จิ้นเล่อคลี่รอยยิ้มละมุนมองประสานดวงตากับหญิงสาวฝ่ามือร้อนประคองใบหน้าสวย ใช้นิ้วหัวแม่มือไล่เกลี่ยพวงแก้มนุ่มเล่นไปมาไม่รีบร้อนตอบคำถาม
"ให้ข้าโกรธเื่ไหนเล่า"
"ก็เื่....."เฟยฮวาไม่รู้จะเริ่มต้นพูดยังไง ตอนพบกันครั้งแรกนางทำเป็ไม่รู้จักเขาสักเพียงนิดทั้งที่อาศัยอยู่ภายใต้หลังคาเดียวกัน นางปิดบังตัวตนกระทั่งเกิดความสัมพันธ์เกินเลยไปไกล
หากเป็นางต้องย่อมรับไม่ได้อย่างแน่นอนที่ถูกหลอกเช่นนี้
"แน่นอนว่าต้องโกรธ แต่เมื่อคิดดูแล้วจะโกรธไปก็เท่านั้น เพราะไม่ว่าจะเป็อนุไป๋หรือนายหญิงไป๋ก็ล้วนเป็เสี่ยวจิวของข้ามิใช่หรือ"จิ้นเล่อยอมรับว่าตอนแรกที่รู้เื่เขาย่อมมีความโกรธที่ถูกหญิงสาวปั่นหัวแต่เมื่อลองคิดตรองให้ดี การที่นางเป็อนุของบิดา นับว่าเป็ผลดีต่อเขาไม่น้อย
นายหญิงไป๋เป็สตรีที่เขาได้แต่มิอาจเหนี่ยวรั้งให้อยู่กับเขาตลอดไปได้ นางมีอิสระตราบเท่าที่้า
ทว่าอนุไป๋นั้นต่างกัน
อนุของบิดาหากไร้บุตรสืบสกุลมีทางเลือกเพียงสองทาง คือถูกขับไล่ออกจากเรือน หรือถูกยกให้เป็อนุของบุตรชายที่สืบทอดต่อไป
และแน่นอน สำหรับอนุไป๋เขามีตัวเลือกเดียวไว้ให้นางแล้ว
"เหอะ ใครเป็ของท่านกัน"
จิ้นเล่อยกยิ้มด้วยความเอ็นดู ก่อนจะสวมกอดหญิงสาวที่สะบัดหน้าหนีนอนหันหลังให้ถึงแม้จะถูกนางหยิกจนรู้สึกเจ็บก็ไม่ยอมปล่อยมือออก
นางน่ารักอย่างนี้จะไม่ให้เขาหลงได้อย่างไร
ฮูหยินผู้เฒ่าเผยเพิ่งทำใจข่มตาหลับลงก็เกือบเข้ารุ่งสางครั้นตื่นขึ้นมาแทนที่จะได้พบบุตรชายมาตามง้อที่ทำให้นางโกรธเคืองเื่สตรีที่เตรียมพร้อมไว้ให้
แต่กลับมีเื่ให้นางต้องขุ่นหมองเพิ่มยิ่งขึ้นหลังได้รับรายงานเื่เรือนหลังที่นางไม่อยากข้องเกี่ยว
"เ้าว่ากระไรนะ"
"นายท่านสั่งห้ามคนในจวนเข้าไปในเขตสวนไผ่เป็อันขาดรวมถึงเรือนจวี๋ฮวาด้วยขอรับ" พ่อบ้านลู่ที่ได้รับผลกระทบโดยตรงหลังจากสวนไผ่ถูกสั่งห้ามคนนอกเข้า
เพราะเขาจะไม่มีที่หลบซ้อนที่ปลอดภัยในการเล่นสวาทกับลูกสะใภ้อีกต่อไปจึงรีบมารายงานให้กับนายหญิงของจวน เผื่อได้เปลี่ยนคำสั่ง
"เรือนจวี๋ฮวาจวนเรามีเรือนชื่อนี้ั้แ่เมื่อใด" หญิงสูงวัยค้นความทรงจำอย่างหนักั้แ่นางแต่งเข้าจนได้เป็นายหญิงของจวนเผยยังไม่เคยได้ยินสักครั้งว่าในจวนมีเรือนชื่อ 'จวี๋ฮวา'
"เป็ชื่อเรือนที่อนุไป๋อยู่ขอรับนายท่านตั้งชื่อเรือนกับสั่งให้เอาป้ายไปติดเมื่อเช้าขอรับ"
"อาเล่อตั้งให้ นี่มันเื่บ้าอะไรกันแล้วตอนนี้นายท่านของเ้าอยู่ที่ใด"
"นายท่านออกจากจวนไปหลังงานเลี้ยงจบตอนนี้ยังไม่กลับเข้ามาเลยขอรับ"
ฮูหยินผู้เฒ่าเผยยกมือกุมขมับด้วยความวิงเวียนนางไม่รู้ว่าเกิดอันใดขึ้นกับบุตรชาย เขาไม่เพียงแค่ปรับปรุงเรือนท้ายจวนใหม่แต่ถึงขั้นตั้งชื่อเรือนให้อีกด้วย
"แล้วอนุคนนั้นตอนนี้อยู่ที่ใด"
"อยู่ที่เรือนจวี๋ฮวาขอรับ"
"อาเล่อได้ไปพบนางหรือไม่"
"ไม่ขอรับ นายท่านไม่ได้ไปที่เรือนหลังแต่ก่อนจะปรับปรุงเรือนจวี๋ฮวา นายท่านมีถามถึงอนุไป๋กับบ่าวทั้งยังกำชับให้พาอนุไป๋มางานเลี้ยงเมื่อคืนให้จงได้ขอรับ"พ่อบ้านลู่ตอนนี้ต้องเลือกอยู่ข้างฮูหยินผู้เฒ่าเผยเพราะคนที่จะทำให้เขาได้สวนไผ่กลับคืน มีเพียงฮูหยินผู้เฒ่าเผยคนเดียวเท่านั้น
"เื่เกี่ยวกับอนุไป๋..." อยู่ ๆฮูหยินผู้เฒ่าเผยรู้สึกถึงความผิดปรกติบางอย่างขึ้นมาประสบการณ์ชีวิตที่ผ่านโลกมามากของนาง กำลังส่งสัญญาณเตือนบางอย่าง
ฮูหยินผู้เฒ่าเผยให้พ่อบ้านลู่เล่าเื่ราวทั้งหมดที่รับรู้ให้ฟังถึงได้รู้ว่าวันที่นางรับพระราชทานฮูหยินตราตั้งเป็วันที่บุตรชายได้พบกับสตรีนางนั้น
แต่ไม่รู้ว่าสนทนากันด้วยเื่ใดไม่กี่วันต่อมาบุตรชายถึงได้มีคำสั่งปรับปรุงเรือนหลังเสียยกใหญ่ ทั้งยังส่งของดีๆ เข้าไปอีกมากมาย
นางไม่เข้าใจว่าเหตุใดบุตรชายไม่ปล่อยให้อนุที่ถูกลืมไปแล้ว ให้ถูกลืมตลอดไปจะให้กลับมามีตัวตนขึ้นมาอีกเพื่อการใด
"จับตาดูความเคลื่อนไหวเรือนหลังนั้นให้ดีถ้ามีเื่ผิดแปลกหรือนายท่านไปเยือน ให้รีบรายงานข้าทันที"แม้จะรู้สึกถึงรางสังหรณ์บางอย่างแต่ฮูหยินผู้เฒ่าเผยกลับยังเชื่อมั่นในตัวบุตรชายว่าเขาต้องไม่ทำอย่างที่นางคิดไว้อย่างแน่นอน
ทว่าผ่านไปได้ไม่นานฮูหยินผู้เฒ่าเผยก็ได้รับรายงานที่ตอกย้ำ ว่าสิ่งที่นางเป็กังวลได้เกิดขึ้นแล้ว
หากวันไหนบุตรชายไม่ได้ไปทำงาน เขาจะไปปรากฏตัวอยู่ที่เรือนจวี๋ฮวาั้แ่่บ่ายของวันจวบจนรุ่งเช้าของอีกวันเขาถึงกลับออกมา จนนางอดทนต่อไปไม่ไหวต้องเรียกเขามาสอบถามให้รู้เื่
"อาเล่อ เ้าอยากจะมีสาวใช้อุ่นเตียงหรือนางบำเรอแม่ไม่เคยว่าแต่ต้องมิใช่กับสตรีนางนั้น"
"ข้ามิเคยอยากมีสาวใช้อุ่นเตียงหรือนางบำเรอ"
"แล้วเ้าไปหมกตัวอยู่ที่เรือนหลังนั้นทุกวันเพื่อการใดอีกอย่างแม่จำได้ว่านางป่วยอยู่มิใช่หรือ ตอนท่านพ่อเ้าอยู่ เขาก็ไม่เคยไปหานางนานแล้วแล้วเหตุใดตอนนี้เ้ายังไป" ฮูหยินผู้เฒ่าเผยดั่งมีไฟสุ่มอยู่เต็มอกไม่ว่านางจะพูดหว่านล้อมอย่างไร บุตรชายก็เหมือนจะไม่สนใจเลยสักเพียงนิด
"นางหายดีแล้วขอรับไม่ใช่เื่ใหญ่ให้ท่านแม่ต้องเป็ห่วง"จิ้นเล่อคลี่รอยยิ้มให้มารดาอย่างเข้าใจเพราะเขาคาดไว้แล้วว่ามารดาต้องไม่ยินดีให้เขายุ่งเกี่ยวกับอนุไป๋อย่างแน่นอน
"ต้องให้แม่พูดยังไงเ้าถึงจะเข้าใจ อาเล่อสตรีนางนั้นเป็อนุของท่านพ่อเ้านะ"
"ข้าทราบดีขอรับ"
"ทราบดี ทราบดีแต่ก็ยังจะไปหานางอีกหรือ"
"แม้เมื่อก่อนนางอาจจะเป็คนของท่านพ่อแต่ตอนนี้ไม่ใช่แล้วขอรับ นางเป็คนของข้า"
"เผยจิ้นเล่อเ้ารู้หรือไม่ว่าพูดอันใดออกมา"ฮูหยินผู้เฒ่าเผยไม่อยากจะเชื่อว่าคนตรงหน้าเป็บุตรชายของนางเขาไม่เคยออกนอกลู่นอกทาง ไม่เคยสร้างเื่ก่อปัญหาให้นางมาก่อนไม่คิดว่าบทเขาจะดื้อรั้นขึ้นมา แม้แต่คำพูดนางก็ไม่คิดฟัง
"ท่านแม่วางใจได้ขอรับขอเพียงท่านแม่ไม่ไปยุ่งเกี่ยวกับเรือนหลังก่อนเมื่อก่อนนางไม่เคยยุ่งเกี่ยวกับท่านแม่อย่างไร นางก็ยังคงเป็เช่นนั้น"จิ้นเล่อเข้าใจมารดาว่ารู้สึกอย่างไร แต่เขาก็ไม่อาจปล่อยเฟยฮวาไปได้เช่นกัน
ตอนนี้นางมิใช่อนุไป๋ของบิดาอีกต่อไปนางเป็เสี่ยวจิวของเขาเพียงผู้เดียวเท่านั้น
![ลำปางหนาวมาก [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1580925244_39552430.webp)
1K
![[จบ] คุณแม่ที่รัก [Dear Mother]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1699935766_83711266.webp)
