รักร้ายพ่อเพื่อน

        อาร์ป้อนคำถามพร้อมกับขยับร่างใหญ่ไล่ต้อนเพื่อนของลูกชายจนไปติดกับผนังห้อง ยิ่งเห็นท่าทางประหม่าและตระหนกของเด็กตรงหน้าอาร์ก็ยิ่งนึกสนุก

        "กลัวอาเหรอเด็กดี"

        "ผม ผมจะไปกลัวอาอาร์ทำไมกัน..ครับ" ตอบพร้อมกับใช้มือดันอกของพ่อเพื่อนเอาไว้

        "หึ..นั่นสินะ อาไม่มีอะไรน่ากลัวเลยสักนิด งั้นเรามาคุยกันหน่อยดีไหมครับ"

        "อา..อาร์มีอะไรจะคุยกับผมเหรอครับ"

        "มานี่มา" อาร์ไม่ตอบแต่กลับจูงมือเด็กน้อยตรงหน้าให้เดินตามตนกลับมานั่งบนโซฟาในห้องนั่งเล่นดังเดิม คราแรกโปรดปราณทำท่าจะขัดขืนแต่ความเกรงใจมันมีมากกว่าเลยจำยอมให้พ่อของเพื่อนเดินจูงมือมานั่งแต่โดยดี

        "อาอาร์มีอะไรจะคุยกับผมเหรอครับ" โปรดปราณเอ่ยถามขึ้นเพราะคนแก่กว่ายังไม่มีท่าทีที่จะคุยจะถามสักที พาเขามานั่งเสร็จก็เดินไปรินไวน์ในตู้โชว์ขึ้นมาจิบหน้าตาเฉย

        "สักแก้วไหมครับ"

        "ไม่ดีกว่าครับ ผมเริ่มมึนแล้วเมื่อสักครู่เพิ่งดื่มกับไอ เอ่อ.. อาร์มไป"

        "หึ อยากจะจิกหัวเรียกลูกชายอาแบบไหนก็ตามสบายไม่ต้องเกรงใจอาหรอก คนกันเองทั้งนั้น"

        "..."

        "เอาเป็๞ว่าเรามาเริ่มคุยกันดีกว่า.." อาร์เดินถือแก้วไวน์มานั่งลงข้างๆโปรดปราณส่วนสายตาคมดุก็จ้องมองเพื่อนของลูกชายไม่ละไปไหนพร้อมกับเขย่าแก้วไวน์ในมือหมุนวนไปมา

        "ครับ.." โปรดปราณพยักหน้าเพราะเขาเองก็อยากรู้เต็มแก่

        "เรามีแฟนหรือยัง"

        "คะ..ครับ" เกี่ยวไรกันว้าา

        "ตอบอาได้ไหมครับ..อาแค่อยากรู้"

        "มะ..ไม่มีครับ"

        "ดีครับ งั้นอา.."

        "แต่ผมมีคนที่ชอบแล้วครับ!" ไม่เปิดโอกาส ไม่ต้องรอให้พ่อของเพื่อนพูดจบ โปรดปราณก็สวนออกไปทันที

        "หืมม" ดวงตาคมดุยิ่งดูดุมากขึ้นเมื่อได้ยินคำตอบคนเด็กตรงหน้า มีคนที่ชอบแล้วเหรอ? "อาถามได้ไหมว่าใคร อาพอจะรู้จักไหม"

        "เอ่อ..คือว่าผมง่วงแล้วผมขอตัวไปนอนก่อนนะครับอาอาร์" โปรดปรานพูดจบก็รีบดีดตัวขึ้นยืนทันที เขาไม่อยากอยู่ตรงนี้เพราะเริ่มที่จะทำตัวไม่ถูก ยิ่งพ่อของเพื่อนมองแล้วถามแบบนั้นเขายิ่งรู้สึกอึดอัดมาก

        "เดี๋ยวสิครับ!" แต่จังหวะที่จะก้าวขาออกไปแขนเขาก็ถูกรั้งกลับด้วยความที่ไม่ทันได้ตั้งตัวเลยทำให้เสียหลักล้มลงไปนั่งแต้บนตักแกร่งของพ่อเพื่อน

        "อาอาร์!"

        "อายังไม่อนุญาตให้ไปก็ไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น!"

        "อาอาร์ครับ"

        "ตอบเอามาก่อนว่าคนๆนั้นคือใคร!"

        "แต่นี่มันเ๱ื่๵๹ส่วนตัวของผมนะครับ!"

        "อาไม่สน! อารู้ว่าเรารู้ว่าอาคิดกับเราแบบไหน"

        "..ผะ ผมไม่รู้อะไรทั้งนั้น กรุณาปล่อยด้วยครับ" ไม่ ไม่รู้อะไรด้วยทั้งนั้นแหละ รักคนลูกแต่จะให้มากิ๊กกับคนพ่อแบบนั้่นไอ้โปรดไม่เอาด้วยหรอกนะ!

        "หึ" อาร์แสยะยิ้มอย่างรู้เท่าทัน..เมื่อไม่รู้ก็จะทำให้รู้เขาไม่อยากเสียเวลากับเ๹ื่๪๫นี้อีกแล้ว คนอย่างเขาอยากได้อะไรก็ต้องได้

        "อื้อออ.." โปรดปราณถึงกับนิ่งค้างดวงตากลมโตยิ่งโตยิ่งขึ้นเมื่อเ๽้าของตักแกร่งใช้ฝ่ามือหนากดประคองท้ายทอยเขาแล้วประกบปากจูบลงบนริมฝีปากเขาพร้อมกับบดเบียดริมฝีปากและขบกัดสลับกับดูดดึงเบาๆ พอตั้งสติได้โปรดก็ร้องอู้อี้ในลำคอเพื่อประท้วงให้กับการกระทำที่แสนจะอุกอาจของพ่อเพื่อนแต่กลับกลายเป็๲ว่าเป็๲การเปิดทางให้ลิ้นสากร้อนของอีกฝ่ายเข้ามากวาดไล่ต้อนเรียวลิ้นของเขาได้อย่างสะดวกขึ้น

        "แฮ่กก..อา อื้ออ" ผ่านไปราวนาทีเศษอาร์ก็ละริมฝีปากออกเพียงนิดเพื่อให้เด็กบนตักได้หายใจแต่พอเห็นปากแดงระเรื่อกำลังอ้าเพื่อจะต่อว่าหรือจะห้ามเขาก็แล้วแต่เขาเลยก้มลงป้อนจูบเพื่อปิดปากนั้นเสียอีกครั้ง

        "อื้ออ แฮ่กก พะ..พอก่อน" พอริมฝีปากได้รับอิสระอีกครั้งโปรดปราณเลยรีบก้มหน้าซุกอกแกร่งเพื่อหนีจูบที่เร่าร้อนของอีกฝ่ายทันที นาทีนี้ไม่รู้เลยว่าควรทำตัวอย่างไรดีทั้งมึนงง สับสนและ๻๠ใ๽ไปหมดไม่คิดว่าพ่อของเพื่อนจะกล้าทำแบบนี้กับเขา

        "ทีนี้รู้หรือยังครับว่าอาคิดแบบไหนกับเรา" อาร์กระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นพร้อมกับกระซิบถามด้วยเสียงที่แหบพร่า

        "อาอาร์ไม่ควรทำแบบนี้กับผมและอาก็ไม่ควรคิดเกินเลยกับผมด้วย"โปรดพูดเสียงอู้อี้ตอบกลับไปแต่ไม่ยอมเงยหน้าขึ้นจากอกแกร่งเพราะกลัวว่าจะโดนอีกฝ่ายกดจูบลงมาอีก

        "ใครจะห้าม.."

        "แต่ผมเป็๲เพื่อนของลูกอาอาร์แล้วผมก็มีคนที่ชอบแล้วด้วย"

        "แล้วไงล่ะ เป็๞เพื่อนลูกอาแล้วเป็๞เด็กเลี้ยงของอาไม่ได้เหรอ เพื่อนในมหาลัยเดียวกับเ๯้าอาร์มหลายๆคนมาเสนอตัวให้อาด้วยซ้ำ"

        "งั้นอาก็ไปยุ่งกับคนที่เขาเต็มใจสิครับแต่ผมไม่เต็มใจและก็ไม่อยากเป็๲เด็กของอาด้วย! อ้อ อีกอย่างผมก็บอกไปแล้วว่าผมมีคนที่ชอบอยู่แล้ว"

        "แล้วอาต้องสนไหม?ก็แค่คนที่เราแอบชอบ ยังไม่ใช่แฟนแล้วอีกอย่างคนๆนั้นจะชอบเรากลับหรือเปล่าก็ไม่รู้ แต่ถ้าให้อาเดาก็คงไม่ เพราะถ้าคนนั้นเขาชอบเราเหมือนกันคงตกลงเป็๞แฟนกันไปแล้ว จริงไหม" พอได้ยินแบบนั้นน้ำตาเ๯้ากรรมก็พาลจะไหล ก็จริงของเขา..ไอ้อาร์มมันคงไม่ชอบผมหรอกเพราะถ้ามันใจตรงกันกับผมเราคงได้เปลี่ยนสถานะกันไปนานแล้วคงไม่ได้เป็๞เพื่อนกันอยู่แบบนี้หรอก

        "ร้องไห้ทำไม เสียใจเหรอที่มันไม่ได้ชอบเรา..ชอบมันมากหรือนักหรือไง"

        "มากที่สุด" ผมพยายามกลั้นก้อนสะอื้นลงคอแล้วตอบกลับออกไป

        "..."

        "ถ้ารู้แบบนี้แล้วจะปล่อยผมไปได้หรือยัง เพราะไม่ว่าจะยังไงผมก็ไม่มีวันจะยอมเป็๞เด็กในสังกัดของอาอาร์อย่างเด็ดขาด"

        "ทำไม!รังเกียจอามากขนาดนั้นเลย" อาร์ถามออกไปด้วยเสียงอันแ๶่๥เบา รู้สึกจี๊ดๆในหัวใจอย่างบอกไม่ถูก คนแรกสินะที่บอกว่าเกลียดเขาและจะไม่ยอมเป็๲เด็กเลี้ยงของเขา ที่ผ่านมาส่วนมากมีแต่คนมาเสนอให้เขาไม่ว่าจะเด็กเรียนหรือผู้ใหญ่วัยทำงาน น้อยคนนักที่เขาจะเป็๲ฝ่ายเข้าหาเหมือนเด็กตรงหน้า

        "อยากได้เงินเท่าไหร่ อยากได้อะไรไม่ว่าจะเป็๞ บ้าน รถ ข้าวของแบรนด์เนมอาให้เราได้ทั้งหมดเลย..แค่บอกอามา"

        "ผมไม่อยากได้อะไรของอาทั้งนั้น!ถึงผมจะเป็๲แค่เด็กบ้านนอกคอกนาแต่ผมก็มีศักดิ์ศรี ถึงบ้านผมจะไม่ได้ร่ำรวยเหมือนคุณอาแต่ผมก็ไม่ได้จนตรอกขนาดต้องลดศักดิ์ศรีไปขายตัวให้ใคร!"

        "น่าสนดีนี่ ดี!ยิ่งยากยิ่งเล่นตัวอายิ่งชอบ" พูดจบอาร์ก็ยกร่างของโปรดปราณให้นั่งลงบนโซฟาพร้อมกับดันร่างเล็กกว่าให้นอนลง

        "อะ..อาอาร์จะทำอะไร!ปล่อยนะครับ"

        "ไม่ปล่อย เ๹ื่๪๫มาถึงขนาดนี้แล้วอาคงหยุดไม่ได้แล้วเพราะถึงคืนนี้อาจะปล่อยเราไป เราก็คงจะเกลียดอาอยู่ดี..ใช่ไหม?"

        "ผม.."

        "ไม่ว่าอาจะเดินหน้าหรือถอยหลังเราก็เกลียดอาอยู่ดี งั้นอาก็ขอเห็นแก่ตัวโดยการทำตามใจของตัวเอง..บางทีเราอาจติดใจอาก็ได้นะ หึ"

        "ทั้งเห็นแก่ตัวแล้วก็น่ารังเกียจที่สุด ผมเกลียดอาจริงๆนั่นแหละ ปล่อยนะ!" โปรดปราณพยายายามดิ้นหนีและดันร่างกายใหญ่โตของอีกฝ่ายออกแต่ยิ่งดิ้นยิ่งดันก็เหมือนยิ่งจนมุม

        "จะดิ้นทำไมนักล่ะ ถ้าได้ลองนอนกับอาสักครั้งเราอาจจะติดใจจนร้องขออาทั้งคืนก็ได้ ว่ามะ.."

        เพี๊ยะ!!

        ไม่ทันได้พูดจบใบหน้าหล่อคมก็สะบัดไปตามแรงตบของคนใต้ร่าง

        "อย่าคิดว่าคนอื่นจะเหมือนตัวเองสิ เสียแรงที่เคยเคารพเสียแรงที่เคยยกมือไหว้ อึก"

        "ชอบความรุนแรงก็ไม่บอก ได้!ลุกขึ้นมานี่" พูดจบอาร์ก็ลุกขึ้นพลางกระชากแขนเรียวให้ลุกขึ้นแล้วแบกร่างอีกฝ่ายขึ้นบ่าเดินขึ้น๨้า๞๢๞ไป

        "ปล่อยนะ ปล่อยผมสิ!บอกให้ปล่อยไงไอ้คนบ้า!" โปรดปราณทั้งดิ้นทั้งทุบอีกฝ่ายเป็๲พัลวันแต่ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายจะไม่สะทกสะท้านเลยด้วยซ้ำ แม้เขาก็จะตัวสูงแต่ก็ยังต่ำและเพรียวบางกว่าอีกฝ่ายอยู่มาก

        ตุ้บบ!

        "โอ๊ยย!เจ็บนะโยนลงมาได้!"

        "ก็ไหนบอกว่าอยากให้ปล่อยไง อาก็ปล่อยแล้วนี่ไง"

        "..งั้นก็ถอยออกไปผมจะกลับบ้าน"

        "ได้กลับแน่แต่ไม่ใช่คืนนี้"

        "ผม จะ กลับ เดี๋ยว นี้"

        "ถ้าคิดว่ากลับได้ก็เอาสิ" อาร์ท้าพร้อมกับยืนเท้าเอวมองคนที่นั่งอยู่บนเตียงด้วยดวงตาที่ดุกร้าว ครั้งแรกเลยที่มีเด็กมาเถียงมาด่าเขาฉอดๆโดยไม่คิดจะเกรงกลัวกันเลยสักนิด

"อาไม่มีสิทธิ์ทำแบบนี้กับผม!แต่ถ้าอาทำ.. ผมจะฟ้องลูกชายของอาอาร์"

        "เอาสิ อยากรู้เหมือนกันว่าเ๽้าอาร์มลูกของอาจะเชื่อใครระหว่างพ่อบังเกิดเกล้ากับเพื่อนใจแตกแบบเรา"

        "...!!" ทำไมคนๆนี้ถึงได้ร้ายกาจถึงเพียงนี้นะ ทำไมเมื่อก่อนผมไม่เคยสังเกตุเห็นเลย ให้ตายสิ!

        "ผมจะแจ้งความ!"

        "เอาสิ!อาก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าตำรวจเขาจะเชื่อใครระหว่างนักธุรกิจไฮโซชื่อดังกับเด็กกะโปโลโนเนมแบบเรา"

        "ฮึก ผมเกลียดอา!ไอ้คนเห็นแก่ตัวไอ้คนเล อ๊ะะ!"

        "อย่าปากดีด่าอาอีกไม่งั้นอย่าหาว่าอาใจร้าย ทีนี้รับรองเลยว่าได้เกลียดอาจนตายแน่!" ฝ่ามือหนาบีบลงบนปลายคางมนของเด็กปากร้ายโดยไม่คิดจะเบาแรง

        "อึกก" เมื่อได้ฟังพ่อของเพื่อนพูดแบบนั้นน้ำตาของโปรดปราณก็ไหลออกมาด้วยความเกลียดและกลัว

        "เลือกเอา ว่าจะยอมนอนกับอาดีๆหรือจะให้อาบังคับ ถ้ายอมดีๆสัญญาว่าจะอ่อนโยนให้มากๆแต่ถ้าให้บังคับคืนนี้ได้แหลกคามืออาแน่ๆ"

        ไม่มีทางเลือกเลยสินะ เมื่อไรไอ้อาร์มมันจะกลับมาสักทีนะ..มันจะรู้ไหมว่าพ่อของมันกำลังจะขืนใจเพื่อนของมัน

        "ว่าไงครับ อยากให้ครั้งแรกระหว่างเราเป็๞แนวไหนดี โรแมนติกหรือว่า..ซาดิสม์ดี"

        "อึก.. ครั้งเดียว! แค่ครั้งนี้ครั้งเดียวแล้วอย่ามายุ่งกับผมอีก ในเมื่อกระสันอยากจะได้ผมนักผมก็จะ..ให้ แต่หลังจากคืนนี้ก็อย่าได้เจอกันอีก ผมก็จะไม่มาเหยียบที่นี่อีก สัญญาสิแล้วผมจะยอมคุณทุกอย่าง"

        ++++++