคงมองลิลเลียนที่อยู่ใกล้ ๆ
ลิลเลียนไม่ได้อยู่เฉย ๆ เธอกำลังใช้จอบถางทุ่งหญ้า การใส่ชุดสาวใช้ไม่ค่อยสะดวกต่องานเกษตรเช่นนี้! แต่เธอให้คำมั่นว่าจะสวมเสื้อผ้าที่ชายหนุ่มมอบให้แทนการสวมกระโปรงสุ่มไก่!
ร็อบบ์ถามขึ้นว่า “ลิลเลียนคุณจะปลูกอะไรน่ะ”
หญิงสาวปาดเหงื่อที่หน้าผากและยิ้มตอบกลับไปว่า “มันฝรั่งค่ะ เรามีที่นารกร้าง ควรนำมาใช้ประโยชน์”
ชายหนุ่มอุทานออกมา “โอ้ จะปลูกก็ได้แต่ไม่จำเป็หรอกนะ! ทำไมไม่ซื้อมันฝรั่งแล้วปล่อยให้ที่ดินผืนนี้รกร้างว่างเปล่าต่อไปล่ะ?”
ลิลเลียนส่ายหน้า “เงินไม่ได้ลอยมาตามลมนะเ้าคะ วันก่อนก็ใช้เงินซื้อเนื้อทำสเต๊กไปตั้งมากมาย ฉันอยากปลูกมันฝรั่งขายเพื่อให้นายท่านได้เงินคืน”
ร็อบบ์คิดกับตัวเองว่า ‘ฮ่า ๆ ก็เงินของฉันลอยมาตามลมน่ะเซ่!’ ลืมไปเลยสาวน้อย ไม่ใช่ทุกคนที่จะนั่งี้เีบนเก้าอี้หินแบบฉันได้ทั้งวันหรอกนะ
ลิลเลียนขุดดินถางหญ้ามาเนิ่นนาน เหงื่อกาฬท่วมกายไปหมด แต่เมื่อหันไปทางชายหนุ่มก็พบว่าถ้วยน้ำของร็อบบ์หมดแล้ว เธอจึงวางจอบลง สองขารีบวิ่งไปที่บ่อน้ำอย่างรวดเร็ว ส่วนสองแขนแบกถังน้ำใบใหญ่ จากนั้นก็เข้าไปในครัวเพื่อต้มน้ำ
เมื่อเห็นเธอถือถังน้ำขนาดใหญ่ ร็อบบ์ก็รู้สึกเป็ทุกข์เล็กน้อย เธอทำทุกอย่างในบ้านคนเดียว มันต้องเหนื่อยแค่ไหน! ไม่ได้การแล้ว ฉันต้องทำอะไรบางอย่าง!
แน่นอนว่าวิธีที่ง่ายที่สุดคือการซื้อสาวใช้เพิ่ม อย่างไรก็ตาม เมืองเวสต์วินด์มีขนาดเล็กเกินไปและมีพ่อค้าไม่มากนัก พ่อค้าส่วนใหญ่เป็พ่อค้ารายย่อยในท้องถิ่นที่ขายเฉพาะผ้า เกลือ อาวุธ เครื่องมือทำนาและสิ่งจำเป็ในชีวิตประจำวันอื่น ๆ พวกเขาไม่นิยมขายสิ่งของราคาแพงอย่างเช่นสาวใช้
พ่อค้ารายใหญ่เพียงคนเดียวที่สามารถไปเหนือจรดใต้ได้ก็คือพ่อค้าที่ขายลิลเลียนให้กับร็อบบ์! ขณะนี้อีกฝ่ายไปที่ไบรต์โร้ดพร้อมกับจดหมายของนายกเทศมนตรี จากนั้นก็ไปที่เมืองศักดิ์สิทธิ์ขายชุดเกราะหนังัของร็อบบ์ ต่อไปคงจะไปหลายที่เพื่อซื้อของบางอย่าง และเขาจะกลับมาที่เมืองเวสต์วินด์หลังจากการเดินทางอันยาวนาน
พ่อค้าคนนั้นต้องใช้เวลาหลายเดือนกว่าจะกลับมา หากต้องรอซื้อสาวใช้ก็เกรงว่าจะต้องรอนาน
ร็อบบ์เสียใจที่ครั้งนั้นไม่ได้ซื้อสาวใช้ให้มากกว่านี้ ซึ่งตอนนี้อยากจะซื้อก็ซื้อไม่ได้แล้ว!
ฉันไม่สามารถทำให้สาวใช้ตัวน้อยเหนื่อยไปกว่านี้ได้ แต่ก็ี้เีเกินกว่าจะช่วย… แหะ ถ้ายื่นมือเข้าไปช่วย ฉันจะกลายเป็คนโอบอ้อมอารี แต่ชีวิตสบาย ๆ ที่มีความสุขจะพังทลายลง
ขณะคิดเื่นี้ ลิลเลียนก็ออกมาจากห้องครัวแล้วตรงไปตักน้ำที่บ่อ เสร็จแล้วก็กลับไปที่ห้องครัวพร้อมกับถังใบใหญ่
ร็อบบ์เห็นเช่นนั้นจึงตัดสินใจช่วยลิลเลียนแก้ปัญหาการตักน้ำก่อน เนื่องจากเขามาจากยุคปัจจุบันและรักษาความสะอาดมากกว่าคนในยุคกลาง …สิ่งที่ลิลเลียนทำในหนึ่งวันคือการตักน้ำ ตอนเช้าต้องตื่นขึ้นมาต้มน้ำให้ร็อบบ์ล้างหน้าแปรงฟัน ระหว่างวันก็เตรียมน้ำร้อนไว้ชงชา ตอนกลางคืนต้องเอาน้ำถังใหญ่มาไว้อาบ อีกทั้งเขายังล้างมือก่อนและหลังอาหารเสมอ ชายผู้นี้ยังให้ความสำคัญกับสุขอนามัยของเครื่องใช้บนโต๊ะอาหาร ก่อนใช้เขาก็ขอให้ลิลเลียนล้างด้วยน้ำ เสื้อผ้าที่สวมใส่ยังต้องซักบ่อย ๆ ซึ่งใช้น้ำมากกว่าทั่วไปหลายเท่า
ต่อมาเมื่อพื้นที่รกร้างว่างเปล่าถูกเปลี่ยนเป็แปลงปลูกมันฝรั่ง เธอก็มักจะตักน้ำรดพืชพรรณที่ปลูกไว้
ไม่ใช่เื่เกินจริงที่จะกล่าวว่าการตักน้ำเป็งานที่สำคัญที่สุดของลิลเลียน ถ้าแก้ปัญหาเื่ตักน้ำได้ เธอก็จะสบายไปมากกว่าครึ่ง
ร็อบบ์ตบหน้าผากตัวเองเพราะคิดบางอย่างที่ไร้สาระขึ้นมาได้ …ทำไมไม่สร้างระบบน้ำปะปาล่ะ ลิลเลียนจะไม่ได้เหนื่อยขนาดนี้
เขาจึงป้องปากะโ "ลิลเลียน ไม่ต้องทำอะไรแล้ว ไปในเมืองช่วยฉันหาช่างก่ออิฐกับช่างตีเหล็ก..."
ก่อนที่ลิลเลียนจะทันได้ตอบ เธอก็ได้ยินเสียงผู้หญิงคนหนึ่งร้องอยู่นอกโบสถ์ “คุณพ่อ ได้โปรดช่วยสามีของฉันด้วย เขาเพิ่งตกหน้าผาขาหัก”
“หืม?” ร็อบบ์หันไปมองที่ประตูโบสถ์ก็เห็นหญิงอ้วนวัยกลางคนในชุดผ้ากระสอบยืนอยู่ บนหลังแบกชายวัยกลางคนใบหน้าซีดเซียวไว้ด้วย ตามชุดบนร่างมีรอยขาดแหว่งเป็รู และขาข้างหนึ่งบิดงอผิดรูป
แค่มองแวบเดียวก็รู้แล้วว่าเกิดอะไรขึ้น
เดิมทีเมืองนี้ไม่มีนักบวช เมื่อชาวบ้านได้รับาเ็จำต้องใช้ห่อยาสมุนไพรรักษา ไม่เพียงแต่ใช้เวลานานกว่าอาการจะบรรเทา แต่ยังทำให้ผู้ป่วยทนทุกข์ทรมานอีกด้วย สุดท้ายอาจต้องพิการไปตลอดชีวิต
แต่ตอนนี้มีนักบวชอยู่ในเมืองแล้ว เพราะนักบวชสามารถใช้เวทมนตร์ศักดิ์สิทธิ์เพื่อรักษาาแได้รวดเร็วและปลอดภัย อีกทั้งยังไม่ทำให้ผู้ป่วยต้องทนทุกข์ทรมานนาน แน่นอนว่าพวกเขาต้องเลือกมาหานักบวช!
4K
