โรงเรียนประถมศึกษาศรีทอง ณ จังหวัดชัยภูมิ ปี พ.ศ. 2557
(ชื่อสมมุติเท่านั้น ไม่มีอยู่จริง)
ปึ๊ก!
เสียงประตูรถกระแทกปิดลงพร้อมกับลมหายใจหนักๆ ของแทน
“เห้อ… ไปไงต่อวะเนี่ย โทรศัพท์ก็ไม่มี…”
ชายหนุ่มในร่างเด็กชายวัยสิบขวบพึมพำอย่างหงุดหงิด ขณะเดินข้ามทางม้าลายด้วยฝีเท้าช้าๆ ตาเขากวาดมองบรรยากาศรอบๆ โรงเรียนที่ดูจะไม่เปลี่ยนไปเลยจากความทรงจำ ทั้งอาคารเรียนไม้เก่าๆ สนามเด็กเล่นสนิมเขรอะ ไปจนถึงกลิ่นอายยามเช้าที่ลอยปะปนมากับเสียงนักเรียน
“สวัสดีครับคุณครู”
เสียงเด็กๆ แข่งกันไหว้ครูกึกก้อง ทำเอาแทนสะดุ้งนิดหน่อยก่อนจะรีบยกมือไหว้ตาม แล้วรีบวิ่งตามเด็กชายอีกคนที่ลงรถพร้อมกัน
“ไอ้เวฟ! กูเรียนห้องไหนวะเพื่อน?”
แทนร้องเรียกไปพลางแตะไหล่เ้าของทรงผมเกรียนบางจนเห็นหนังหัว ไอ้เวฟ เพื่อนในวัยประถมที่แทบจะลืมไปแล้วว่าเคยสนิทกันแค่ไหน
เวฟหันมาขมวดคิ้วมองด้วยความงง
“ทับสี่ไง… ถามอะไรแปลกๆวะ?”
เขาว่าพลางเหลือบมองแทนอย่างจับผิด ั้แ่บนรถจนถึงโรงเรียน ไอ้นี่มันก็ทำตัวแปลกๆ ชอบกล
“กูก็ว่าใช่… แต่มึนๆ นอนดึกไปหน่อยเลยเบลอๆ”
แทนรีบแก้ตัว ก่อนจะหลุดหัวเราะเบาๆ อย่างเก้อๆ ความจริงคือเขาจำอะไร่ประถมไม่ได้เลยนอกจากเื่แกล้งเพื่อนกับเล่นการ์ดยูกิ
“ตามมา เดี๋ยวกูพาไป ห้องมึงก็ห่างกูแค่สองห้องเอง”
เวฟถอนหายใจแล้วเดินนำอย่างปลงๆ ทำหน้ากวนตีนจนแทนต้องกลอกตาใส่
“แต้งกิ้วครับเลิฟ~”
แทนโอบคอเวฟแน่นพลางชี้นิ้วไปข้างหน้า
“Let’s go!”
“มึงพูดอะไรเนี่ย กูฟังไม่ออก…”
เวฟส่ายหน้า แล้วเดินนำแบบไม่อยากสนใจ
5 นาทีต่อมา…
“ถึงแล้ว ห้องทับสี่ของมึงไง”
เวฟผายมือแบบหมดหน้าที่ ก่อนจะหมุนตัวเดินจากไป
“กูกลับห้องล่ะนะ!”
“ขอบใจหลายเด้อ~”
แทนยิ้มตามหลัง แล้วค่อยๆ ก้าวเข้าไปหน้าห้องด้วยความรู้สึกแปลกๆ…
สิ่งที่เขาเห็นคือฉากวุ่นวายแบบไร้กฎเกณฑ์…
เด็กผู้ชายสองคนกำลังเป่าไม้ไอติมแข่งกันบนโต๊ะ เด็กผู้หญิงสี่คนนั่งพับเพียบเล่นหมากเก็บอยู่กับพื้น ส่วนอีกห้าหกคนไล่จับกันวิ่งวนรอบห้อง เสียงหัวเราะ เสียงกรี๊ด เสียงกรี๊น จนห้องเรียนเหมือนสนามเด็กเล่นยามเย็น
“เฮ้ย… เหี้ยไรเนี่ย… กูต้องทำไงต่อวะตอนนี้…”
แทนถึงกับกุมขมับ หัวใจเต้นถี่ ร่างเขาอาจจะเด็ก แต่สมองยังเป็ผู้ใหญ่เต็มขั้น และวุฒิภาวะที่เหลืออยู่ไม่สามารถทนกับสภาพ าประถม ตรงหน้าได้เลย
“ไอ้แทนมาแล้วหรอ! มาจัดต่อกูดิ กูเหนื่อยล่ะ!”
เสียงฟลุ๊ค เด็กชายตัวกลมที่กำลังใช้ขายันระหว่างขาเพื่อนอีกคนอยู่ เงยหน้าขึ้นพูดหน้าเฉย ทั้งที่มือยังล็อกเพื่อน และขาก็ยังคาไว้ตรงจุดอ่อนไหว…
“ไอ้ฟลุ๊ค! ปล่อยมันเถอะ! เดี๋ยวมันจะขาดใจตายเอา!”
แทนจำไอ้ฟลุ๊คได้เลาๆ ่มหาลัยเคยเจอกัน แม้ไม่สนิท แต่รู้ว่ามันเรียนเก่งใช้ได้… ส่วนไอ้คนที่โดนล็อกกับยันอยู่หน้าคุ้นแต่ดันนึกชื่อไม่ออก จำได้แค่ว่าเคยเป็กลุ่มเดียวกันตอนประถม
“แทน! ช่วยด้วย! ไอ้ฟลุ๊คมันจะฆ่ากูแล้ว โอ้ย! กูจะไม่กินยางลบมึงแล้ว! โอ้ย! เดี๋ยวกูซื้อมาคืนตอนเที่ยง! ปล่อยกูเถอะ!”
“ฟลุ๊คพอได้แล้ว พากูไปหาโต๊ะก่อน”
แทนพยายามเข้าไปหยุดเหตุการณ์ที่ไม่ควรจะเกิดบนโลกมนุษย์ ก่อนจะเอ่ยถามหาโต๊ะประจำของตัวเองอย่างเหนื่อยใจ
“รอดตัวไปนะไอ้ปั้น อย่าลืม เอารสแตงโมนะเว้ย!”
ฟลุ๊คหันไปชี้นิ้ว ก่อนจะสะบัดหน้าใส่แล้วหันมาพูดกับแทน
“โต๊ะมึงอยู่ริมหน้าต่าง แถวรองสุดท้าย สองแถวท้ายเป็เขตกลุ่ม ลักกี้แมน ของเรา กูมาโรงเรียนั้แ่หกโมงครึ่งวันเปิดเทอมเพื่อมาจองนะเว้ย! เจ๋งปะล่ะ?”
ยังไม่ทันจะตอบ ฟลุ๊คก็ะโลั่นห้อง
“จะเข้าแถวแล้ววว เก็บของได้แล้วเพื่อนนนน!!”
น้ำเสียงเขาเหมือนหัวหน้าภาคกิจกรรม แทนยืนงงอยู่สักพักก่อนเดินเอากระเป๋าไปวาง แล้วแอบมองฟลุ๊คที่ยืนชี้นู่นชี้นี่สั่งทุกคนเก็บของเล่น เด็กๆ ก็ฟังคำสั่งกันหมด
‘มันเป็หัวหน้าห้องเหรอวะ?’ แทนคิดในใจ
“ป่ะพวกเราไปเข้าแถวกันเถอะ เดี๋ยวครูสมศรีจะมาตรวจห้องแล้ว!”
ฟลุ๊คเดินมาหาแทน พร้อมพูดเสียงเบาอย่างกลัวๆ
“เทอมที่แล้วพวกเราแค่แอบไม่ไปเข้าแถว ครูสมศรีเล่นพาไปตีตูดบนเวทีหน้าเสาธงเลยเว้ย ใจร้ายสาด!”
พูดจบก็คว้ามือจับตูดตัวเองพลางทำหน้าเ็ปเหมือนความทรงจำยังสดใหม่อยู่
“กูด้วยเหรอ?”
แทนชี้ตัวเองแบบงงๆ
“เออดิ มึงนั่นแหละ! มึงเป็คนพาพวกกูโดด แล้วมึงก็เลยได้เป็หัวหน้าห้อง ส่วนกูโดนบังคับให้เป็รอง!”
“…ห้ะ?”
แทนถึงกับนิ่ง
“แล้วใครเป็หัวหน้าห้อง?”
“มึงไง… ถามอะไรแปลกๆ”
ฟลุ๊คมองหน้าเหมือนแทนเป็เอามาก
พรึบ!
แทนทรุดตัวลงเก้าอี้ มือกุมหัวอย่างอึ้ง
“ไม่ใช่… นี้ไม่ใช่เื่ปกติแล้ว…”
เขาพึมพำ สีหน้าเต็มไปด้วยความสับสน
‘ชีวิตกูก่อนย้อนเวลากลับมา ไม่เคยเป็หัวหน้าห้อง… ไม่เคยโดนตีหน้าเสาธง…’
‘นี่มันอะไรกันแน่วะ?’
แทนกลืนน้ำลายลงคอด้วยความยากลำบาก ความสงสัยเริ่มก่อตัวขึ้นช้าๆ พร้อมกับคำหนึ่งที่ผุดขึ้นมาในหัว
“…อย่าบอกนะว่า นี่คือโลกคู่ขนาน!”
398
