“น้องเล็ก”เสียงแหบเรียกฉีหลินเบาๆทำให้ฉีหลินที่กำลังจะกินข้าวอยู่ต้องหยุดชะงักแล้วรีบเดินไปเปิดประตูบ้านของตนอย่างเร่งรีบเพราะความเป็ห่วงพี่ชายของตนที่ต้องทนหนาวอยู่นอกเรือนนานเกินควร
“พี่รอง เข้ามาก่อนสิเ้าคะข้ากำลังทานข้าวพอดีเลย”ฉีหลินเอ่ยพร้อมกับเบี่ยงตัวหลบให้กวางอวี้เข้ามาในเรือนของนางได้อย่างถนัดตา
“พี่รองมีอะไรหรือเ้าคะมาหาข้าแต่เช้าเชียว”ฉีหลินเอ่ยถามพี่ชายของตนด้วยน้ำเสียงสงสัย
“ไม่มีอะไรมากหรอกพอดีพี่ได้กระต่ายมานะเลยจะเอามาให้เ้า”กวางอวี้เอ่ยพร้อมกับมองมาที่น้องสาวของตนด้วยสายตาสงสาร
“ท่านแม่ยังให้พี่รองออกไปดักสัตว์อีกหรือเ้าคะ”ฉีหลินเอ่ยถามด้วยความแปลกใจเพราะปกติแล้วแม่ของนางจะถนอมร่างกายของพี่รองมากกว้าถนอมนางที่เป็ลูกสาวเสียอีก
“พี่สะใภ้นางอยากกินเนื้อสัตว์นะท่านแม่เลยให้ข้าออกมาดักสัตว์ให้พี่สะใภ้นะ”กวางอวี้เอ่ยพร้อมกับทิ้งตัวลงนั่งที่เก้าอี้ด้านข้างของตนพร้อมกับยื่นกระต่ายป่าให้กับน้องสาวของตนด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน
“ขอบคุณเ้าค่ะพี่รองเช่นนั้นพี่รองกินข้าวเช้าด้วยกันก่อนสิเ้าคะ”ฉีหลินเอ่ยพร้อมกับตักข้าวไปวางที่ด้านหน้าของกวางอวี้เพื่อเป็การบังคับพี่ชายของนางกลายๆ
“ขอบใจเ้ามาก”กวางอวี้เอ่ยพร้อมกับมองไปที่น้องสาวของตนด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน
สามเดือนต่อมาจากพื้นที่ปกคลุมไปด้วยหิมะก็เริ่มมีหญ้าสีเขียวแซมขึ้นมาบ้างแล้วฉีหลินที่นั่งอยู่หน้าเรือนจึงได้เริ่มลงมือทำสวนที่หน้าบ้านของตนด้วยรอยยิ้มยินดีที่นางจะได้เริ่มลงมือปลูกผักเพื่อประหยัดค่าใช้จ่ายของตน
“หลินเออร์หลินเออร์”เสียงแหลมะโเรียกลูกสาวของตนมาแต่ไกล ด้วยน้ำเสียงร้อนรน
“มีอะไรหรือเ้าคะท่านแม่”ฉีหลินเอ่ยถามมารดาของตนด้วยความสงสัย
“เ้ายังมีเงินอยู่หรือไม่ตอนนี้หลีเหลียนกำลังจะคลอดลูกแล้วแต่เ้ากวางฝูพี่ชายของเ้านะสิเอาเงินไปลงทุนค้าขายเลยไม่มีเงินมาคลอดลูกในตอนนี้นะสิ”นางซาเอ่ยด้วยน้ำเสียงขัดใจในความไม่ได้เื่ของบุตรชายตน
“พี่ฝูคิดอะไรอยู่นะเ้าคะจึงได้เอาเงินที่เก็บเอาไว้คลอดลูกไปลงทุนเงินเพียงไม่กี่เหรียญเงินจะสามารถทุนค้าขายได้เลยหรือเ้าคะ”ฉีหลินที่เคยอยู่ในเมืองหลวงเอ่ยถามด้วยสีหน้าสงสัย
“เ้าฝูมันจะทำอะไรก็เื่ของมันเถอะว่าแต่เ้ามีเงินหรือไม่เล่า”นางซาเอ่ยถามบุตรสาวของตนอย่างร้อนรน
“แล้วต้องใช้เงินมากน้อยเท่าใดหรือเ้าคะ”ฉีหลินลุกขึ้นมาคุยกับมารดาของตนด้วยน้ำเสียงเหนื่อยใจที่แม่ของนางนั้นมักจะให้ความสำคัญกับพี่ใหญ่ของนางมากกว่าลูกๆคนอื่น
“เอามาสามเหรียญเงินก็น่าจะพอนะ”นางซาเอ่ยพร้อมกับมองมาที่บุตรสาวของตนด้วยน้ำเสียงขัดใจ
“เช่นนั้นท่านแม่รอสักครู่นะเ้าคะเดี๋ยวข้าไปเอาเงินมาให้”ฉีหลินเอ่ยพร้อมกับเร่งเดินกลับไปที่เรือนของตนอย่างเร่งรีบ
“เร็วๆ ด้วยละ”นางซาเอ่ยเร่งน้องสาวอย่างขัดใจ
“เ้าค่ะ”ฉีหลินที่กำลังเดินเข้าไปในเรือนจึงได้ใช้มือโอบประคองท้องของตนแล้วเร่งฝีเท้าของตนให้เร็วยิ่งขึ้น
“ขอบใจหากพี่ใหญ่ของเ้ามีเงินเดี๋ยวแม่จะให้เอามาคืนเ้าก็แล้วกัน”นางซาเอ่ยแล้วรีบวิ่งออกไปที่เรือนของตนทันที
“เฮ้อ”ฉีหลินที่เห็นท่าทางเร่งรีบของนางซาจึงได้แต่ส่ายหน้าออกมาด้วยรอยยิ้มอ่อน
“ให้พี่ช่วยเ้าหรือไม่”เย่กวางอวี้ที่อยู่หลังต้นไม้นอกเขตรั้วไม้ไผ่เอ่ยถามฉีหลินด้วยรอยยิ้มอ่อน
“พี่รองไม่อยู่ที่เรือนหรือเ้าคะ ข้าได้ยินจากท่านแม่ว่าพี่สะใภ้กำลังจะคลอดลูกไม่ใช่หรือเ้าคะ”ฉีหลินขมวดคิ้วมุ่นด้วยสีหน้าสงสัย
“ที่เรือนมีคนเยอะแล้วพี่มาอยู่เป็เพื่อนเ้าจะดีกว่า”กวางอวี้เอ่ยพร้อมกับเข้ามาช่วยฉีหลินขุดแปลงผัก
“เ้าเชื่อว่าพี่ใหญ่นำเงินไปลงทุนค้าขายจริงหรือ”กวางอวี้ที่ขุดดินอยู่เอ่ยถามน้องสาวของตนเสียงเคร่ง
“หากพี่ใหญ่ไม่ได้นำเงินไปลงทุนแล้วพี่รองคิดว่าพี่ใหญ่นำเงินไปทำอะไรละเ้าคะ”ฉีหลินเงยหน้าขึ้นไปถามพี่ชายของตนด้วยความสงสัย
“ไปเล่นการพนัน”กวางอวี้เอ่ยตอบเสียงเรียบ
“จริงหรือเ้าคะ”ฉีหลินเอ่ยถามพี่ชายของตนด้วยสีหน้าแปลกใจเพราะปกติแล้วพี่ใหญ่ของนางนั้นเป็คนขยันทำงานมาก ไม่ดื่มเหล้าเช่นผู้ชายคนอื่นๆในหมู่บ้าน และเมื่อนางมาได้ยินเช่นนี้นางจึงได้แต่เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแปลกใจ
“เ้าไม่รู้หรอกว่าทุกคืนพี่ใหญ่จะออกไปที่นอกเรือนข้ามักจะเห็นพี่ใหญ่แอบออกไปแทบทุกคืน”กวางอวี้เอ่ยบอกกับน้องสาวของตนเสียงเรียบ
“แล้วพี่รองเคยบอกท่านพ่อกับท่านแม่หรือยังเ้าคะ”ฉีหลินเอ่ยถามพี่ชายของตนเสียงเคร่งเพราะถ้าหากพี่ใหญ่ของนางเล่นการพนันจริงๆนั้นก็เท่ากับว่าตอนนี้บ้านตระกูลเย่ของนางนั้นได้พบกับปัญหาใหญ่เสียแล้วละ
“ข้าเคยบอกกับท่านพ่อท่านแม่แล้วแต่ไม่มีผู้ใดเชื่อข้าเลยพวกเขาบอกว่าข้าเพียงแค่อิจฉาพี่ใหญ่เท่านั้นเพราะเื่นี้จึงทำให้ข้ากับพี่ใหญ่แล้วก็พี่สะใภ้ไม่มองหน้ากันมานานหลายวันแล้วละ”กวางอวี้เอ่ยพร้อมกับถอนหายใจออกมาเสียงเศร้าเพราะไม่มีผู้ใดเชื่อที่เขาพูดเลยแม้แต่คนเดียวอีกทั้งเื่นี้ยังทำให้คนในบ้านไม่พูดคุยกับเขาเลยแม้แต่คนเดียว
“หากพี่รองอยู่ที่เรือนนั้นแล้วเป็ทุกข์พี่รองย้ายมาอยู่กับข้าที่เรือนนี้ก็ได้นะเ้าคะเพราะแต่เดิมพี่รองก็ตั้งใจจะมาอยู่ที่นี้อยู่แล้วมิใช่หรือเ้าคะ”ฉีหลินเอ่ยพร้อมกับมองไปที่พี่ชายของตนด้วยรอยยิ้มอ่อน
“กระท่อมหลังเล็กนิดเดียวจะมาอยู่ได้เช่นไรอีกไม่นานเ้าก็จะคลอดลูกแล้วกระท่อมหลังนี้คงจะเล็กเกินไปเสียด้วยซ้ำเ้าอยู่กับลูกของเ้าไปเถอะ ข้าตัวคนเดียวทนอยู่ที่นั้นก็ได้ไม่เป็ไรหรอก”กวางอวี้เอ่ยพร้อมกับถอนหายใจออกมาเบาๆ
“เช่นนั้นก็แล้วแต่พี่รองเถอะเ้าค่ะ”ฉีหลินเอ่ยพร้อมกับมองไปที่พี่ชายคนรองของตนอย่างหนักใจที่นางเองก็เป็ส่วนหนึ่งที่ทำให้เขาต้องไปทนลำบากใจอยู่ที่เรือนแห่งนั้น
“อย่าคิดมากเลยข้าอยู่ได้”กวางอวี้เอ่ยพร้อมกับมองมาที่น้องสาวของตนด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนแล้วลงมือทำแปลงผักให้น้องสาวของตนต่อด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน
ยามบ่ายของวันนางก็ได้รู้ข่าวว่าที่บ้านของนางตอนนี้กำลังจัดงานเลี้ยงฉลองให้กับการเกิดของหลานชายคนแรกโดยที่นางซาให้กวางอวี้นำอาหารในงานเลี้ยงฉลองมากินที่บ้านของนางโดยมีคำกำชับมาบอกให้นางว่าไม่ต้องมาร่วมงานในวันนี้อีกด้วย
“เ้าอย่าเสียใจเลยท่านแม่คงไม่อยากให้ใครมาถามกวนใจเ้าละมั่ง เ้ากำลังท้องท่านแม่คงไม่อยากให้เ้าคิดมากนะ”กวางอวี้เอ่ยปลอบน้องสาวของตนด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน
“ที่บ้านคงจะมีเพียงพี่รองละเ้าค่ะที่ยินดีกับการที่ข้าตั้งท้องเช่นนี้”ฉีหลินเอ่ยพร้อมกับมองมาที่พี่ชายของตนด้วยสายตาซาบซึ้งใจที่พี่ชายของนางคอยดูแลนางเช่นนี้
“เ้าท้องเช่นนี้ไม่ดีที่ใดข้าได้หลานมาโดยที่เ้ายังเป็คนของตระกูลเย่อยู่เช่นนี้พี่ว่าดีเสียอีกเ้าจะได้ไม่ต้องไปทนลำบากที่บ้านของผู้อื่น”กวางอวี้เอ่ยพร้อมกับมองมาที่น้องสาวของตน
“ขอบคุณเ้าค่ะที่ท่านไม่มองว่าข้าเป็ตัวอัปมงคลเช่นที่ท่านพ่อและท่านแม่มองมาที่ข้า”ฉีหลินเอ่ยพร้อมกับปาดน้ำตาออกจากหน้าของตนเบาๆ
“พี่จะมองว่าเ้าเป็ตัวอัปมงคลได้เช่นไรละในเมื่อเ้าทำให้พี่มีชีวิตมาจนถึงทุกวันนี้”กวางอวี้เอ่ยพร้อมกับมองมาที่น้องสาวของตนด้วยความซาบซึ้งใจเพราะหากเมื่อเก้าปีก่อนน้องสาวของเขาไม่ขายตัวไปเป็สาวใช้เขาก็คงไม่มีชีวิตอยู่จนถึงทุกวันนี้หรอกไหนจะบ้านที่พ่อแม่เขาสร้างมาจากเงินที่น้องสาวของเขาส่งมาให้อีกนี่จะไม่ถือว่านางเป็ผู้มีพระคุณของเขาได้เช่นไร
“พี่รองเื่ในปีนั้นอย่าถือเป็เื่ใหญ่โตอะไรเลยเ้าค่ะในปีนั้นข้ายินดีไปเองเ้าค่ะเพราะหากข้าไม่ไปในปีนั้นก็ไม่รู้ว่าครอบครัวของเราจะเป็เช่นไร”ฉีหลินเอ่ยพร้อมกับยกยิ้มให้กับพี่คนรองของตนด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนเพราะสิ่งที่นางรักมากที่สุดในชีวิตของนางนั้นคือคนในครอบครัวของนาง
“เ้าก็เป็เสียอย่างนี้อีกหน่อยหากพี่สะใภ้เดินคล่องนางต้องหาทางมาเอาเปรียบเ้าเป็แน่”กวางอวี้เอ่ยพร้อมกับมองมาที่น้องสาวของตนด้วยสายตาเป็ห่วงเพราะน้องสาวของตนนั้นเป็คนยอมคนเช่นนี้ต่อไปวันข้างหน้านางหวังต้องมาเอาเปรียบน้องสาวของนางอย่างแน่นอน
304
