นางหน้ามืดไปชั่วขณะก่อนจะกัดฟันพูด “ข้าสามารถคืนของได้หรือไม่”
ฉู่จี้เฟิงกล่าวเรียบๆ “เ้าเคยได้ยินคำว่า ‘ของออกจากร้านแล้วไม่รับคืน’ หรือไม่”
ซูอิ่นเย่ว์ทำหน้าขมขื่น กว่าจะตั้งสติได้ก็บีบเสียงออกมาว่า “เ้าพ่อค้าหน้าเื!”
ฉู่จี้เฟิงอารมณ์ดี เป่าปากส่งสัญญาณให้เหล่าองครักษ์เงาที่ซ่อนตัวอยู่ปรากฏออกมาอีกครั้ง
“เฉิงซู่ ไปกับพระชายาเพื่อตรวจนับเงิน หากไม่มีปัญหา ก็ให้ย้ายศพออกไป”
เฉิงซู่รับคำอย่างนอบน้อม
ซูอิ่นเย่ว์รู้สึกอึดอัดใจยิ่งกว่าเดิม นางเมินฉู่จี้เฟิงแล้วหมุนตัวเดินเข้าไปในจวนหลิงอ๋อง
“นางช่างไร้กฎระเบียบเกินไปแล้ว!” ฉางอู๋อิ่งเอ่ยอย่างขุ่นเคือง คิดจะดึงตัวนางกลับมา
ฉู่จี้เฟิงกลับหันไปมองเขา ถามขึ้นว่า “ไหล่ของนางเป็อะไร”
ฉางอู๋อิ่งรู้สึกหนาวเยือกขึ้นมาทันที เขาััได้ถึงโทสะของเ้านายตนเอง
เดิมทีเขาคิดจะบ่ายเบี่ยง แต่เมื่อเห็นฉู่จี้เฟิงจ้องเขม็งพร้อมเคาะนิ้วลงบนโต๊ะเป็จังหวะ ก็ไม่กล้าโกหก
ฉางอู๋อิ่งจึงเล่าเหตุการณ์เมื่อวานให้ฟังโดยละเอียด หลังจากฟังจบ สีหน้าของฉู่จี้เฟิงก็ดำทะมึน น่าหวาดกลัวจนฉางอู๋อิ่งไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้า
“หลังจากจัดการเื่นี้เสร็จ กลับไปคุกเข่าเสีย” ฉู่จี้เฟิงกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ
ฉางอู๋อิ่งถอนหายใจโล่งอก ในใจมีเพียงความยินดีที่นายของเขายังไว้ชีวิต
ซูอิ่นเย่ว์เพิ่งกลับมาถึงเรือนชูอวิ๋น จี้หมัวมัวก็รีบเข้ามาต้อนรับ “พระชายา ท่านกลับมาเสียที ท่านอ๋องรออยู่ที่ห้องโถงด้านข้างมาเกือบครึ่งชั่วยามแล้ว ท่าทางไม่พอใจมาก”
ซูอิ่นเย่ว์คิดก็รู้ทันทีว่าท่านอ๋องคงกลัวว่าสามหมื่นตำลึงจะสูญเปล่า จึงมานั่งรอที่เรือนชูอวิ๋น
ตอนแรกนางคิดว่าจะได้กำไรเล็กๆ น้อยๆ แต่สุดท้ายเงินทั้งหมดกลับเข้ากระเป๋าของฉู่จี้เฟิง นางรู้สึกขมขื่นเหลือเกิน
เมื่อท่านอ๋องได้ยินเสียงก็เดินออกมาด้วยสีหน้าขุ่นเคือง “เ้านี่ช่างวางท่าเสียจริง กล้าปล่อยให้ข้ารออยู่นานขนาดนี้!”
ซูอิ่นเย่ว์ฝืนยิ้มไม่ออก จึงกล่าวว่า “ข้าออกไปก็เพื่อเกลี้ยกล่อมซื่อจื่อ”
ท่านอ๋องได้ยินดังนั้น ก็มองนางด้วยสายตาแปลกประหลาด
เขาเพิ่งกลับไปแจ้งเงื่อนไขให้พระชายาหลิงอ๋องทราบ พระชายาหลิงอ๋องก็ตอบตกลงทันที ขอแค่ให้ย้ายศพออกไปจากหน้าเรือนเท่านั้น
ตอนแรกคิดว่าน่าจะเป็เื่ที่ยากจะแก้ไข แต่ซูอิ่นเย่ว์กลับบอกว่านางเกลี้ยกล่อมฉู่จี้เฟิงได้ นี่มันเหมือนกับดวงอาทิตย์ขึ้นจากทิศตะวันตก
จี้หมัวมัวเองก็ดูจะใไม่น้อย “พระชายาซื่อจื่อสามารถเกลี้ยกล่อมซื่อจื่อได้จริงหรือเ้าคะ”
ซูอิ่นเย่ว์พยักหน้า ก่อนหันไปบอกองครักษ์เงาเฉิงซู่ว่า “เ้าตรวจนับเงินให้เรียบร้อยด้วย”
อย่างไรเสีย เงินเหล่านี้ก็ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับนาง พูดจบ นางก็เดินเข้าไปในห้องทันที
ท่านอ๋องเห็นว่าเป็เฉิงซู่ที่มานับเงิน ก็รู้สึกโล่งใจไปเปลาะหนึ่ง
เขาอดไม่ได้ที่จะสงสัย
ฉู่จี้เฟิงขึ้นชื่อเื่ความเ้าคิดเ้าแค้น แถมยังไม่ได้ขัดสนเื่เงิน เหตุใดจึงยอมฟังคำของซูอิ่นเย่ว์ได้
ภายในห้อง ซูอิ่นเย่ว์เปลี่ยนยาและพันแผลใหม่ ในใจด่าทอฉู่จี้เฟิงกับข้ารับใช้ของเขาไปหลายรอบ
าแแค่นี้แท้ๆ แต่โดนกระทบจนปริแตกหลายครั้ง เืออกไม่หยุด เกรงว่าคงต้องใช้เวลาแปดวันสิบวันกว่าจะหาย
จี้หมัวมัวจัดการเื่ภายนอกเสร็จแล้ว ก็เดินเข้ามารายงาน “พระชายา เฉิงซู่จัดการศพเรียบร้อยแล้ว ส่วนสมุนไพรทั้งหมดก็ขนกลับมาหมดแล้วเ้าค่ะ”
นางไม่คาดคิดเลยว่าซูอิ่นเย่ว์จะซื้อสมุนไพรกลับมาทั้งคันรถ นี่ต้องใช้เงินมากมายเพียงใดกัน
พอพูดถึงสมุนไพรเ่าั้ ซูอิ่นเย่ว์ก็รู้สึกอึดอัดใจ จึงเพียงตอบรับเสียงเบา “อืม”
แต่พอนึกดูอีกที สมุนไพรเหล่านี้เป็ของที่นางซื้อมาเอง ทุกชนิดล้วนเป็ของล้ำค่า หากนางใช้ความสามารถของตนเองผลิตยาลูกกลอนออกมา ราคาย่อมเพิ่มขึ้นเป็เท่าตัว
ฉู่จี้เฟิงเล่นงานนาง นางก็ต้องเอาคืนให้ได้
“ในเรือนชูอวิ๋นยังมีห้องว่างสำหรับเก็บสมุนไพรหรือไม่” ซูอิ่นเย่ว์ถาม
จี้หมัวมัวยิ้ม “แน่นอนว่ามี ยังมีอีกหลายห้องที่ไม่ได้ใช้”
ซูอิ่นเย่ว์ได้ยินดังนั้นก็รู้สึกกระปรี้กระเปร่า นางจึงเลือกห้องที่หันไปทางทิศตะวันออกและมีอากาศเย็นเพื่อใช้เก็บสมุนไพร
าแที่ไหล่ของนางยังไม่สามารถออกแรงได้ นางจึงพักแผนทำยาลูกกลอนไปก่อน แล้ววาดแบบชั้นวางสมุนไพร พร้อมทั้งเครื่องมือผ่าตัดที่นางใช้บ่อยให้จี้หมัวมัวสั่งให้คนทำ
เมื่อต้องใช้คนทำงาน ย่อมต้องมีค่าใช้จ่าย
ซูอิ่นเย่ว์จึงนำตั๋วเงินพันตำลึงส่งให้จี้หมัวมัว แล้วกล่าวว่า “ข้าไม่รู้ว่าของพวกนี้ราคาเท่าไหร่ หากเงินไม่พอ ช่วยออกให้ข้าก่อนจะได้หรือไม่”
จี้หมัวมัวรีบโบกมือ “พระชายาซื่อจื่อกล่าวเช่นนี้ได้อย่างไร การจัดเตรียมสิ่งของเหล่านี้ ย่อมไม่อาจให้ท่านออกเงินเองได้”
ซูอิ่นเย่ว์เกรงว่าฉู่จี้เฟิงจะถือสาหาความ จึงส่ายหน้าพลางกล่าวว่า “ในเมื่อเป็คำสั่งของข้า ค่าใช้จ่ายย่อมต้องเป็ของข้า”
เมื่อนางตัดสินใจเช่นนี้ จี้หมัวมัวจึงรับตั๋วเงินมา พร้อมให้คำมั่นว่าจะจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อย
หลังจากรับประทานอาหารกลางวัน ช่างตัดเสื้อก็มาวัดตัวนางและเลือกผ้า จนกระทั่งดวงอาทิตย์ลับขอบฟ้า
ยุ่งทั้งวัน ซูอิ่นเย่ว์รู้สึกอยากอาบน้ำชำระเหงื่อไคล
คิดแล้วก็น่าขยะแขยง นางแต่งเข้าจวนมาได้สองวัน ยังไม่ได้อาบน้ำเลย!
ในชาติก่อนนางเป็ชาวใต้ หากไม่ได้อาบน้ำสักวันก็รู้สึกไม่สบายตัว แต่ในยุคนี้ คนที่มีฐานะดีหน่อยก็อาบน้ำเพียงเดือนละห้าครั้งเท่านั้น
จี้หมัวมัวมีสีหน้าลำบากใจ “ที่เรือนด้านข้างของห้องในมีอ่างน้ำร้อน แต่...แต่นั่นเป็ของซื่อจื่อโดยเฉพาะ”
ฉู่จี้เฟิงไม่ชอบใช้ของร่วมกับผู้อื่น นางจึงไม่กล้าตัดสินใจเอง
ซูอิ่นเย่ว์ไม่ได้แปลกใจเลย นางกล่าวว่า “ท่านต้มน้ำร้อนมาให้ข้าสักถัง ข้าจะล้างตัวพอประมาณ ไม่จำเป็ต้องใช้อ่างน้ำ”
เื่นี้ไม่ใช่ปัญหา ไม่นานนัก จี้หมัวมัวก็ต้มน้ำร้อนเสร็จและนำมาให้นาง
อ่างอาบน้ำปูด้วยหินอ่อน ระบบน้ำเข้าออกทำอย่างดี ทั้งสี่มุมมีตะเกียงขาตั้งทองคำ บรรยากาศหรูหราไปทั่ว
จี้หมัวมัวรู้ว่านางไม่ชอบให้ใครมาปรนนิบัติ จึงถอยออกไป
ซูอิ่นเย่ว์เพิ่งปลดเสื้อคลุมออก เหลือเพียงผ้ารัดอกและกางเกงชั้นใน ทันใดนั้นก็บังเกิดเสียงเปิดประตูไม้ดังขึ้น
สีหน้าของนางเปลี่ยนไป นางเพิ่งนึกขึ้นได้ว่า หลังจากจี้หมัวมัวออกไปแล้ว นางยังไม่ได้ลงกลอน!
นางรีบเดินไปคว้าเสื้อจากฉากกั้นมาคลุมตัว ทว่าเนื่องจากพื้นหินอ่อนเปียกน้ำจึงลื่นมาก นางพลาดท่าลื่นไถลจนเกือบล้มลง
เงาร่างหนึ่งพุ่งเข้ามาทันที นางยังไม่ทันมองเห็นว่าเป็ใคร ก็ััได้ถึงกลิ่นสมุนไพรและกลิ่นเือ่อนๆ จากร่างของเขา
ฉู่จี้เฟิงคว้าตัวนางไว้ได้พอดี มือของเขาแตะลงบนผิวเนียนนุ่มบริเวณเอวของนาง
สมองของซูอิ่นเย่ว์พลันขาวโพลน ใบหน้าแดงก่ำโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะสะบัดมือตบหน้าเขาเต็มแรง
“คนเลว!”
แม้ว่าการแต่งกายของนางจะไม่ต่างจากเสื้อสายเดี่ยวกับกางเกงขาสั้นในชาติก่อน แต่ด้วยความคิดและความทรงจำของเ้าของร่างเดิม นางจึงตอบสนองโดยสัญชาตญาณอย่างรุนแรง
เขาจับข้อมือนางไว้แน่น พลางเตือนว่า “เราผ่านพิธีแต่งงานกันแล้ว เป็สามีภรรยากัน คืนนั้นเ้าเห็นมากกว่านี้ไม่ใช่หรือ อีกอย่าง ที่นี่เป็อ่างอาบน้ำของข้า”
เมื่อนึกถึงคืนนั้น นางทั้งโกรธทั้งอับอาย พูดอะไรไม่ออกอยู่ครู่ใหญ่
ฉู่จี้เฟิงเหลือบมองถังไม้วางอยู่บนพื้น ก่อนเอ่ยขึ้น “อาบน้ำด้วยกันหรือไม่”
ขณะนั้น น้ำร้อนพวยพุ่งออกจากปากสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ทั้งสี่ที่สลักอยู่ขอบอ่าง ไอร้อนอบอวลพร้อมกลิ่นสมุนไพรหอมกรุ่น
“ไม่” ซูอิ่นเย่ว์กัดฟันตอบ “ข้าสามารถอาบทีหลังได้...”
ฉู่จี้เฟิงเลิกคิ้วเล็กน้อย ไม่สนใจว่านางจะเต็มใจหรือไม่ เขาช้อนตัวนางขึ้นแล้วเดินตรงไปยังอ่างอาบน้ำ
นางยังไม่ทันกรีดร้องออกมา ก็ถูกเขาโยนลงไปในน้ำทันที!
1K
