หลังจากนั้น ปิงยี่ก็เปลี่ยนท่าที นางยอมเปิดใจและไม่ทำตัวเ็าอีกต่อไป
ทำให้ปิงยี่กับหานสงแสดงตัวเป็คู่กันอย่างเปิดเผย
“ข้าขอโทษนะปิงยี่ที่ข้าทำร้ายคนรักของเ้า” ซานชิงรู้สึกผิด
“ในเมื่อเ้าทำลงไปเพื่อลองใจข้า ข้าจะให้อภัยเ้าสักครั้ง และจะยอมรับชะตากรรมไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ข้าก็จะยอมรับผลของมัน” ปิงยี่กล่าวอย่างปลงๆ
“ข้าจะปกป้องเ้ายิ่งชีวิต ปิงยี่” หานสงจับมือคนรักและกล่าวคำมั่น
“งั้นดีเลย ข้ามีเื่จะขอให้เ้าช่วย ข้ายังคงจดจำคาถาบางคาถาไม่ได้เลยเ้าช่วยชี้แนะข้าจะได้มั้ย” ซานชิงกล่าว
“เ้าค่อยๆตั้งสมาธิเถิด เหตุที่เ้าความจำเสื่อมมันเกิดจากที่เ้าตั้งใจให้มันเกิดขึ้นเอง ดังนั้นคนที่จะแก้ได้ก็มีเพียงแต่ตัวเ้าเองเท่านั้น”ปิงยี่กล่าว
“ทำไมข้าต้องทำเช่นนั้นด้วย” ซานชิงงง
“เ้าคงมีเื่ะเืใจน่ะ ซึ่งข้าเองก็ไม่รู้เื่นี้” ปิงยี่จนปัญญาที่จะช่วยเหลือ
“งั้น เ้าช่วยพวกเรากำจัดอสูรปรสิตได้มั้ย” จูหลินกล่าว
“อสูรปรสิตที่เป็นายใหญ่มันต้องแข็งแกร่งมากแน่ลำพังข้ากับซานชิงคงยังรับมือไม่ไหวจำเป็ต้องขอความช่วยเหลือจากนักปราบอสูรเหรินซวงให้ช่วยอีกแรง” ปิงยี่เสนอ
“ข้าไม่รู้จักบ้านของนาง” ซานชิงกล่าว
“งั้นเอาอย่างนี้ พวกเ้าไปรอข้าที่อดีตสำนักนักปราบอสูรข้าจะไปขอความช่วยเหลือจากเหรินซวงเอง ดีมั้ย” ปิงยี่กล่าว
“ทำไมไม่ไปด้วยกันทั้งหมดนี้ล่ะ” จูหลินสงสัย
“การเดินทางแบบคนหมู่มาก อาจทำให้ล่าช้าลงได้นะ” ปิงยี่กล่าว
“ก็ได้ แล้วเ้าจะออกเดินทางเมื่อไหร่ล่ะปิงยี่” ซานชิงสงสัย
“เย็นวันนี้เลย ข้าจะขี่หลังหานสงไป น่าจะไปถึงบ้านของเหรินซวงไวขึ้น”ปิงยี่เองก็ใจร้อนอยากกำจัดอสูรปรสิตเช่นกัน
“อย่างนั้นก็ได้ พวกเราค่อยเจอกันที่สำนักก็แล้วกัน” ซานชิงกล่าว
“งั้นพวกเราขอตัวออกเดินทางก่อนนะ” จูหลินกล่าว
ปิงยี่และหานสงเข้าไปเก็บของที่ห้อง และเตรียมเสบียงเพื่อใช้สำหรับเดินทาง
ส่วนอีกสามคนและม้าหนึ่งตัวก็เดินทางมุ่งหน้าไปสำนักนักปราบอสูร
******************************************************
ตอนนี้จูหลินกำลังขี่ม้าขาวในขณะที่ซานชิงและเฉียนว่านนั้นก็ต่างคนต่างเดิน เพราะกลัวว่าจะทะเลาะกันอีก
เดินทางไปได้สักพักก็เห็นมือปราบขี่ม้ามุ่งหน้ามาหาพวกเขา
“นั่นพี่เปียงสงนี่”จูหลินชี้ไปที่คนรู้จัก
“เ้ารู้จักเขาด้วยงั้นหรือ” ซานชิงสงสัย
“เขาเป็มือปราบ ข้าเคยร่วมทำงานกับเขา” จูหลินกล่าว
สักพักเปียงสงก็ลงจากม้า ทำให้จูหลินต้องรีบลงจากม้าตามไปด้วย
“มีอะไรหรือเปล่าพี่เปียงสง”จูหลินรีบสอบถาม
“เอ่อพวกเราอยากจะขอโทษเ้าสำหรับเื่ที่ผ่านมา ตอนนี้ที่ศาลกำลังขาดคนใต้เท้าก็เลยอยากขอให้เ้าช่วยสืบคดีสำคัญ” เปียงสงกล่าว
“คดีอะไรงั้นหรือ”จูหลินรีบถามเพราะตนเองก็อยากช่วย
“คดีฆาตกรรมตอนนี้ผู้คนกำลังหวาดกลัวมาก เพราะยังจับคนร้ายไม่ได้เลย” เปียงสงกล่าว
“แต่ว่าข้า เอ่อมีเป้าหมายที่ต้องไปทำ” จูหลินกล่าว
“เ้าไปเถิดจูหลินพวกเราค่อยไปรวมตัวกันที่สำนักก็ได้ ม้าขาวเองก็รู้จักสำนักนี้เป็อย่างดีให้ม้าขาวไปกับเ้าด้วย และให้ม้าขาวพาเ้าไปหาข้าที่สำนักนักปราบอสูร” ซานชิงนัดแนะ
“ก็ได้ งั้นข้าไปก่อนนะซานชิงเจอกันที่สำนัก” จูหลินกล่าว
ทำให้จูหลินต้องขี่ม้าขาวตามพี่เปียงสงไปที่ศาลในเมืองเพียงฝาน
******************************************************
ในตอนนี้กลายเป็ว่าซานชิงกับเฉียนว่านต้องเดินทางตามลำพังแต่ถึงกระนั้นทั้งสองก็ยังคงไม่พูดคุยกันอยู่ดี จนกระทั่งทั้งสองได้พบกับหญิงงาม
“พี่เฉียนว่าน”
“เ้ามาทำอะไรที่นี่น่ะ เฟยเฟย”เฉียนว่านใที่เห็นลูกสาวท่านลุงเฉียนฟุ
“ข้ามีเื่ขอความช่วยเหลือเ้าค่ะ” เฟยเฟยกล่าว
“ในเมื่อเป็เื่ส่วนตัว งั้นข้าขอตัวนะ” ซานชิงกำลังจะเดินหนี
“ไม่เป็ไรหรอก แม่นางซานชิง มันไม่ได้เป็ความลับตอนนี้ชนเผ่าหมาป่าทางตอนเหนือ้ายึดครองชนเผ่าทางตอนใต้ หยางกู่ซึ่งเป็หัวหน้าเผ่าทางตอนเหนือก็เลยสู่ขอข้ากับท่านพ่อ”เฟยเฟยเล่า
“แล้วไง” เฉียนว่านกล่าว
“ข้าไม่อยากแต่งงาน ข้ารักพี่เฉียนว่านแต่เพียงผู้เดียวข้าจะไม่ยอมแต่งงานกับผู้อื่นเด็ดขาด” เฟยเฟยมุ่งมั่น
“แต่ข้าไม่ได้รักเ้า เ้าให้คนอื่นช่วยเถิด” เฉียนว่านกล่าวอย่างไม่ใยดี
“แล้วใครจะช่วยข้าได้ล่ะ” เฟยเฟยกล่าว
“น้องชายข้า เฉียนลู่นั่นไง” เฉียนว่านกล่าวเพราะรู้ว่าน้องชายแอบหลงรักเฟยเฟย
“เฉียนลู่เป็ครึ่งอสูร ท่านพ่อ้าลูกเขยเป็อสูรเต็มตัวเท่านั้น และตัวท่านเองก็ได้รับลูกแก้ววิเศษจากท่านอาเฉียนฟงมาแล้วทำให้ท่านกลายเป็อสูรเต็มตัว ท่านจึงมีคุณสมบัติสืบต่อหัวหน้าเผ่าได้” เฟยเฟยกล่าว
“ข้าขอปฏิเสธ ไปกันเถอะซานชิง” เฉียนว่านไม่รับฟัง
“ช้าก่อน งั้นข้าขอคุยกับแม่นางซานชิงตามลำพัง” เฟยเฟยกำลังจะเดินเข้าไปหาซานชิงอย่างเอาแต่ใจ
เฉียนว่านรีบเอาตัวเข้ามาขวางไว้ “อย่ายุ่งกับนาง”
“ไม่เป็ไรหรอกเฉียนว่าน ให้ข้าคุยกับนางเถิด” ซานชิงอยากจบปัญหา
เฉียนว่านรู้สึกกังวล แต่ก็ต้องยอมให้ผู้หญิงทั้งสองคุยกัน
******************************************************
ณหลังโรงเตี๊ยม
“เ้ามีอะไรก็ว่ามาสิ”ซานชิงสงสัย
“ในเมื่อท่านตัดสัมพันธ์กับพี่เฉียนว่านแล้ว ท่านยังจะรั้งเขาไว้อีกทำไม”เฟยเฟยต่อว่า
“ข้าเปล่าเสียหน่อย” ซานชิงกล่าว
“ถ้าไม่ได้รั้ง เหตุใดยังไม่ปลดปล่อยเขาอีก เมื่อไม่รักกันแล้ว ยื้อกันไว้ก็เจ็บกันเปล่าๆนะท่านควรนึกถึงจิตใจของพี่เฉียนว่านบ้างเขาต้องมาอยู่กับผู้หญิงที่ไม่มีใจให้เขาน่ะ” เฟยเฟยกล่าว
“แล้วจะให้ข้าทำยังไง ในเมื่อตอนนี้ข้าก็ยังจดจำคาถาปลดปล่อยไม่ได้เลย”ซานชิงเจ็บใจที่ตัวเองจำไม่ได้
“ไม่รู้ล่ะ ข้าจะไม่ยอมให้เ้าเหนี่ยวรั้งและทรมานพี่เฉียนว่านอีก” เฟยเฟยกล่าว
“ก็ได้ ข้ายอมปล่อยก็ได้” ซานชิงอยากจบปัญหา
“จริงนะ เ้ายอมปล่อยเขาจริงนะ” เฟยเฟยรู้สึกดีใจ
“คำไหนคำนั้น” ซานชิงกล่าว
จากนั้นซานชิงก็เดินไปหาเฉียนว่านเพื่อคุยกับเขา
“พวกเรารีบออกเดินทางกันเถอะ”เฉียนว่านรีบพูดก่อน
“เ้ากลับไปที่ชนเผ่าหมาป่าเถอะนะเ้าควรป้องกันชนเผ่าหมาป่าตอนใต้ไม่ให้ถูกทางตอนเหนือยึดครองไม่ใช่หรือ” ซานชิงกล่าว
“แต่ข้าไม่ได้้ากลับไปแต่งงานกับลูกพี่ลูกน้องของข้านี่อีกอย่างเ้ายังไม่ปลดปล่อยข้าเลย” เฉียนว่านทวง
“ข้าเสียใจที่ยังจำคาถาไม่ได้ ตอนนี้ข้าคงไม่ได้ใช้คาถาควบคุมเ้าอีกแล้วเ้าสบายใจได้ เ้ากลับไปช่วยเหลือพี่น้องของเ้าเถิดนะ” ซานชิงกล่าว
“แล้วเ้าล่ะ” เฉียนว่านกล่าว
“ตอนนี้ข้าจำคาถาปราบอสูรได้มากขึ้นเรื่อยๆแล้ว ข้าดูแลตัวเองได้เ้าไม่ต้องเป็ห่วง” ซานชิงแสดงท่าทางเข้มแข็ง
“ใครเป็ห่วงเ้า ข้ากลัวเ้าตาย แล้วจะไม่มีคนมาถอดปลอกคอข้าต่างหาก”เฉียนว่านปากแข็ง
“เอาเป็ว่าหากข้าจำได้ ข้าจะรีบเขียนใส่กระดาษฝากปิงยี่ไว้หากข้าถึงแก่ความตาย ก็ยังมีปิงยี่คอยปลดปล่อยเ้าก็แล้วกัน” ซานชิงตัดปัญหา
“ใครให้เ้าพูดเื่ตาย” เฉียนว่านเดินเข้าไปหาหญิงสาวจนนางต้องรีบถอยหลังหนี
“เอาล่ะ ข้ายังไม่อยากทะเลาะกับเ้า พวกเ้ารีบกันไปเถอะ” ซานชิงรีบพูด
“ทำไมเ้าไม่ไปกับข้าด้วย” เฉียนว่านสงสัย
“อย่าให้ข้าต้องกลายเป็ตัวถ่วงเ้าเลยนะ ไว้เจอกันที่สำนักหากเ้ายังอยากช่วยข้ากำจัดอสูรปรสิตอยู่” ซานชิงไม่รอคำตอบนางรีบเดินจากสองอสูรหมาป่าไปทันที
แม้อสูรหมาป่าจะเป็ห่วงซานชิงมากแค่ไหนแต่ตัวเขาเองก็ต้องช่วยปกป้องครอบครัวหมาป่าของเขาด้วยเช่นกัน
207
