ตอนบ่าย
— ถึงเวลานัดหมายทำโครงการวิจัยร่วมกันของทั้ง 2 คน
อันนาเดินเข้ามาในห้องทดลองพร้อมแฟ้มเอกสารแนบอกพยายามรักษาท่าทีให้เป็ปกติที่สุด แม้หัวใจจะเต้นแรงจนแทบหลุดออกมาจากอกเธอก้าวเท้าอย่างระมัดระวัง ขยับแว่นตาเล็กน้อยเพื่อปรับโฟกัสดวงตากลมโตสอดส่ายไปทั่วห้อง แต่เธอยังไม่พบกับใครบางคนที่เธอพยายามหลบหน้าา
และหัวใจของเธอตอนนี้ก็เต้นโครมครามจนแทบจะะเิออกมาข้างนอก เพราะรู้อยู่เต็มอกว่าในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้า…เธอจะต้องเผชิญหน้ากับพีท—เ้าของรอยจูบและััที่ยังทำให้หัวใจเธอสั่นไหวไม่เสื่อมคลาย
เธอสูดหายใจเข้าลึก ๆ พยายามสะกดอารมณ์แล้วเดินไปนั่งลงที่โต๊ะ ก่อนจะเปิดเอกสารเพื่อเตรียมเริ่มงาน
แต่ทันทีที่เธอเงยหน้าขึ้น ก็เห็นร่างกำยำของชายหนุ่มยืนพิงกรอบประตู เขายกยิ้มมุมปากพลางกอดอก สายตาคมมองเธอราวกับอ่านใจออก
“ไง…” พีท ทักและลากเสียงเนิบนาบที่ฟังดูสบายๆก่อนจะเดินเข้ามาแล้วทรุดตัวลงนั่งตรงข้ามเธออย่างไม่รีบร้อนท่าทีของเขาดูผ่อนคลาย ราวกับว่าการพบกันครั้งนี้เป็เพียงเหตุการณ์ธรรมดา
“ทำไมทำหน้าเครียดขนาดนั้นล่ะ? หรือว่า… คิดถึงเื่เมื่อคืนอยู่?”
อันนาสะดุ้ง รีบหลบตาพีททันทีหน้าแดงไปทั้งใบหน้า หูแดงไปหมด รู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุนรอบตัวเธอทำอะไรไม่ถูกเลย
ทำไมเขาต้องพูดแบบนั้นด้วย...
หญิงสาวรีบหันหน้าไปทางอื่น พยายามทำให้ตัวเองดูเฉยชาเหมือนไม่ได้ยินคำพูดของเขาแต่หัวใจกลับเต้นแรงจนเกือบจะได้ยินเสียงตัวเอง
"เปล่าสักหน่อย!" เธอพูดเสียงดังพยายามฝืนกลบเกลื่อนความรู้สึกที่ร้อนผ่าวขึ้นในตัว
พีท ยิ้มมุมปาก คำพูดของเขาทำให้เธอตัวแดงขึ้นกว่าเดิมเขารู้ดีว่าเธอกำลังพยายามทำตัวให้เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
แต่การหลบตาก็ทำให้เขารู้ว่าเขากำลังกดปุ่มที่ทำให้เธอรู้สึกเขินอาย
"หืม? เปล่าอะไร?"พีท ถามกลับอย่างสนุกสนาน ท่าทางยียวน"ถ้าจะบอกว่าเปล่า...ทำไมหน้าแดงขนาดนั้นล่ะ?"
หญิงสาวเม้มปากแน่น มือเธอกำปากกาที่อยู่ในมือจนแน่นก่อนจะวางมันลงบนโต๊ะเสียงดัง ขณะหันไปพูดเสียงแข็ง "พอเถอะ! นายจะหยุดพูดไหม?"
เขาหัวเราะในลำคออย่างพอใจดูเหมือนเขาจะสนุกกับการทำให้เธอเขินอาย
"ทำไมล่ะ? ชอบก็พูดมาเถอะ ฉันไม่กัดหรอก"เขายักคิ้วแหย่
อันนาส่ายหน้าไปมารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะจมน้ำไปกับความรู้สึกที่พีททำให้เกิดขึ้นเธอไม่รู้จะจัดการกับเขายังไงดี
“เอางานไปดูเถอะ วันนี้ต้องทำให้เสร็จ”เธอรีบเบี่ยงเบนประเด็น
พีท ยิ้มขำกับท่าทางพยายามเมินของเธอก่อนจะรับแฟ้มไปเปิดดู “โอเคครับนักวิจัย… เรามาทำงานกัน”
เขาพูดด้วยน้ำเสียงติดจะล้อเลียนเล็ก ๆแต่ก็ยอมเปิดเอกสารดูจริง ๆ
อันนา แอบถอนหายใจเบา ๆ ได้สักทีเธอพยายามจดจ่อกับงานให้มากที่สุด…
แต่ในใจลึก ๆ กลับรู้ดีว่าการนั่งทำงานร่วมกับ พีท ครั้งนี้และครั้งต่อๆ ไป ไม่ได้ง่ายเลยสักนิด!
ระหว่างที่นั่งทำงาน พีท ยังคงเปิดแฟ้มเอกสารตรงหน้าแต่แท้จริงแล้ว… เขาแทบไม่ได้อ่านมันเลย
สายตาของเขาเลื่อนไปจับจ้องที่ อันนา อย่างไม่ละสายตา
หญิงสาวที่กำลังตั้งใจเขียนบันทึกข้อมูลอย่างเคร่งเครียดคิ้วเรียวขมวดเล็กน้อยเวลาที่เธอจดจ่อกับอะไรสักอย่าง ปลายปากกาขยับไปมาบนกระดาษแต่พีทกลับไม่ได้สนใจตัวเลขหรือข้อมูลอะไรเลย เขาสนใจแค่เธอ…
"ให้ตายสิ…" เขาครุ่นคิดพลางกัดริมฝีปากตัวเองเบา ๆ
ั้แ่เมื่อคืน…ภาพจูบและการััของเขากับเธอยังคงติดตามันชัดเจนเสียจนเขาไม่สามารถละทิ้งความรู้สึกนั้นไปได้
ริมฝีปากของอันนา…อ่อนนุ่มและหอมหวานกว่าที่เขาคิดไว้มาก และที่สำคัญ… เธอไม่ได้ผลักเขาออกไปทันที
แม้ว่าเธอจะตีหน้ายุ่งใส่เขาวันนี้ทำเป็เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ พีท รู้ดี…เธอเองก็ยังจำมันได้เหมือนกัน
"ฉันอยากจะจูบเธออีกครั้ง…"
ความคิดนี้พุ่งเข้ามาในหัวของเขาทันทีที่มองเธอขณะที่มือของ อันนา ยกขึ้นปัดปอยผมที่ตกลงมาข้างแก้มพีทรู้สึกว่าเขาอยากจะเป็คนที่เอื้อมมือไปทัดผมให้เธอแทน
เขาพยายามสะกดอารมณ์ห้ามตัวเองไม่ให้ทำอะไรโผงผาง แต่ยิ่งพยายามไม่คิดถึง…ความรู้สึกกลับยิ่งชัดเจนขึ้น
"นี่นาย!"
เสียง อันนา ดังขึ้นทำให้เขาสะดุ้งหลุดออกจากภวังค์
"หืม?" เขากะพริบตาอันคมกริบของตัวเอง แล้วรีบตั้งสติ
"นายเหม่ออะไรอยู่? ฉันถามตั้งนายแล้วว่า…ตรงนี้จะใส่ข้อมูลยังไงดี?"
อันนา จ้องเขาด้วยสายตาจริงจัง
ขณะที่ พีท เพิ่งรู้ตัวว่าเขาเอาแต่คิดเื่ของหญิงสาวจนลืมไปว่า…พวกเขากำลังทำงานอยู่
เขายิ้มมุมปากก่อนจะเอนตัวพิงพนักเก้าอี้ มองเธอด้วยสายตากวน ๆ
"ฉันเหม่อเพราะคิดถึงเื่เมื่อคืน…"เขาตอบเสียงเรียบ แต่แฝงความนัย
หญิงสาวถึงกับชะงัก ดวงตาเบิกกว้างก่อนที่ใบหน้าจะขึ้นสีแดงก่ำทันที รีบถอยห่างจากเขา ใจเต้นโครมครามขณะที่เขาหัวเราะเบา ๆ กับท่าทางน่าเอ็นดูของเธอ
"โอเค ๆ ทำงานต่อเถอะ" พีท พูดขึ้นอย่างอารมณ์ดีพลางหันไปสนใจเอกสาร (คราวนี้จริง ๆ)
แต่ อันนา นั้น…ถึงแม้จะก้มหน้าก้มตาทำงานต่อแต่ในหัวเธอกลับเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะของเขาและคำพูดเมื่อครู่ที่สะกิดใจเธอไม่หยุด…
หญิงสาว พยายามก้มหน้าก้มตาจดข้อมูลลงไปแต่ปลายปากกาของเธอกลับสั่นไหวเล็กน้อย ใจยังเต้นแรงกับคำพูดของพีทเมื่อครู่
"คิดถึงเื่เมื่อคืน..."
คำพูดนั้นยังวนเวียนอยู่ในหัวของเธอไม่หยุดทำให้เธอเผลอกัดริมฝีปากตัวเองแน่น พยายามสะกดอารมณ์ไม่ให้หลุดออกมา
พีท ที่นั่งตรงข้ามยังคงมองเธออยู่ยิ้มขำกับท่าทางพยายามเมินของหญิงสาว เขาคงสนุกกับการเห็นเธอเขินอยู่สินะ!
"อันนา..." เสียงทุ้มของเขาเอ่ยเรียกเบาๆ
"อะไรของนาย?"เธอถามกลับโดยไม่แม้แต่เงยหน้าขึ้นมอง พยายามทำตัวให้มั่นคงไม่ปล่อยให้อารมณ์ไหวเอนกับสิ่งที่เขากำลังจะพูด เขาจะพูดอะไรต่ออีกนะ
"เธอเขียนตัวเลขผิดนะ"
"ห๊ะ?" อันนาเงยหน้าขึ้นมาทันทีก่อนจะก้มมองกระดาษตรงหน้า แล้วต้องอ้าปากค้าง... เธอเขียนเลขผิดไปจริง ๆตัวเลขที่ควรจะเป็ 250 กลับกลายเป็ 750 ไปซะได้!
"ตายจริง!" เธอบ่นพึมพำรีบคว้าปากกามาแก้ไข
พีท หัวเราะเบา ๆ "เป็อะไรใจลอยคิดถึงอะไรรึเปล่า?" เขาแกล้งถามเหมือนกับทำให้เธอต้องคิดหนัก
"ก็เพราะนายไง!"อันนาเผลอโพล่งออกมา ก่อนจะชะงักไปเมื่อรู้ตัวว่าเพิ่งพูดอะไรออกไปเธอรีบเม้มปากแน่น ไม่อยากให้เขาจับได้ว่าเธอเสียสมาธิไปเพราะอะไร
แต่แน่นอน…พีท จับได้เต็ม ๆ
เขาเอนตัวไปพิงพนักเก้าอี้กอดอกพลางยิ้มเ้าเล่ห์ "หืม? เพราะฉันเหรอ?"
"เปล่า! ฉันหมายถึง… เอ่อ…ก็แค่เบลอน่ะ!" อันนา หาข้อแก้ตัวส่ง ๆ
"อ้อออ~ เบลอเพราะฉันสินะ?"พีท ยิ่งได้ทีก็ยิ่งแกล้งเธอเห็นประกายในดวงตาเขาแล้วอยากจะหยิบเอกสารฟาดใส่หน้าหล่อ ๆ นั่นจริง ๆ
"นายหยุดพูดแล้วทำงานต่อไปเลย!"อันนา สั่งเสียงเข้ม รีบเปลี่ยนเื่
พีท ยิ้มขำแต่ก็ยอมกลับมาตั้งใจทำงานต่อแต่โดยดี...ถึงแม้ในใจของเขาจะยังคงคิดถึงแค่หญิงสาวตรงหน้าและวิธีที่จะทำให้เธอเขินมากกว่านี้ก็ตาม
อันนา แอบถอนหายใจเฮือกใหญ่พยายามทำให้ตัวเองมีสมาธิ…
แต่การต้องนั่งทำงานร่วมกับ พีท แบบนี้มันยากจริง ๆ ให้ตายเถอะ!
เวลาล่วงเลยมาเกือบ 6 โมงเย็น…..
รายละเอียดของโครงการวิจัยเริ่มคืบหน้าไปได้มากขึ้นอันนา ก็เริ่มรู้สึกโล่งใจมากขึ้นเพราะอย่างน้อยเธอกับพีทก็ยังสามารถทำงานร่วมกันได้โดยไม่มีปัญหา…ถ้าไม่นับรวม"ปัญหา" จากตัวชายหนุ่มที่คอยก่อกวนเธอ
ในที่สุด โครงการวิจัยที่เธอกับพีทร่วมกันทำมาก็ใกล้เสร็จสมบูรณ์อันนารู้สึกโล่งใจอย่างมาก นี่หมายความว่าอีกไม่นาน เธอจะสามารถส่งโครงการวิจัยเข้าประกวดได้เสียทีและเมื่องานเสร็จ…เธอก็จะไม่ต้องมาทำงานร่วมกับพีทอีกต่อไป
แค่คิดถึงจุดนั้นหัวใจของเธอกลับรู้สึกแปลก ๆ
นี่ไม่ใช่สิ่งที่เธอ้ามาตลอดหรอกหรือ? การที่ทุกอย่างจะกลับไปเป็เหมือนเดิมเธอจะได้ไม่ต้องปวดหัวกับความกวนของพีท ไม่ต้องมาคอยหวั่นไหวกับสายตาเ้าเล่ห์หรือรอยยิ้มที่มักทำให้เธอเผลอใจเต้นแรง
แต่ถ้าเป็อย่างนั้นจริง… ทำไมจู่ ๆเธอกลับรู้สึกว่างเปล่า?
อันนา สะบัดหัวเบา ๆพยายามไล่ความคิดฟุ้งซ่านออกไปแต่ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนกลับฉายชัดขึ้นมาในหัวอีกครั้ง ่เวลาที่เธอกับพีทอยู่ด้วยกันแววตาของเขา คำพูดของเขา… และััที่ยังติดอยู่ในความรู้สึกของเธอ
ั้แ่เมื่อไหร่กันนะที่เธอเริ่มคิดถึงเขาตลอดเวลา?
หรือว่าเธอ…เริ่มชอบเขา?
"ไม่จริง…" เธอพึมพำกับตัวเองแอบกำมือแน่นราวกับอยากจะบีบความรู้สึกนี้ให้หายไปเธอเคยบอกชัดเจนว่าเธอไม่ได้ชอบเขา เธอยืนยันกับตัวเองมาตลอดว่า พีท ก็แค่คนกวนประสาทที่บังเอิญต้องมาทำงานด้วยกันเท่านั้น
แต่ทำไม… แค่คิดว่าจะไม่ได้เจอเขาอีกหัวใจเธอกลับรู้สึกโหวง ๆ อย่างบอกไม่ถูก?
17K
