“อะไรมึงจะคิดเร็วทำเร็วขนาดนี้วะ” ฉันดึงมือตัวเองออกจากการลาก เอาจริงๆ ก็รู้แหละว่าปุ่นมันใจร้อน แต่นี่มันจะร้อนเกินไปมั้ย? แต่เอาเถอะ ไหนๆ มหา’ ลัยก็ใกล้จะเปิดแล้วถ้าไม่จองไว้ก่อนมีหวังได้ขี่รถไปกลับกันทั้งเทอมแน่ เราเดินมาถึงด้านล่างก็ยังเจอพี่ปุยยืนตอบคำถามของพี่โมนาลูกสาวเ้าของบ้านเช่าท้ายซอยอยู่คนเดียว (ตอนนี้ไม่มีลูกค้า) ใจฉันย้อนไปคิดกับคำถามของปุ่นที่ถามว่าเห็นว่าที่พี่สะใภ้มันรึยัง...ไม่แน่ว่าอาจจะเป็พี่โมนาก็ได้ ในสายตาฉันพี่แกก็สวยนะ อายุมากกว่าพี่ปุยสองปีเรียนจบมาก็สานต่อกิจการบ้านเช่าของพ่อกับแม่ วันๆ อยู่เฉยๆ รอเก็บเงินอย่างเดียว ถ้าพี่ปุยได้พี่เขาเป็เมียก็เหมือนหนูตกถังข้าวสารล่ะนะ
ปุยหันมาเห็นน้องกับเพื่อนลงมา...เขายิ้ม “จะไปไหนกัน”
ปุ่นเหลือบไปทางพี่โมนาแล้วยิ้มมุมปาก ก่อนจะตอบพี่ชาย “จะไปหาหอพักน่ะ ปุ่นมาคิดๆ ดูแล้วนะ อยู่หอเดียวกับพี่ก็ได้แต่คนละห้อง พอดีจะแชร์ค่าห้องกับเพียวจะได้ประหยัดๆ”
ปุยยิ้มในหน้าก่อนจะหันไปหาโมนา “เอาไว้ถ้ามีคนสนใจบ้านเช่าเดี๋ยวผมจะโทรไปบอกนะครับ ตอนนี้ขอคุยธุระกับน้องก่อน”
โมนายิ้มอายๆ “ได้ค่ะ” ก่อนจะเดินออกไปจากร้านที่เธอมาแทบจะทุกวันเพราะสนใจหนุ่มหล่อร้านขายของชำ แม้จะมีคู่แข่งเยอะ ‘แต่ใครสน’
ฉันเดินไปนั่งบนเก้าอี้ใกล้กับที่คิดเงิน พลางเท้าคางมองสองพี่น้องคุยกันงุ้งงิ้งๆ มันให้บรรยากาศแปลกๆ นะว่ามั้ย ที่ว่ามันแปลกน่ะไม่ใช่อะไร ฉันแค่ลงมาถามเื่หอพักนะทำไมต้องไปซุบซิบกันถึงหน้าบ้านวะ “ปุ่น”
เ้าของชื่อทำท่าใ “ห้ะ”
“ก็มึงจะลากพี่ปุยไปคุยทำไมไกลขนาดนั้น ถ้ากลัวกูได้ยินไม่เดินข้ามถนนไปอยู่อีกฝั่งโน่นล่ะ” แค่ขอเบอร์โทรหอพักมันจะอะไรเยอะแยะวะ
“โว๊ะ” ปุ่นลากพี่ชายกลับมาแล้วถอนหายใจ “ป่ะพี่ บอกเบอร์มันดิ๊จะไปจองห้องแล้ว”
ปุยยกโทรศัพท์เครื่องหรูออกมาสไลด์หน้าจอก่อนพูดเสียงนุ่มว่า “ให้พี่โทรไปถามก่อนดีมั้ยว่ามีห้องว่างรึเปล่า”
ฉันจะขัดอะไรล่ะ ดีซะอีกจะได้ไม่เสียเวลา “เอาสิคะ” นั่งเท้าคางมองสองพี่น้องที่นิสัยต่างกันคนละขั้ว ความจริงพี่ปุยกับไอ้ปุ่นมันน่าจะสลับร่างกันนะว่ามั้ย คนพี่ดูเงียบๆ แม้ไม่เรียบร้อยแต่ก็เงียบกว่าไอ้ปุ่นนั่นล่ะ รายนั้นอย่างกับลิงกับค่าง ั้แ่ฉันรู้จักกับมันมาสมัยเรียนอยู่อนุบาลหนึ่ง มันก็ต่อยกับเขาไปเรื่อยทำตัวแมนมาั้แ่เด็ก ที่ยังตัวติดกับมันมาจนถึงตอนนี้ก็เพราะมันนิสัยดีมาก แม้จะห้าวหาญไปหน่อยแต่มันก็ช่วยฉันได้ตลอด ขนาดตอน ม.ห้ามันกำลังเดทกับสาวอยู่แต่บังเอิญรถฉันยางรั่ว พวกคุณรู้มั้ย มันลากสาวรุ่นพี่ที่นั่งเดทด้วยซ้อนมอ’ ไซด์ตากแดดไปบอกอู่ซ่อมรถแล้วพากันมาหาฉันเลย วันนั้นเดทของมันพังไม่เป็ท่า สาวงอแงอยากกลับบ้านมันก็โทรเรียกพี่วินมอ’ ไซค์มารับสาวไปเลย หลังจากนั้นสาวรุ่นพี่ก็หายออกไปจากชีวิต...เห็นมั้ยล่ะว่านิสัยมันดีขนาดไหนแม้วันนั้นฉันจะรู้สึกผิดมากก็เถอะ
“ครับป้า น้องสาวผมกับ...” ปุยเหลือบมองสาวน้อยที่นั่งใกล้โต๊ะคิดเงินแล้วอมยิ้ม “กับเพื่อนน้องสาวจะไปพักน่ะครับ” เงียบฟังอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะกดวางสาย “ครับ สวัสดีครับ”
“ว่าไงพี่ปุย” ปุ่นกอดอกถาม เพราะถ้าห้องไม่ว่างเธอค่อยขับรถไปตระเวนดูที่อื่นคงไม่เสียเวลาเท่าไหร่ เท่าที่รู้มาคือแถวนั้นเป็ย่านหอพัก ห้องว่างคงจะยังเหลืออยู่
“ว่างอยู่สี่ห้องและเค้าอยากให้เราไปดูก่อนน่ะ” ปุยหันมองนาฬิกา เกือบจะสิบเอ็ดโมงครึ่งแล้ว ไม่รู้ทำไมวันนี้พ่อกับแม่ถึงไปวัดนานกว่าปกติ “จริงๆ ถ้าพ่อกับแม่มาถึงเดี๋ยวพี่ไปส่งก็ได้ จะรอก่อนมั้ย” พูดกันสามคนแต่มองหน้าเพียว
“ไม่ล่ะค่ะ ฉันอยากจะนั่งรถมอ’ ไซค์รับลมไปเรื่อยๆ พี่อยู่ขายของเถอะเดี๋ยวแฟนพี่มาหาจะไม่เจอ” ข้อหลังฉันค่อนข้างมั่นใจว่าต้องเป็พี่โมนาเพราะแกมาเช้า กลางวัน เย็น เหมือนมาส่งข้าวอ่ะนะ ถ้าไม่ใช่แฟนแล้วจะเรียกอะไรได้ ‘เมื่อกี้ก็คุยกันกะหนุงกะหนิงไม่ใช่เรอะ’ อีกอย่างไม่มีใครเฝ้าบ้าน ให้พี่แกอยู่นี่ก็ดีแล้ว “ป่ะปุ่น” ฉันเดินนำไอ้ปุ่นออกมาที่มอ’ ไซค์คันอวบเ้าประจำของมันแล้วเท้าสะเอว ‘แล้วมันจะซุบซิบอะไรกับพี่มันอีกวะน่ะ...ไม่เคยคุยกันเรอะ!’
๑----------------------------๑
“ใครแฟนวะ” ปุยทำหน้างงมองน้องสาวทอมบอยของตัวเองอย่างไม่เข้าใจ ถ้านึกถึงแฟนเก่าที่เพิ่งเลิกไป เพียวก็ไม่น่าจะเคยเห็นเพราะเธอไม่ใช่คนที่นี่
ปุ่นก็ยิ่งหน้ายุ่งกว่าเดิม “จะไปรู้พี่เหรอวะ มาๆ เอาตังค์มาพันนึงจะไปมัดจำหอ ถ้าแม่มาฝากบอกด้วยว่าปุ่นอยากกินน้ำเงี้ยว”
“อืม” ปุยล้วงเงินให้ปุ่นและมองตามจนสองสาวขี่รถออกไปจากบ้าน เขายืนเกาหัวอย่างคิดไม่ตกว่า ‘ใครมันแฟนกูล่ะ’ สักพัก รถเก๋งของพ่อก็ขับตีวงเข้ามาในลานจอดรถข้างบ้าน พร้อมๆ กับน้องมิ้นสาวน้อยวัยสิบหกปั่นจักรยานมาซื้อของใช้ ‘ทำไมหมู่บ้านนี้มันมีผู้หญิงเยอะจังวะ’ แล้วก็แปลกนะที่พวกหล่อนขยันมาซื้อของกันทั้งๆ ที่ไม่ไกลจากบ้านนี้ก็มีเซเว่น แม้สิ่งที่คิดได้ในสมองคงจะเกี่ยวกับตัวเองที่หล่อมากแน่ๆ แต่พวกเธอไม่ต้องมาบ่อยก็ได้ป่ะ คนหนึ่งมาวันละไม่ต่ำกว่าสามครั้งซื้อขนมห้าบาทสิบบาทแต่อยู่นานเป็ชาติ...เฮ้อ อยากให้เปิดเทอมจริงๆ ^^ “เอาอะไรครับน้องมิ้น” ยิ้มก็ได้วะ ‘ลูกค้าคือพระเ้าครับ’
1K
