คลุมถุงชน_End

        โอ๊คอ๊าค!!!!...... โอ๊คอ๊าค!!!!......

        เสียงดังแว่วๆ ลอยมากระทบโสตประสาทของหญิงสาวตัวเล็ก ที่กำลังนอนหลับใหลอยู่บนเตียงนอนกว้างขวางหนานุ่ม เปลือกตาที่แต่งแต้มด้วยขนตางอนยาวค่อยปรือขึ้น แล้วกะพริบตาปริบๆ อยู่ชั่วขณะหนึ่ง เพื่อประมวลความทรงจำ

        วริทธิ์นันท์หันไปมองดูข้างๆ กาย ที่ชายหนุ่มตัวโตนอน ซึ่งก็เจอแต่ความว่างเปล่า จึงรู้แน่แก่ใจว่า เสียงที่ได้ยินมาจากห้องน้ำ คงจะเป็นใครไปไม่ได้แล้วล่ะ นอกจากชายหนุ่มตัวโตที่นอนอยู่ข้างๆ กอดก่ายเธออยู่ทั้งคนคืนเดียวนั่นแหละ

        วริทธิ์นันท์ลุกออกจากเตียง ไม่ลืมหยิบเสื้อคลุมมาสวม ก่อนจะเดินตรงเข้าไปในห้องน้ำ ด้วยความรู้สึกเป็นห่วงเป็นใย เธอยื่นมือเรียวเล็กผลักประตูห้องน้ำ ก็หันดนวัตนั่งโกงคออาเจียนแล้วอาเจียนอีกอยู่ที่ชักโครก

        โอ๊คอ๊าค!!!!...... โอ๊คอ๊าค!!!!......

        “พี่ดนเป็นอะไรอ่ะ?? ทำอาเจียนเอาเป็นเอาตายขนาดนี้ เมื่อคืนยังดีๆ อยู่เลย”

        วริทธิ์นันท์เดินเข้าไปนั่งยองๆ ใกล้ๆ ยกมือเรียวเล็กขึ้นมาลูบแผ่นหลังแกร่งบึกบึน ขณะเดียวกันนั้นก็ถามไปด้วยความสงสัย และด้วยความเป็นห่วงเป็นใยเอามากๆ ซึ่งปกติเธอไม่เคยเห็นว่าดนวัตจะไม่สบายเลยสักครั้ง เขาออกจากแข็งแรงดี และมากเสียด้วย เพราะเขาเป็นคนที่ชอบออกกำลังกายอย่างสม่ำเสมอ

        “พี่ก็ไม่รู้เหมือนกัน อยู่ๆ ก็รู้สึกเวียนหัวอยากจะอาเจียนขึ้นมาซะเฉยๆ อย่างงั้น”

        พอดนวัตอาเจียนเอาเศษอาหารในกระเพาะออกจนหมดไม่เหลือ เขาก็เงยหน้า หันมาพูดบอกกล่าว อย่างสงสัยในตัวเองไม่แพ้กับหญิงสาวตัวเล็กนั่นแหละ ร้อยวันพันปีเขาไม่เคยเป็นอย่างนี้มาก่อนเลย นี่เขาไม่สบายเป็นอะไรกันล่ะเนี้ย

        หญิงสาวตัวเล็กลุกขึ้นไปหยิบแก้วน้ำ เปิดน้ำใส่แก้วจนเต็ม แล้วเอามายื่นส่งให้ ดนวัตยื่นมือใหญ่ไปจับแก้ว กรอกน้ำในแก้วม้วนปาก พอเสร็จก็ค่อยๆ ลุกขึ้นยืน โดยมีหญิงสาวตัวเล็กช่วยพยุง ซึ่งดนวัตเห็นอย่างนั้นก็อมยิ้ม และยื่นแขนแกร่งไปโอบกอดเอวบาง แต่พอดูๆ ไปแล้วกลับกลายเป็นดนวัตพยุงร่างบางเสียมากกว่าในตอนนี้

        “ไหวไหม?? ไปหาหมอไหม??”

        วริทธิ์นันท์พาดนวัตมาถึงเตียงนอน เขาก็ล้มตัวลงนอนอย่างเหนื่อยๆ แต่กระนั้นพอเห็นวริทธิ์นันท์นั่งลงใกล้ๆ ก็ยื่นมือใหญ่ไปโอบกอดเอวบาง และแถมยังเลื่อนศีรษะมาหนุนตักนุ่มด้วยอีกต่างหาก ซึ่งพอได้กลิ่นกายอันเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวของเจ้าหล่อน ทำให้ดนวัตที่มีอาการเวียนหัวอยู่หน่อยๆ รู้สึกดีขึ้น และให้รู้สึกชอบกลิ่นกายนี้มากยิ่งขึ้น จากที่ชอบเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว

        “เดี๋ยวค่อยไป ขอนอนอยู่อย่างนี้สักพักนะ กำลังสบายเลย”

        ดนวัตกล่าวจบก็ยื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆ หน้าท้องแบนราบ และเขาอยากจะสูดดมความหอมให้แนบชิดมากกว่านี้ จึงยื่นมือใหญ่ไปปลดผ้าคาดเอวออก แล้วแหวกเสื้อคลุมให้แยกออกจากกัน

        ......O_O……

        “อุ๊ยๆ!!.... พี่ดน ทำอะไรคะเนี้ย!!......”

        วริทธิ์นันท์ตกใจเป็นอย่างมาก ที่เขาถือวิสาสะทำอย่างนี้ ก็ทั้งเนื้อทั้งตัวเธอมีเพียงเสื้อคลุม เขาเล่นแหวกเสื้อคลุมออกอย่างนี้ ส่วนบนที่เปลือยเปล่าอยู่ ก็เห็นหมดสิ เธอจึงทั้งดึง ทั้งรั้งสาบเสื้อเอาไว้มั่น และใบหน้าสวยหวานก็แดงระเรื่อซับสี ด้วยความอายมากถึงมากที่สุด

        “ขอพี่ดมกลิ่นนันท์หน่อยเถอะนะทูนหัวของพี่ พี่ดมแล้วรู้สึกว่าอาการที่พี่เป็นมันดีขึ้น และนันท์ก็หอมๆ มากด้วย”

        ดนวัตออดอ้อนเว้าวอน ทั้งมือใหญ่ก็ดึงแหวกสาบเสื้อคลุมออกจากกันจนได้ และยื่นใบหน้าคมเข้มเข้าหาหน้าท้องแบนราบ จนจมูกแนบชิด หญิงสาวตัวเล็กไม่รู้จะห้ามปรามยังไงเขาดี จึงทำได้เพียงใช้มือเรียวเล็กปิดลูกมะพร้าวเอาไว้ ปล่อยให้ชายหนุ่มตัวโตนอนสูดดมกลิ่นกายเธออยู่อย่างนั้น

        วริทธิ์นันท์เกิดความงงในงงเอามากๆ ที่เขาจะมาอยากดอมดมอะไรเธอนักหนา นี่เธอพึ่งตื่นนอน ยังไม่ได้อาบน้ำเลย ยังจะมาบอกว่าหอมมากอีกเหรอนั่น เขาเข้าขั้นอาการหนักนะเนี้ย

 ๒๔๒๔๒๔๒๔๒๔๒๔๒๔๒๔๒๔๒๔๒๔๒๔๒๔๒๔๒๔๒๔๒๔๒๔๒๔

อุต๊ะ!! พี่ดนแพ้ท้องแทนนันท์หรือเปล่าหนอเนี้ย!!!!... อิอิ.......................................... ^_^