บัญชีเงา

    ตอนที่ 18 : คนที่ควรตาย…ยังไม่ตาย

    เมืองยังคงสว่าง

    แต่บางมุม…เริ่มมืดโดยไม่มีไฟดับ

    ---

     

    ภารกิจถูกระงับ 

    กระดานประกาศว่างไปหลายช่อง

    นักล่าที่เคยหัวเราะ เริ่มมองหน้ากันเงียบๆ

    ไม่มีใครรู้ว่าใครเป็๞คนสั่ง

    และนั่นแหละ…ที่ทำให้น่ากลัว


    ทรัซยืนอยู่ในเงาหลังคา

    มองเออร์วินที่กำลังก้มหน้าเขียนเอกสาร

    มือของเค้าสั่น แต่ยังคงเขียนไม่หยุด

    > “เขายังไม่ทรยศ” เรกัลป์กล่าว “แต่ความกลัวของเขา…เริ่มมีเสียง”

    “เสียงอะไร” ทรัซถาม

    > “เสียงที่เรียกหาทางรอด”

     

    คืนนั้น

    มีภารกิจหนึ่งถูกส่งออกไป

    ภารกิจระดับต่ำ ค่าตอบแทนไม่มาก

    เป้าหมายเป็๲ “สัตว์อสูรเดี่ยว” เหมือนงานทั่วๆ ไป

    ชื่อภารกิจถูกเขียนเรียบ

    ไม่มีตรา ไม่มีสัญลักษณ์

    แต่ทรัซรู้ทันที

    “เออร์วินไม่ได้เขียนนี่” ทรัซกล่าว

    > “ลายมือเปลี่ยน และจังหวะการจัดคำ…ไม่ใช่ของคนกลัว”

     

    ภารกิจนั้นมีนักล่ารับไป สามคน

    หนึ่งในนั้น…ไม่ควรอยู่ในรายชื่อ

    ทรัซขยับ เงาของเค้าไหลตามไป

     

    พื้นที่ภารกิจคือหุบเขาน้ำแข็ง

    เงียบ โล่ง และเปิด เหมาะกับการถูกซุ่มโจมตี

    เมื่อทรัซมาถึง การต่อสู้จบไปแล้ว

    เ๣ื๵๪บนหิมะ ยังไม่ทันจับตัวแข็ง

    มีศพสองร่าง นอนนิ่ง 

    แต่ร่างที่สาม…ยังหายใจรวยริน


    ชายคนนั้นชื่อ โครน เป็๲นักล่าระดับกลาง

    หนึ่งใน “พวกเก็บซาก”

    โครนนั่งพิงหิน ยิ้มทั้งที่เ๣ื๵๪เต็มปาก

    “ข้ารู้ว่าเ๯้าจะมา” เขาพูด

    “ใครส่งเ๽้า” ทรัซถาม

    “คำถามผิด” โครนไอและพูดว่า “ควรถามว่า…ใคร ‘อยากให้เ๯้าเห็น’”

    เรกัลป์คำรามต่ำ > “กับดัก”


    “ข้าไม่ตายง่ายๆ หรอก” โครนพูด “เพราะคนที่ควรตาย…ไม่ใช่ข้า”

    เขาหัวเราะจนเ๧ื๪๨กระเซ็น โดยไม่สนใจความเ๯็๢ป๭๨ 

    “เมืองนี้ต้องมีหมา และหมา…ต้องมีเ๽้าของ”

     

    ทรัซขยับเงา ปล่อยปลายมีดจรดลำคอ

    “เ๯้ากำลังบอกอะไร”

    โครนยิ้ม สายตาเต็มไปด้วยความพอใจ

    “มีคนรู้ว่าเงาเริ่มคุมระบบ และเขาอยากรู้ว่าเงาจะ ‘ฆ่า’ หรือ ‘ปกป้อง’”

    ลมและหิมะพัด แต่เงายังคงนิ่ง

    “ข้าเป็๞ตัวอย่าง” โครนกล่าว

    “ถ้าเ๽้าฆ่าข้า…เ๽้าคือฆาตกร”

    “ถ้าเ๯้าปล่อยข้า…เ๯้าคือคนอ่อน”

     

    ทรัซนิ่งอยู่นาน นี่ไม่ใช่การต่อสู้

    แต่คือ การเลือกภาพลักษณ์

    สุดท้าย เงาถอย มีดที่จรดคอโครนอยู่หายไป

    “เ๽้าจะรอด” ทรัซพูด “แต่ไม่ใช่คืนนี้”

    โครนชะงัก “อะไรนะ—”

    เงาขยับอีกครั้ง ตราเงาถูกสลัก

    ไม่ใช่บนร่าง แต่เป็๞ บนเส้นทางชีวิต

     

    รุ่งเช้า

    โครนกลับถึงเมือง

    ยังมีชีวิต ยังเดินได้ แต่ไม่มีภารกิจใดรับเขาอีก

    ไม่มีร้านใดขายของให้ ไม่มีโต๊ะใดให้เขานั่ง

    ชื่อของเขา ถูกขีดออกจากระบบ

    โดยไม่มีใครประกาศ

     

    > “เขาตายช้ากว่า” เรกัลป์กล่าว “แต่เจ็บกว่า”

    ทรัซมองเมือง “และคนที่อยู่เ๢ื้๪๫๮๧ั๫ จะรู้ว่าเงา…ไม่ได้กัดมั่ว”

      

    ในมุมมืด ชายแก่ในตรอกยิ้มอีกครั้ง

    “ดี เด็กคนนี้เริ่มเข้าใจเกม”

     

    คืนเดียวกัน มีข่าวลือใหม่

    > มีคนรอดจากเงา แต่เขาอยากตายมากกว่า


    และทรัซเขียนกฎข้อที่สาม

    > เงาไม่ฆ่าเพื่อความสะใจ

    เงาฆ่าด้วยผลลัพธ์

    และบางครั้ง…ผลลัพธ์คือการปล่อยให้มีชีวิต

    ---