เหล่าราชวงศ์จากเมืองต่างๆได้มารวมตัวกัน
อย่างครบหมดทุกคนแล้ว...
"หืม... องค์หญิงแอลลิสันล่ะ?"
เสียงคนคนนึงถามขึ้นเบาๆแต่ทุกคนก็ได้ยิน
กันอย่างเต็มสองหูกันเลยทีเดียวก่อนที่ผู้คน
จะพูดอะไรมากกว่านี้ก็ได้ปรากฏหญิงสาว
นางนึงที่ทำให้พวกเขาต้องนั่งจ้องมองอย่าง
ไม่ละสายตานั้นก็คือองค์หญิงแอลลิสันนั้นเอง
เอลิออสได้เข้ามานั่งเรียบร้อยมาก่อนแล้ว
เพราะเขาก็ไม่รู้ว่าจะไปชวนนางมาด้วยยังไง
ถ้าเขาไปชวนก็คงหนีไม่พ้นโดนไล่ตามเคย
ทำให้เขาตัดสินใจเดินมาคนเดียวนั้นเอง
และนั้นก็เป็ที่มาที่ผู้คนต่างก็สงสัยกันว่สทำไมไม่มาพร้อมกันนั้นเอง...
แต่ในขณะนี้ผู้คนก็ไม่สนใจเื่นี้ิีอีกต่อไป
เพราะพวกเขามัวชื่นชมความสวยงามของ
องค์หญิงแอลลิสันและองค์หญิงเอสเธอร์
ที่เดินเข้ามาพร้อมกันอย่างใจจดใจจ่อ
"ทำไมไม่เข้ามาพร้อมกันล่ะ?"
องค์หญิงเชอร์เบทที่นั่งอยู่ข้างๆกระซิบถาม
อย่างแ่เบาแต่องค์รีชทายาทชาร์ลสและ
องค์หญิงเซลีนก็ได้ยินเหมือนกันทำให้พวกเขานั่งรอฟังกันอย่างเงียบเชียบ...
แล้วต้องให้เอลิออสตอบยังไง?
จะบอกว่าตอนนี้ตัวเขาไปอยู่ใกล้กับนางไม่ได้
จึงทำให้เขาและนางต้องแยกห้องนอนกัน?
ซึ่งสาเหตุมาจากการแพ้ท้องอะไรนั้น?
แน่นอนอยู่แล้วเอลิออสไม่ได้มีประสบการณ์
มีลูกมาก่อนหรือความสัมพันธ์กับคนตั้งท้อง
ทำให้เขาไม่เข้าใจในส่วนนี้อย่างสุดๆ
แพ้ท้องเพราะตั้งท้องเขาก็เคยได้ยินมาก่อน
แต่การมองเห็นตัวเองแล้วแพ้ท้องเนี่ย?
มันเกินกว่าที่เขาจะเข้าใจได้
และเขาก็ไม่แน่ใจว่านี่เป็ข้ออ้างของนางรืเปล่าที่ไม่อยากเข้าใกล้ตัวเขา?
"เอลิออส!"
"เ้าไม่คิดจะบอกอะไรจริงๆ?"
องค์หญิงเชอร์เบทถามขึ้นอีกครั้ง
"ไปถามนางเอง"
เอลิออสตอบนิ่งๆและไม่ได้สนใจพวกเขาเลย
"เชอะ! ความลับเยอะกันจริงๆ!"
เอลิออสได้หันไปจ้องมององค์หญิงแอลลิสัน
และองค์หญิงเอสเธอร์สลับกันไปมาตั้งหลาย
รอบแต่พวกนางก็ไม่ได้มีปฏิกิริยาอะไรกับเขา
เลยทำให้เขาไม่เข้าใจจริงๆ
'ช่างเป็พี่น้องที่เหมือนกันซะจริงๆ'
'ข้าต้องไปขอโทษนางสินะ?'
'จะขอโทษยังไงกัน?'
เขาต้องไปองค์หญิงแอลลิสันที่เคยทำตัวแย่ๆ
กับนางเอาไว้ในอดีตจนทำให้นางต้องลำบาก
จนถึงทุกวันนี้ส่วนองค์หญิงเอสเธอร์ก็ต้องไป
ขอโทษในการกระทำของเขาในเมื่อคืนนี้
แต่เื่พวกนี้ไม่ใช่เื่ที่จะขอโทษกันแล้วก็
หายไปทันทีไม่ใช่รึไง?
ในขณะที่เอลิออสกำลังคิดเื่ราวต่างๆนั้น
ก็มีสายตาคู่นึงที่มองมาทางเขามาโดยตลอด
"เอลิออส เ้ารู้จักหญิงสาวนางนั้นไหม?"
องค์หญิงเชอร์เบทที่มองเห็นว่าผู้หญิงคนนั้น
มองเอลิออสมาโดยตลอดถามขึ้นอย่างสงสัย
เมื่อเอลิออสได้ยินอย่างนั้นเขาก็หันไปมอง
หญิงสาวนาวนั้นอย่างช้าๆ ปรากฏว่า...
'ไม่ธรรมดา'
หญิงสาวที่มองเห็นว่าเอลิออสกำลังมองมา
ที่ตัวเองอยู่นั้นนางก็ยิ้มให้เล็กน้อยแต่ผลที่ได้
นั้นเอลิออสไม่ได้มองไปที่นางอีกเลยทำให้นางมีความโมโหอยู่บ้าง
'ไอ้เด็กนี่...'
แต่นางก็ทำอะไรไม่ได้...
ณ ทางเดิน
เอลิออสเดินมาพร้อมกับองค์หญิงเชอร์เบท
องค์รัชทายาทชาร์ลสและองค์หญิงเซลีน
แต่ในขณะนั้นก็มีเสียงนึงดังขึ้น...
"โอ้! นั้นน้องเขยนี่?"
องค์ชายเวเดอร์พูดขึ้นอย่างตื่นเต้น
"ได้เจอกันอีกแล้วนะ~ น้องเขย"
องค์รัชทายาทรูเพิร์ทพูดต่อขึ้น
"ท่านพี่ไปพบน้องเขยแล้วงั้นเหรอ? ไม่แฟร์ๆ"
"งั้นน้องเขยก็ตกลงที่จะไปฉลองใช่ป่ะ?"
องค์ชายเวเดอร์พูดขึ้น
"น่าเสียดายๆ น้องเขยปฏิเสธอย่างไม่ใยดีเลยแหละ ฮ่าๆ เขาคงจะรักน้องสาวเรามากมั้ง?"
องค์รัชทายาทรู้เพิร์ทส่ายหน้าเล็กน้อยก่อนที่จะหัวเราะอย่างดัง
องค์ชายเวเดอร์หันไปมองสำรวจเอลิออส
อย่างละเอียดก่อนที่จะพูดขึ้น
"รักเหรอ? ไม่น่าใช่นะ แต่ก็ช่างเถอะ ฮ่าๆ~"
ในขณะที่ทั้งสองคนกำลังหัวเราะอยู่นั้น
"พวกท่านจะทำอะไรกัน?"
"เอ๋.. เอสเธอร์น้องพี่ โอ๊ะ! แอลลิสันด้วยๆ~"
"พวกพี่แค่พูดคุยกับน้องเขยนิดหน่อยเท่านั้น
ไม่ใช่ว่าน้องจะมาห้ามไม่ให้พวกพี่ได้ทำความ
รู้จักกับเขาหน่อยใช่หรือไม่?"
องค์รัชทายามรูเพิร์ทพูดถามขึ้น
"น่าแปลกจริงๆ~ น้องแอลลิสันยังไม่ได้ห้ามเลยที่พวกพี่พูดคุยกับสามีของนาง ยังไงน้า~"
องค์ชายเวเดอร์ทำท่าทางสงสัย
"พูดอะไรของเ้า!"
"ข้าต้องขอโทษแทนน้องที่โง่เขลาของข้าด้วย"
องค์รัชทายาทรูเพิร์ทหันไปตวาดใส่องค์ชายเวเดอร์และพูดขอโทษกับเอลิออส
"ข้าโง่เองๆ ต้องขอโทษด้วยๆ"
องค์ชายเวเดอร์รีบพูดขอโทษออกมาทันที
ก่อนที่ทั้งสองจะเดินจากไป
"อ้อ! ถ้าเ้าเปลี่ยนใจเ้าก็ไปกับพวกข้าไปนะ"
"รับรองความสุขและความสนุกแน่นอน~"
องค์ชายเวเดอร์พูดขึ้น
"ถ้าเ้าไม่ไปเ้าก็ยังจะได้สนุกเช่นเดิม ฮ่าๆ~"
องค์รัชทายาทรูเพิร์ทพูดขึ้น
ทั้งสองก็ได้เดินจากไปสักที...
และองค์หญิงแอลลิสันและองค์หญิงเอสเธอร์
ก็ได้เดินจากไปเช่ นกันทำให้เหลือแค่เพียง
องค์หญิงเชอร์เบท องค์รัชทายาชาร์ลสและ
องค์หญิงเซลีนที่กำลังยืนงงอยู่ที่เดิม
"มันเื่อะไรกัน?"
"พวกเขาชวนไปที่ใดงั้นรึ?"
องค์หญิงเชอร์เบทถามขึ้นด้วยความสงสัย
"ดีแล้วๆที่เ้าไม่ไปกับพวกเขา"
"เ้าพึ่งได้สมรสกับองค์หญิงแอลลิสันเ้าอย่า
ได้ไปสร้างปัญหาอะไรให้นางเลย~"
องค์รัชทายาทชาร์ลสพูดขึ้น
"ว่าแต่พวกท่านทะเลาะกันงั้นรึ?"
องค์หญิงเซลีนพูดถามขึ้น
"นั้นสิๆ ทะเลาะกันอีกแล้วงั้นเหรอ?"
องค์หญิงเชอร์เบทถามต่อทันที
"เปล่า"
ตอบเสร็จเอลิออสก็เดินจากไปทันทีทำให้สามคนที่เหลือยิ่งสงสัยมากขึ้นไปอีกว่ามันเกิดเื่อะไรขึ้นกันแน่?!
ในขณะที่เอลิออสกำลังเดินไปนั้น...
"ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ เอลิออส~"
องค์รัชทายาทมิลค์ทักทายขึ้น
"เอ๋ คนที่ได้สมรสกับองค์หญิงแอลลิสันนี่~"
"โชคดีเป็บ้าเลยว่ะ ฮ่าๆ"
องค์ชายทิเนลหัวเราะเล็กน้อย
"คงจะมีความสุขล่ะสิท่าที่ได้แย่งของคนอื่น
แบบนี้ใช่ไหม?"
องค์รัชทายาทมิลค์พยายามกดความโกรธและถามขึ้นด้วยใบหน้าที่ยิ้มอย่างบิดเบี้ยว
"แย่ง?"
เอลิออสขมวดคิ้วถามเล็กน้อย
"โอ๊ะ! หรือว่าเ้าไม่รู้?"
"ท่านพี่มิลค์กับองค์หญิงแอลลิสันพวกเขามี
ความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งมาโดยตลอดกันอยู่แต่
เ้าก็แย่งตัวนางไป? นี่เป็การแย่งชัดๆ!"
องค์ชายทิเนลพูดขึ้นอย่างเคืิองๆ
"ไม่เป็ไรๆ ถ้าองค์หญิงแอลลิสันมีความาสุข
กับการแต่งงานกับเขา ข้าก็ต้องดีใจด้วย..."
องค์รัชทายาทมิลค์ทำท่าทางเสียใจ
"พยายามจะหลอกข้างั้นรึ?"
เอลิออสถามขึ้นด้วยความเบื่อหน่าย
"เ้า!"
"เ้าลบหลู่ความรักของท่านพี่งั้นรึ?!"
องค์ชายทิเนลเดือดพล่านไปทั้งตัว
องค์รัชทายาทมิลค์เดินเข้าไปใกล้เอลิออสและกระซิบข้างหูเขาอย่างเบาๆ
"หรือว่าเ้าอยากให้ข้าบอกว่าความสวยงาม
ของร่างกายขององค์หญิงแอลลิสันเป็ยังไงกันบ้างน้า~ ในตอนที่ข้าเห็นครั้งแรกแทบจะ
เป็ลมกันเลยทีเดียวและท่าทางเขินอายของ
นางทำให้ข้าแทบจะอดทนต่อไปไม่ไหวและ
นางก็พ๔ดกับข้าว่า'โปรดข่มเหงข้าเถิด'ข้าจึง
รีบยัดเข้าไปอย่างสุขสมข้าบอกเลยว่านางเป็คนที่สุดยอดมากจริงๆแต่ไม่ได้มีแค่ข้าคนเดียวหรอกนะ ยังมีอีกหลายๆคนที่เคยทำอะไรต่อมิอะไรกับนาง"
และองค์รัชทายาทมิลค์ก็ได้พูดอย่างปกติ
"ข้าไม่รู้หรอกนะว่าทำไมนางถึงได้สมรสกับเ้าแต่มันก็ไม่ได้เป็เื่ใหญ่อะไร"
"เพราะว่าพวกข้าสามารถนัดเจอกับนางได้ตลอดนั้นแหละ ฮ่าๆ~"
พูดจบองค์รัชทายาทมิลค์ก็ได้เดินจากไปพร้อมเสียงหัวเราะ องค์ชายทิเนลและองค์หญิงเชลล์ก็เดินตามๆไปโดยที่ไม่ได้รู้ว่าพี่ชาย
ของพวกเขาหัวเราะทำไม...
ส่วนเอลิออสก็ได้ยืนค้างอยู่ที่เดิมใจนึงเขาก็ไม่ได้เชื่อเื่ของเ้าสวะนี้พูดหรอกแต่เื่มันก็ยังไงๆอยู่เพราะเขาก็มั่นใจมาโดยตลอดว่า
องค์หญิงแอลลิสันก็ไม่ได้เป็คนเรียบร้อยแบบนี้อยู่แล้ว?
"เื่ราวน่าสนใจดีนะ~"
เสียงนึงดังขึ้นมาอย่างกะทันหัน
เมื่อเอลิออสหันไปมองปรากฏว่าเป็หญิงสาวที่เคยมองเขามาโดนตลอดตอนที่อยู่ในโต๊ะอาหารนั้นเอง