ปัจจุบัน เวลา 22.30 น.
ณ สนามบินเซี่ยงไฮ้ , ประเทศจีน
"ว่าไงแก อยู่ไหนฉันมาถึงแล้วนะ"
หญิงสาวที่มีใบหน้างดงามเดินคุยโทรศัพท์ออกจากสนามบินเซี่ยงไฮ้หลังจากนั่งเครื่องบินจากประเทศไทยมาถึงประเทศจีนเป็เวลานานหลายชั่วโมงหญิงสาวกำลังเดินตรงไปที่ทางออกตรงจุดหมายปลายทางที่เธอและเพื่อนสนิทของเธอนัดกันเอาไว้แต่เมื่อเดินทางมาถึงกลับไม่เห็นเพื่อนตัวดีของเธอเลย
"ใกล้ถึงแล้วแก รออีกซัก10นาที"
"โอเค รีบมาล่ะ "
"สวัสดีค่ะทุกคนคงงงใช่มั้ยว่าฉันคือใคร? ฉันมีชื่อว่า สโนไวท์หรือเรียกว่าสั้นๆ ว่าไวท์ ชื่อแปลกใช่มั้ยล่ะ เอ๊ะ!! หรือไม่ใช่ ฮ่าๆ จริงๆแล้วชื่อของฉันหมายถึง บริสุทธิ์ราวกับหิมะ ดีใช่มั้ยล่ะ ฉันชอบเลยล่ะและก็เป็ชื่อที่คุณย่าตั้งให้ฉันด้วย เวลาบอกที่มาของชื่อก็คิดถึงคุณย่าตลอดเลยคุณย่าของฉันท่านได้จากไปเมื่อห้าปีที่แล้ว "
"เอ๊ะ!! นั่นมันยัยโรสหนิ ยัยโรสทางนี้"สโนไวท์ตระโกนเรียกชื่อเพื่อนของเธออย่างดังด้วยกลัวว่ายัยโรสจะมองไม่เห็นเธอ
สโนไวท์โบกมือเรียกเพื่อนสุดที่เลิฟของเธอหลังจากที่รอเกือบสิบนาทีเพื่อนของเธอก็มาถึงทั้งสองก็ขับรถออกจากสนามบินไปที่บ้านของเพื่อนเธอเพราะว่าบ้านของคุณพ่ออยู่อีกมณฑล เธอจึงต้องไปนอนบ้านเพื่อนหนึ่งคืน
"ยัยไวท์ โทษที ที่มารับแกช้าพอดีว่า ที่บ้านมีปัญหานิดหน่อย"
"อืม" หญิงสาวตอบรับคำสั้นๆร่างบางวัยยี่สองปี มีรูปใบหน้าเรียวงาม ผมยาวตรงสีดำเงาสง่างามมีดวงตาราวกับน้ำใสบริสุทธิ์ คิ้วดกเรียงตามระเบียบอย่างที่ควรจะเป็ปากกระจับบางเรียวอมชมพู รูปร่างเบาะบาง สูงประมาณร้อยหกสิบเจ็ดกำลังนั่งเหม่อลอยคิดถึงเื่ราวเมื่อสามปีก่อน
ย้อนเวลา เมื่อสามปีที่แล้ว
"ลูกไวท์อีกสามปีเมื่อเรียนจบแล้วครอบครัวของเราต้องย้ายกลับประเทศจีนไปอยู่กับครอบครัวคุณพ่อนะ"
หญิงสาววัยกลางคนนั่งบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามกับลูกสาวที่กำลังทานอาหารตอนเช้าและบอกจุดประสงค์ให้ลูกสาวได้รับรู้วันนี้เป็วันหยุดที่ทั้งสองคนทานอาหารพร้อมหน้าพร้อมตากัน
"ทำไมเราต้องย้ายไปด้วยคะคุณแม่ไวท์ไม่อยากย้ายออกจากบ้านคุณย่า ไวท์ว่า..."
"ไม่มีแต่เราต้องย้ายไปอยู่กับคุณพ่อ ลูกไม่คิดถึงคุณพ่อเหรอเมื่อไหร่ที่ลูกคิดถึงก็กลับมาได้เสมอ "
"ไวท์ก็คิดถึงคุณพ่อแล้วบ้านหลังนี้ล่ะคะ"
เฮ้อนี่แหละคือเื่ราวที่ฉันต้องมาอยู่ที่ประเทศจีนส่วนบ้านคุณย่าก็ให้คนรู้จักมาดูแลแทนและจ้างแม่บ้านมาทำความสะอาดหนึ่งครั้งต่อสัปดาห์และคุณแม่ของฉันมาถึงั้แ่สองอาทิตย์ที่แล้ว ฉันมาอยู่บ้านเพื่อนก่อนหนึ่งวันแล้วค่อยออกเดินทางไปบ้านคุณพ่อเพราะตอนนี้ก็ดึกมากแล้วพรุ่งนี้ต้องเดินทางั้แ่เช้าไปบ้านคุณพ่อ
ในขณะที่เธอเผลอหลับเนื่องจากอาการเหนื่อยล้าจากที่ต้องนั่งเครื่องนานและเพื่อนสนิทของเธอทำหน้าที่คนขับรถจู่ๆ รถยนต์สีขาวติดฟิล์มดำมองไม่เห็นคนข้างในกำลังขับรถหนีตำรวจที่ไล่ตามด้านหลังรถยนต์คันสีขาวก็เกิดเบรกแตกทำให้รถยนต์เกิดความขัดข้องไม่สามารถบังคับได้ก็พุ่งชนรถยนต์เพื่อนของเธอฝั่งที่เธอนั่งนอนหลับอยู่
"กริ๊ดดดดดดดดดดดดดด"
เสียงกรีดร้องของหญิงสาวผอมบางราวกับรุ่นนางแบบผมสีน้ำตาลดัดลอน หน้ากลมเรียว ปากนิดจมูกหน่อย นับได้ว่าเป็คนหน้าตาดีพอสมควรพยายามหักพวงมาลัยหลบรถคันสีขาว แต่รถคันสีขาวก็พุ่งชนเสียแล้ว
"ไวท์ ไวท์ แกตื่นสิ อึก อื้ออออแก"
รถคันสีดำของคนที่ชื่อโรสฝั่งซ้ายที่เธอนั่งไม่เสียหายเท่าไหร่ส่วนฝั่งที่เธอไปรับคนจากสนามบินพังยับเยินสภาพหญิงสาวดูไม่ได้ เือาบท่วมตัวศีรษะแตก กระดูกที่เกิดจากการกระแทกคงหักหลายท่อน นี่จะเรียกความโชคดีมั้ยนะที่ฝั่งเธอไม่เป็อะไรหรือ์้าให้เธอจำจดว่าครั้งหนึ่งเธอเคยทำให้เพื่อนสนิทของเธอเสียชีวิตถึงแม้ไม่ได้เกิดจากความตั้งใจเพราะเป็อุบัติเหตุที่ไม่คาดคิด แต่มันก็เป็ตราบาปที่เธอไม่มีวันลืมได้ลงและมันก็ได้ก่อความรู้สึกผิดในใจของหล่อนขึ้นมาเสียแล้ว
"ที่นี่ที่ไหนเกิดอะไรขึ้น"
เธอจำได้ว่าเธอเผลอหลับแล้วเพื่อนของเธอล่ะ
"โรส ยัยโรส แกอยู่ไหนฉันไม่สนุกด้วยนะ อย่าเล่นอย่างนี้สิ"
เสียงหญิงสาวะโอย่างบ้าคลั่งเนื่องจากเกิดความกลัวในใจ
"ทำไมถึงมีหมอกเยอะขนาดนี้เนี่ย"
ตรงหน้าที่เธอเห็นมีแต่หมอกสีขาวเต็มไปหมดจนมองไม่เห็นอะไรเลยเธอรู้สึกว่ามันเป็ห้องโถงใหญ่ที่ว่างเปล่าไม่มีสิ่งมีชีวิต หญ้าสักต้นก็ไม่มีวูบ วูบ ในตอนนี้เองเธอถูกดึงไปอีกสถานที่หนึ่ง ลำแสงสี ทองเหลืองอร่ามจู่ๆก็ปรากฏอยู่ตรงหน้าของเธออย่างกะทันหัน
"เ้ามาแล้วสินะ"
เสียงแหบแห้งของชายชราใส่ชุดจีนโบราณสีขาวรูปร่างสูงโปร่ง ใบหน้าหล่อเหลาถ้าใครไม่ได้ยินเสียงก็คงคิดว่าอายุประมาณสามสิบกว่า
"ทะ ท่านเป็ใครแล้วที่นี่ที่ไหน เพื่อนของฉันล่ะ ทำไมท่านถึงพูดจาแปลกๆคำพูดก็แปลกประหลาดอย่างกับในหนังจีนที่ฉันดูเลย"
"นี่เ้า ทำไมถามมากนักแล้วจะให้ข้าตอบคำถามข้อไหนก่อนดีล่ะ"
"คำถามไหนก่อนก็ได้ค่ะที่ทำให้ฉันรู้ว่าที่นี่ที่ไหน แล้วเกิดอะไรขึ้น"
ชายชราจึงเล่าเื่ั้แ่ต้นว่าท่านคือเทพผู้ให้กำเนิดเป็ผู้ที่ทำให้ฉันเกิดและเสียชีวิตท่านบอกว่าท่านทำดวงิญญาแตกออกเป็สองส่วนด้วยความผิดพลาดที่ท่านนั่งถือแจกันที่เก็บดวงิญญาแล้วเผลอหลับใต้ต้นลูกท้อ์แล้วสัตว์เทพของท่านทำแจกันแตกท่านจึงพยายามรวบรวมิญญาเข้าด้วยกันแต่ก็ไม่ทันเสียแล้วท่านจึงใช้พลังลมปราณให้รถยนต์สีขาวพุ่งชนใส่ฉันในขณะที่ฉันนอนหลับเพื่อนำดวงิญญากลับมาในเวลาที่มันควรจะเป็ั้แ่แรก
"เป็อย่างงี้นี่เองแล้วท่านเรียกฉัน เอ่อ ขะ ข้า มาทำไม"
"มันถึงเวลาแล้วที่สองดวงิญญากลับมาอยู่ด้วยกันเพราะมันคือสิ่งที่ควรจะเป็ตอนนี้เ้าอีกหนึ่งคนกำลังอ่อนแอมากเพราะดวงิญญาไม่สมบูรณ์เ้าควรรีบไปเสียเถอะ"
"เดี๋ยวก่อนสิท่านจะไม่ชดเชยความผิดพลาดนี้ก่อนเหรอ"
เธอแสยะยิ้มราวกับนางมารน้อยมองด้วยสายตาเป็ประกายมายังท่านเทพผู้ให้กำเนิด
"เฮ้ออ มันเป็ความผิดข้าเองเ้าอยากได้อะไรล่ะ"
ชายชราถอนหายใจอย่างหนักกับสิ่งกำลังเกิดขึ้นไม่รู้ว่าแม่สาวน้อยจะขออะไรบ้าง
"ท่านต้องบอกก่อนว่าสถานที่ข้าจะไปคือที่ใด บอกรายละเอียดทุกอย่างในสิ่งที่ข้าควรจะรู้"
1K
