สามัญสำนึกของดยุกหมูอ้วน

ตอนที่หกสิบสาม อีเวนท์แอปเปิ้ลทองคำ

เดี๋ยวก่อน ค่าความชอบมันพุ่งขึ้นมาจนอยากแต่งงตั้งแต่เมื่อไรหรือเพราะเราขยันลากเธอมาอุ่นเตียงตลอดเวลา มาเรียเลยอยากแต่งงานขึ้นมา?

“เจ้าอยากได้น้ำแข็งเจ็ดปีมาทำเครื่องระดับแต่งงาน น้ำผึ้งจากต้นไม้ของเอลฟ์ทำเค้กแต่งงาน?”ผมเร่งสมองคิดหาอีเวนท์ที่คุ้นๆในเกมส์

ว่าเอฟเฟคจะได้พลังมากแค่ไหนหรือแต้มมากเท่าไรก็ขึ้นอยู่กับแต้มตอนแต่งงานด้วยเช่นกันล่ะนะ

“มะไม่ใช่ค่ะ คะแค่นายท่านกับท่าแม่ตะ แต่งงานให้ข้างใต้ต้นแอปเปิ้ลของที่บ้านก็พอแล้วค่ะ”

มาเรียพูดอย่างขวยเขินไม่คิดว่านายท่านจะทำให้การแต่งงานดูเป็นเรื่องใหญ่ขนาดนั้นตนเองไม่ใช่ผู้หญิงที่เอาแต่ใจอย่างนั้นเสียหน่อย

อีเวนท์แอปเปิ้ลทองคำหรือ?

เขานึกถึงฉากหนึ่งที่ต้องให้ค่าความรักเต็มเก็บซีจีได้ครบ หลีกเลี่ยงการไปยุ่งกับขุนนางชั้นสูงและเจ้าชาย เป็นแบดเอ็นด์ที่ได้มายากมากๆเพราะหากเลือกทางพลาดไปอาจจะเข้าฉากฮาเร็มหรือฉากแบดเอ็นด์ที่พลาดการจีบคนอื่นๆก็ได้

ก็จะได้แอปเปิ้ลทองคำมาจากการแต่งงานกับชายไร้หน้าเป็นฉากจบที่นับว่าเป็นแบดเอ็นด์แต่ก็ทำได้ซึ้งมาก

ในภาพงานเล็กๆที่มีแต่คนที่รู้จักแต่งงานกับเจ้าบ่าวที่ไม่เห็นหน้า

ในแนวเรื่องนี้มันก็ดูแปลกๆเหมือนกันคนแต่งเนื้อเรื่องเป็นระดับอาจารย์ที่สร้างเรื่องราวทั้งเกมส์จีบหนุ่มและแนวผจญภัยที่มีอีสเตอร์เอ้กกันไปมาได้หลายอย่างการเขียนบทไม่ธรรมดา ธีมของเเรื่องอาจจะเป็นแม่มดและสโนไวท์กับแอปเปิ้ล

ของหญิงสาวธรรมดาที่กลายเป็นเจ้าหญิง

จากบทสัมภาษณ์ แอปเปิ้ลสีทองเป็น “แบดเอ็นด์”แต่คือฉากจบที่ดันได้ยากที่สุดเหมาะสำหรับคนบ้าคลั่งที่แทบจะตอบคำถามทั้งหมดได้อย่างเฉพาะเจาะจงจึงจะได้มา

จากบทสัมภาษณ์คนเขียนบทก็ตอบมาว่า

“เพราะนั่นคือสิ่งที่มาเรียต้องการมากที่สุดด้วยตัวของเธอเองเด็กสาวที่มีความฝันว่าจะได้แต่งงานกับชายคนรักในบ้านที่เธอเติบโตมาในต้นไม้ที่เธอปีนเล่นท่ามกลางญาติที่เธอรู้จักตั้งแต่เด็ก คุณไม่คิดว่านั่นมันโรแมนติคหรอกหรือ?” เป็นคำที่น่าตกใจมากสำหรับคนที่เขียนบทแนวไซไฟสงครามได้ดีพอพอกับเกมส์จีบสาวและจีบหนุ่ม

ผมบีบจมูกมาเรีย

“โอ๊ยหายใจไม่ออกนายท่านขี้แกล้ง”

“เป็นผู้หญิงที่ร้ายกาจนักนะ เจ้าน่ะขอในสิ่งที่ข้าไม่สามารถเอาเงินและอำนาจซื้อหามาให้เจ้าได้เจ้าเลือกของขวัญได้ดีที่สุดแล้ว”

ผมแยกร่างจากเธอนอนเคียงข้างกันกับเธอที่พื้นห้องน้ำ

เฮ้อ

และถอนหายใจ

มาเรียสังเกตเห็นความลำบากใจของผมจึงขยับร่างกายเข้ามาใกล้ๆ

“นายท่านคะ ทำไมท่านถึงเศร้าหรือคะชั้นพูดอะไรผิดไปหรือ?”

มาเรียเกาะแขนผมด้วยร่างเปลือยเปล่าแขนไขว้แขนของผมไว้หน้าอกแนบชิด

“เจ้าขอข้ามากนะมาเรียเจ้าขอในสิ่งที่ข้าไม่สามารถกลบเกลื่อนผ่านไปด้วยฐานะดยุกเจ้านายหรือเงินทองทรัพย์สินต่างๆได้ เจ้าขอให้พวกเรากลายเป็นครอบครัวเดียวกันจริงๆครอบครัวที่ข้าเสียไปตลอดกาลแล้ว”

ความทรงจำของดยุกหมูอ้วนไหลเข้ามา

ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อเขาเป็นผู้ที่เชื่อมั่นในพระเจ้าอย่างแรงกล้าในตอนเด็กๆก่อนที่พ่อและพี่ชายจะเสียชีวิต

วันเวลาที่เป็นเด็กวัด อ่านหนังสือคัดลอกตำรา แอบดูแม่ชี วันเวลาที่คิดว่าโลกทั้งใบคือสถานศึกษาของโบสถ์ แต่ความจริงก็มาถึงในที่สุด

วันที่คำภาวนาต่อพระเจ้าไม่มีผลในการดึงคนที่เรารักกลับมาจากห้วงแห่งความตาย

“ข้าไม่มีอำนาจขนาดเทพเจ้ามาเรียข้าทำให้ดวงตะวันหยุดขึ้นไม่ได้หรือหยุดท้องทะเลไม่ให้คลื่นซัดหรือทำให้คนตายฟื้นจากความตาย ข้าเป็นเพียงคนธรรมดาเท่านั้น มาเรีย”

อาจจะเป็นความทรงจำของดยุกหมูอ้วนที่ผสานกับกับจิตใจของผมทำให้อารมณ์รู้สึกร่วมอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

“ฉากจบทองคำ”Golden Ending โกลเด้นเอ็นดิ้ง สำหรับมาเรียแล้วคือฉากจบแอปเปิ้ลทองคำหรือเปล่านะ?

ฉากจบที่แสนสุขที่แท้จริงที่ซ่อนอยู่ในฉากจบอื่นๆ

ที่หากเงื่อนไขไม่ครบพร้อมทุกอย่างมันคือฉากจบในความฝันอันแสนไกลที่ไม่เป็นความจริง