“โอ้? เมี่ยวเอ๋อร์ของข้าคิดอะไรได้” คำพูดเอาอกเอาใจเอ่ยออกมาอย่างเป็ธรรมชาติไป๋ซีอวิ๋นเองยังตกตะลึง เพียงแต่สืบทอดความทรงจำในชาติก่อนความรู้สึกของการได้กอดนางไว้ในอ้อมแขนอยากพะเน้าพะนอนางอย่างไรก็ทำอย่างนั้นที่ไม่ได้เจอมานานเช่นนี้ดีเกินไปจริงๆไป๋ซีอวิ๋นจึงโอบกอดฉีเมี่ยวจูบบนใบหน้านาง
ฉีเมี่ยวในิ่งอึ้ง
รอบข้างยังมีคนอยู่นะ! ก่วนจวินเยี่ยนเ้ามองอะไร ไม่เคยเห็นสามีภรรยาข้าวใหม่ปลามันหรือ!
พวกสาวใช้ถอยออกไปอย่างรู้ประสาก่วนจวินเยี่ยนกลับกอดอกนั่งอยู่ฝั่งหนึ่งอย่างไม่รู้ประสาหยิบขนมกินไปอ่านโจทย์หมากล้อมไป ไม่มีภาพลักษณ์ของยอดฝีมือเสียเลย!
ฉีเมี่ยวมองไป๋ซีอวิ๋นอย่างเศร้าใจแวบหนึ่งถ้าก่อนหน้านี้คนผู้นี้ไม่ได้ร่างกายป่วยอ่อนแอจนถึงยามนี้เกรงว่าจะเติบโตมาเป็อธิราชผู้ล่มเมืองหลวงกระมัง? เขามีคุณสมบัติในการเป็ลูกผู้ดีมีเงิน เรียนรู้ได้ด้วยตนเองเก่งนัก!
เพิ่งเห็นละครโเี้เช่นเย็บปากและโทษโบยไปเดิมทีฉีเมี่ยวรู้สึกหนักอึ้งในใจ เพราะนางคิดว่าต่อให้ฉินเอ๋อร์มีความผิดก็โทษไม่ถึงตายนางเป็เพียงตัวหมากที่ถูกบงการเท่านั้น สุดท้ายถูกผู้วางหมากทอดทิ้งอย่างโหดร้าย
นางเห็นการตายที่น่าเวทนาเช่นนั้นแล้วอึดอัดนึกถึงอนาคตที่ไม่รู้จักซึ่งมืดมนไปหมดอยากถามเหลือเกินว่า์มีความโกรธแค้นอะไรกับนางกันแน่ ไม่คิดว่ากลับห้องมายังต้องถูกไป๋ซีอวิ๋นพูดแทะโลมต่อหน้าผู้คน
ฉีเมี่ยวแสดงอารมณ์ออกมาได้ยากจริงๆ
ไป๋ซีอวิ๋นเห็นสายตาโศกเศร้าเล็กน้อยนั้นของนางอดไม่ได้ที่จะจูบริมฝีปากแดงของนางอีกครั้งอย่างหยอกเย้า “เมี่ยวเอ๋อร์ รีบพูดสิ”
ฉีเมี่ยวปิดปากงงงันแสงอาทิตย์แดงเรื่อขึ้นสู่สองแก้มด้วยความเร็วที่เห็นได้ด้วยตาเปล่าหันหลังมองก่วนจวินเยี่ยนทันทีเ้าผู้นี้อ่านหนังสืออย่างจริงจังท่าทางซื่อเหมือนแมวนอนหวด ไม่แน่ว่าเห็นไปแล้ว!
ฉีเมี่ยวโมโหจนทุบไหล่ไป๋ซีอวิ๋นแรงๆแต่เขาผอมเกินไป ครั้งนี้เขาไม่เจ็บ เป็นางที่เจ็บมือเสียเอง
ไป๋ซีอวิ๋นจับมือน้อยของนางมานวดคลึงและยิ้มพลางพูด“พอแล้วๆ อย่าโมโหเลย ข้าเพียงอยากจะหยอกเย้าเ้าเพราะเหตุการณ์เช่นนั้นเมื่อครู่เป็สิ่งที่ไม่ว่าอย่างไรข้าก็ไม่อยากให้เ้าได้ัั แต่ตัวอยู่ในจวนนี้กลับไม่อาจขัดขวางไม่ให้มันเกิดขึ้น เมี่ยวเอ๋อร์ ข้าผิดต่อเ้า” คำขอโทษนี้เพื่อเื่เมื่อครู่และเพื่อความทุกข์ทรมานที่นางได้รับหลังจากเขาตายไปในชาติก่อนนี่คือสิ่งที่เขาติดค้างนางมาโดยตลอด
เสียงเขาทุ้มต่ำยั่วยวนแหบพร่าอ่อนโยน ฉีเมี่ยวไม่กล้ามองตาเขาและไม่กล้ามองรูปร่างริมฝีปากอันงดงามของเขารู้สึกเพียงยิ่งใกล้ชิดเขามากเท่าใดก็ยิ่งถลำลึกไม่อาจถอนตัวเพิ่งรู้จักกันไม่กี่วันเท่านั้น เขาไม่ได้หล่อราวกับพานอัน[1]วรยุทธ์ผงาดฟ้าแต่นางกลับใจเต้นเพราะเขา
ฉีเมี่ยวก้มหน้าครู่ใหญ่ถึงพูดว่า “มีอะไรผิดต่อข้า ในเมื่อข้าครองตำแหน่งภรรยาของท่านเสพสุขข้อดีที่ได้แต่งให้ท่าน ย่อมต้องยอมรับความทุกข์ร่วมด้วยมิฉะนั้นในโลกนี้ไหนเลยจะมีเื่ดีปานนั้น ที่มีแต่ข้อดีไม่มีข้อเสีย?”
ที่จริงนี่คือมุมมองที่นางมีต่อการทะลุมิติครั้งนี้ในเมื่อกลายเป็เ้านายของร่างกายนี้ ไหนเลยจะยังมีสิทธิ์โทษฟ้าโทษดินเพียงยอมรับไม่ว่าจะสุขหรือทุกข์ แค่นั้นก็พอ
คำพูดนี้ของนางทำให้ก่วนจวินเยี่ยนที่อ่านหนังสืออยู่ฝั่งหนึ่งเงยหน้าขึ้นยิ้มให้ไป๋ซีอวิ๋นอย่างอธิบายไม่ได้ วางหนังสือเดินออกไป
ไป๋ซีอวิ๋นรู้ว่าก่อนหน้านี้คนที่มีนิสัยดื้อรั้นเช่นก่วนจวินเยี่ยนนี้ไม่ยอมรับฉีเมี่ยวมาโดยตลอดบัดนี้นับว่ายอมรับแล้ว
“เอาล่ะ ยามนี้เ้าควรบอกข้าว่าเมื่อครู่จะพูดอะไรได้แล้วกระมัง”
สองคนพูดวกไปวนมาสักพักหนึ่งที่จริงในใจฉีเมี่ยวคลายความโศกเศร้าแล้ว ไม่ได้รู้สึกเดือดดาลอึดอัดเช่นเมื่อครู่ที่อยู่ในห้องหลักดังนั้นยามนี้ไป๋ซีอวิ๋นถามขึ้นมา นางก็ตอบเป็ธรรมชาติยิ่งนัก “ข้าเข้าใจว่าวันหน้าพวกเราต้องพยายาม ต้องคิดตั้งใจใช้ชีวิตต่อไปไม่พยายามคงเป็ไปไม่ได้อย่างแน่นอน ถ้าล้มเหลว ฉินเอ๋อร์ก็คือจุดจบของพวกเรา”
ความจริงข้อนี้ก่อนตายในชาติก่อนเขาถึงเพิ่งเข้าใจ ยามนี้นางกลับเข้าใจแล้ว
ที่จริงเกิดใหม่ครั้งนี้เขายังเป็เขา นางกลับเปลี่ยนไปมากเมื่อเทียบกับชาติก่อน ร่าเริงเฉลียวฉลาดขึ้นซ้ำยังรู้วิชาแพทย์ ในโอกาสสำคัญก็ไม่ตัวสั่นงันงกแล้วยิ่งไม่อ่อนแอปล่อยให้คนรังแก
การเปลี่ยนแปลงพวกนี้มีแต่ข้อดีไม่มีข้อเสียยามนี้สิ่งที่เขาทำไม่ใช่เพื่อความสงบสุขชั่วคราวตรงหน้า แต่เป็อนาคตของทั้งสอง
กินอาหารกลางวันเสร็จฉีเมี่ยวก็นอนกลางวันพร้อมกับไป๋ซีอวิ๋น เมื่อเขาหลับสนิทนางถึงลุกขึ้นแอบเติมเืสองหยดในน้ำที่เขาดื่ม
ที่จริงนางลังเลอยู่บ้าง
บัดนี้นางกับท่านหมอหลี่ร่วมกันค้นคว้าอาหารบำบัดและใบสั่งยาเพื่อรักษาร่างกายของไป๋ซีอวิ๋นโดยเฉพาะขอเพียงตั้งใจดูแลก็จะต้องแข็งแรงขึ้นมา แม้ไม่อาจขุดรากถอนโคนโรค ดีร้ายเพียงไม่ถึงขนาดเสียชีวิตก่อนวัยอันควรแต่พลังปาฏิหาริย์การรักษาในเืของนางร้ายกาจเพียงใดกันแน่รักษาได้ถึงขั้นใดนางก็ยังไม่รู้นางกลัวว่าให้ไป๋ซีอวิ๋นใช้มากเกินไปจะส่งผลเสียต่อร่างกายของเขา
ดังนั้นยามนี้นางเพียงเติมลงในน้ำดื่มของเขาแต่อาหารบำรุงสุขภาพยังต้องเตรียมกับมือ
“ฮูหยิน คุณหนูสี่กับคุณหนูห้ามาเ้าค่ะ”อวี้เหลียนกระซิบรายงานหน้าประตู
ฉีเมี่ยวได้ยินคำพูดนี้มองไป๋ซีอวิ๋นที่หลับสนิทข้างในดื่มน้ำที่เติม ‘ยาบำรุง’ ดูแล้วไม่มีอะไรแตกต่างในปากยังมีกลิ่นดอกไม้อ่อนๆ คราวนี้ถึงวางถ้วยชาออกไปนอกประตูอย่างวางใจ
เมื่อฉีเมี่ยวออกไปหน้าต่างข้างหลังถูกผลักเปิดช่องว่างกะทันหัน เงาร่างสีแดงเข้ามาช้าๆพูดกับคนบนเตียงว่า “พี่รอง”
ไป๋ซีอวิ๋นยังคงหลับตาส่งเสียง “อืม”
ก่วนจวินเยี่ยนถือกาน้ำชาเดินเข้าไปในห้องด้านในพูดว่า “เมื่อครู่ข้าเห็นกับตาว่าพี่สะใภ้รองกรีดนิ้วมือหยดเืสองหยดใส่ในกาน้ำนี้”
ไป๋ซีอวิ๋นได้ยินคำพูดนี้สองตาที่หรี่เล็กน้อยเบิกกว้างทันที “เ้าเห็นชัดเจนแล้ว?”
“นี่ท่านดูถูกข้าหรือ ข้าเป็ถึงยอดฝีมืออันดับหนึ่ง มีหรือจะเห็นการเคลื่อนไหวของสตรีเช่นนางไม่ชัด?” ก่วนจวินเยี่ยนแบะปาก วางกาน้ำเครื่องเคลือบสีขาวลายครามไว้บนโต๊ะเล็กหน้าบึ้งประคองไป๋ซีอวิ๋นลุกขึ้นอย่างไม่เต็มใจ จากนั้นวางหมอนอิงรองข้างหลังเขา
ไป๋ซีอวิ๋นหยิบกาน้ำชานั้นขึ้นมาเข้าใกล้ปลายจมูกดมกลิ่นกลิ่นหอมดอกไม้อันคุ้นเคยซึ่งเป็เอกลักษณ์เฉพาะของฉีเมี่ยวช่วยให้รู้สึกสดชื่นกลิ่นระรวยเย็นสบายราวกับทำให้อากาศขุ่นมัวตรงหน้าอกเขาจางหายไป
เขาก็ดื่มจากพวยกาสองอึก
ก่วนจวินเยี่ยนเห็นแล้วขมวดคิ้ว“รู้ชัดว่านางเล่นเล่ห์กลในน้ำท่านยังกล้าดื่ม?”
“นางไม่ทำร้ายข้าหรอก” ไป๋ซีอวิ๋นดื่มอีกสองอึกรู้สึกหน้าอกผ่อนคลาย ยิ้มพูดว่า “นางจิตใจดีงามซ้ำยังจริงใจกับข้า จะทำร้ายข้าได้อย่างไร”
“งั้นท่านจะอธิบายเื่ที่นางหยดเืในน้ำนี้อย่างไร”
“เืของนางไม่ใช่สารหนู ข้าต้องอธิบายอะไร”
ชาติก่อนใช้ชีวิตกับฉีเมี่ยวร่วมสี่ปีไม่เคยเห็นนางมีพฤติกรรมเช่นนี้เช่นเดียวกับชาตินี้ที่นางปรึกษาหารือวิชาแพทย์กับท่านหมอหลี่ได้ทำให้ท่านหมอหลี่เชื่อมั่นเลื่อมใส ชาติก่อนนางก็ทำไม่ได้เช่นกัน
อีกทั้งกลิ่นกายบนร่างนางภรรยาของตัวเอง บนร่างกายจุดใดอ่อนไหวเขารู้ทั้งหมดชาติก่อนนางไม่มีกลิ่นกายเช่นนี้อย่างแน่นอน
เช่นเดียวกับการตายแล้วเกิดใหม่ของเขาในโลกนี้ยังมีเื่ที่อธิบายไม่ได้เยอะแยะ ไป๋ซีอวิ๋นไม่อยากสืบเสาะอีกแล้ว
ในเมื่ออธิบายไม่ได้เหตุใดต้องลำบากไปสืบสาวราวเื่
นางเติมเืของตนในน้ำให้เขาดื่มดูท่าก่อนจะถูกพบวันนี้ก็ไม่ใช่ครั้งแรกแล้วก่อนหน้านี้ทุกครั้งที่ดื่มน้ำล้วนเป็นางถือมาเขาก็ไม่ได้รู้สึกว่าร่างกายไม่สบาย ภายใต้การดูแลของนางกลับจะดีขึ้นอย่างรวดเร็วในเมื่อไม่เป็อันตราย เหตุใดเขาต้องซักถาม
ขณะที่ไป๋ซีอวิ๋นนิ่งเงียบก่วนจวินเยี่ยนก็ครุ่นคิดเขานึกอะไรขึ้นได้ พูดอย่างสงสัย “พี่สะใภ้รองคงไม่โง่ถึงขั้นคิดใช้เืของตนบำรุงร่างกายให้ท่านกระมัง?”
ไป๋ซีอวิ๋นชะงักจากนั้นแววตาค่อยๆ เปลี่ยนเป็อ่อนโยน “บางที คงใช่จริงๆ”
“นางช่าง...”ชั่วขณะหนึ่งก่วนจวินเยี่ยนไม่รู้ควรพูดอะไรแรกพบคิดว่าฉีเมี่ยวเป็เพียงแจกันดอกไม้ที่สวยหน่อยเขาไม่เคยรู้สึกดีกับหญิงงามแต่ไหนแต่ไร ดังนั้นเห็นนางก็ขัดตา
แต่อยู่ร่วมกันไม่กี่วันมานี้เขาพบว่าฉีซื่อทำดีกับไป๋ซีอวิ๋นอย่างจริงใจ ไม่รังเกียจว่าเขาป่วยอ่อนแออีกทั้งนางไม่กลัวอำนาจแข็งแกร่ง ซ้ำยังมีความคิดเป็ของตนเอง
วันนี้เห็นนางแอบเอาเืของตนให้ไป๋ซีอวิ๋นดื่มอีกครั้งคิดโง่ๆ ว่าเช่นนี้มีประโยชน์ต่อร่างกายของเขา เขาก็รู้สึกว่าสตรีนางนี้โง่จริงๆแต่นอกจากความโง่ ก็มีความะเืใจอยู่บ้าง
“ช่างเถอะ ในเมื่อนางชอบ ก็ไม่ต้องเปิดโปงนางหรอกอีกไม่กี่วันเมื่อนางพบว่าเืไม่ได้ผลก็ย่อมเลิกราอย่างไรเสียหญิงสาวกลัวเจ็บกันทั้งนั้น แทงนิ้วคงเจ็บนัก”ไป๋ซีอวิ๋นคิดชั่วครู่ พูดต่อ “น้องสามเ้าเห็นหรือไม่ว่านางใช้อะไรแทงนิ้ว”
“ใช้ปิ่น”ก่วนจวินเยี่ยนหยิบปิ่นเงินที่ฉีเมี่ยวใช้เมื่อครู่จากหลังกระถางดอกไม้ยื่นให้
ไป๋ซีอวิ๋นรับปิ่นดอกไม้รูปแบบเรียบง่ายนั้นมาลูบไล้ตรงปลายปิ่นแหลมคม กดลงไปบนนิ้วตนกะทันหัน
“พี่รอง ท่านทำอะไร!”
ไป๋ซีอวิ๋นยื่นปิ่นคืนมองหยดเืที่ซึมออกมาตรงปลายนิ้ว ถอนใจพูดว่า “สิบนิ้วเชื่อมหัวใจจริงด้วยข้าอยากรู้ว่าเจ็บเพียงใด” ในใจยิ่งสงสารหญิงโง่นางนั้น
สองคนเงียบกริบชั่วครู่ก่วนจวินเยี่ยนวางของไว้ที่เดิมแล้ว ไป๋ซีอวิ๋นถึงพูดว่า “อาเยี่ยน เื่นี้ไม่ต้องบอกนาง ข้าหาทางให้นางล้มเลิกความคิด”
“ข้ารู้ เพียงแต่ข้าเห็นพี่สะใภ้รองเป็คนดื้อรั้น ยึดมั่นถือมั่น ท่านพูดไม่แน่ว่านางจะยอมฟัง” พูดถึงตรงนี้ ก่วนจวินเยี่ยนหัวเราะลั่นพูดว่า “ข้ากลับหวังให้เืของนางได้ผลพี่รอง ถ้าอัจฉริยะเช่นท่านตายไป โลกนี้ยังมีผู้ใดวางหมากกับข้าได้ชีวิตที่สูญเสียคู่ต่อสู้จะจืดชืดเพียงใดกัน”
“คำพูดนี้ของเ้าเหตุใดไม่เหมือนห่วงใยข้า กลับจะโอ้อวดอยู่ล่ะ”
“ข้าทำเช่นนั้นหรือ”ก่วนจวินเยี่ยนแบมือสองข้างอย่างไม่สนใจ หันหลังออกไป “ท่านนอนเถอะข้าไปพักผ่อน”
ไป๋ซีอวิ๋นพยักหน้า
นอนอยู่บนเตียงบนหมอนยังมีกลิ่นหอมอ่อนๆ บนร่างของฉีเมี่ยวมองลายปักลูกเต็มบ้านหลานเต็มเมืองบนม่านเตียง ไป๋ซีอวิ๋นรู้สึกทันทีว่าทุกข์ทรมาน
เขาชอบนางเช่นนี้ชาตินี้กลับยังไม่อาจอยู่ด้วยกัน ร่างกายของเขาเขารู้ดีต่อให้ไม่จำเป็ต้องตายวันเดียวกับชาติก่อน แต่เดาได้ว่าถึงไม่ใช่ก็ใกล้เคียงนอกจากปูทางให้นาง ที่จริงสิ่งที่เขาอยากทำยิ่งกว่าคือเดินเคียงข้างนางต่อไป
แต่ยามนี้ไป๋ซีอวิ๋นกลับรู้แล้ว เป็ไปได้ว่าเขาไม่เพียงแต่ไม่อาจเคียงข้างนางยังต้องหาคนมาเคียงข้างนางแทนเขา...
ความรู้สึกเจ็บแปลบเช่นนี้ปวดร้าวราวกับใจสลายโดยแท้
แต่เขารู้ดีนี่เป็เื่ที่เขาต้องทำเพื่อนาง
[1] พานอัน หนึ่งในสี่ยอดชายงามเป็นักปราชญ์และนักกวีในสมัยราชวงศ์จิ้นตะวันตก
3K
