เนตรมารสะท้านฟ้า (จบแล้ว)

ตอนที่ 79

หยอกล้อลุกลาม

                เวลาผ่านพ้นไปอีกหนึ่งสัปดาห์ เสวี่ยหมิงหยุดยืนอยู่หน้าปากถ้ำยืดแขนบิดซ้ายบดขวาเพื่อคลายอาการเมื่อยล้าของร่างกาย แม้เส้นทางของผู้ฝึกตนจะต้องการอาหารเพียงน้อยนิดสำหรับดำรงชีพ แต่เสวี่ยหมิงซึ่งเคยชินและชื่นชอบกับการลิ้มรสชาติอาหาร เมื่อออกจากการเก็บตัวฝึกตนในสมองก็คิดเพียงแต่จะหาของกินอร่อย ๆ มาเติมเต็มกระเพาะที่กลวงว่าง เมื่อท้องสั่งการมาเช่นนี้สองขาก็ตอบรับท่าร่างบันไดเมฆาในเวลานี้ใช้ออกอย่างกลมกลืนราวกับมิต้องออกแรงขับเคลื่อน เพียงทะยานไปด้านหน้าหนึ่งครั้งเสวี่ยหมิงก็พุ่งไปไกลกว่าสิบวา ซึ่งแน่นอนว่าจุดหมายปลายทางย่อมมิพ้นโรงเตี๊ยมอันดับหนึ่งแห่งเมืองหยกม่วง...โรงเตี๊ยมชะตามงคล

.

.

                จิวซินนั่งเหม่อมองทักษะยุทธ์ซึ่งซือไฉผู้เป็นอาจารย์มอบให้ หลังจากที่จิวซินสามารถทะลวงผ่านลมปราณพื้นฐานขอบขั้นที่ 5 ได้สำเร็จเมื่อครึ่งปีก่อน แต่หลังจากนั้นไม่ว่าจะใช้ความพยายามเพียงใดนางก็ไม่อาจเข้าใจเคล็ดความในขอบขั้นสุดท้ายของวิชาฝีมือมนุษย์ขั้นสูงที่ชื่อว่า...กระบี่ผีเสื้อเริงระบำ

                ด้วยถ้อยคำ...จริงคือลวงและลวงคือจริง อันเป็นเคล็ดความสำคัญของทักษะยุทธ์กระบี่ผีเสื้อเริงระบำ นั้นจำเป็นต้องอาศัยความเข้าใจด้วยประสบการณ์ต่อสู้หรืออาจจะทดแทนได้ด้วยระดับพลังทางจิตวิญญาณ ซึ่งจิวซินนั้นยังไม่เข้าใจถึงเงื่อนงำนี้ทำให้นางไม่สามารถใช้ทักษะสังหารขั้นสุดท้ายของกระบี่ผีเสื้อเริงระบำได้

                ยิ่งคบคิดมากความสมองยิ่งตีบตื้อจนเกิดอารมณ์หงุดหงิด จิวซินจึงละสายตาออกจากตำราในมือ ก่อนจะเปลี่ยนเป้าหมายมองทอดออกจากหน้าต่างชั้นบนของโรงเตี๊ยมชะตามงคลเพื่อผ่อนคลาย พลันปรากฏร่างของเด็กหนุ่มผู้ซึ่งเป็นที่โจษจันกันในเมืองหยกม่วงว่ามีความสามารถทัดเทียมกับตัวเองมุ่งตรงมาพอดี ทำให้จิวซินเกิดความคิดอยากจะหาอะไรทำแก้อาการหงุดหงิดอยู่พอดีจึงได้ทะยานลงไปจากหน้าต่าง ร่างระหงเหินร่อนลงสู่พื้นอย่างสง่างามหยุดยืนห่างจากเสวี่ยหมิงไปเพียงสิบกว่าวา หญิงงามในชุดบัณฑิตชายสีขาวปลอดใช้สายตาคมแผ่รังสีคุกคามกดดันเข้าใส่เสวี่ยหมิงในทันที

                "เจ้าคือเสวี่ยหมิงสินะ"

                คำกล่าวออกจากปากแม้เสียงไพเราะนุ่มนวล แต่ท่าทีคุกคามผู้คนของนางก็ทำให้เสวี่ยหมิงรู้สึกรำคาญไม่น้อย "ใช่แล้วข้าคือเสวี่ยหมิง" เสวี่ยหมิงตอบกลับด้วยความสุภาพเช่นปกติ และหาได้แยแสรังสีกดดันจากความสามารถติดตัวของจิวซิน เขายังเลือกเดินอาด ๆ ตรงไปยังโรงเตี๊ยมชะตามงคลโดยมิได้สนใจหญิงงามในชุดบุรุษแม้แต่น้อย

                "ดีในเมื่อเจ้าคือเสวี่ยหมิงก็จงหยุดเท้าให้กับข้าก่อน"แต่จิวซินยังคงไม่เลิกรา

                "แต่ข้ากำลังรีบ" เสวี่ยหมิงตอบกลับแต่มิได้หยุดเท้า

                "หึ เจ้าเกรงกลัวข้ารึ" จิวซินเอ่ยเสียงดังพร้อมเชิดหน้างามขึ้นท้าทาย

                "เกรงกลัว" เสวี่ยหมิง "ใยข้าต้องเกรงกลัวเจ้ากัน" เสวี่ยหมิงยั้งเท้าไว้ครู่หนึ่ง ก่อนจะเริ่มก้าวต่อไป

                "ก็...ก็" เมื่อเสวี่ยหมิงสวนกลับจิวซินก็อ้ำอึ้ง จนกระทั่งเสวี่ยหมิงทำท่าจะเดินจากไป "ก็ผู้คนพูดกันว่าข้าเป็นผู้มีพรสวรรค์ที่สุดในเมืองหยกม่วงยังไงละ" หล่อนเร่งรีบพ่นคำไวออกมาจนแก้มขาวเนียนปรากฏสีแดงผุดขึ้น

                "ฮ่า ฮ่า ฮ่า ข้าไม่ได้สนใจคำกล่าวนั้นสักหน่อย แล้วใยข้าต้องกลัว"

                "ก็ ผู้คนบอกว่าเจ้ามีฝีมือทัดเทียมข้า" หล่อนยังพยายามเถียงสู้ ด้วยนิสัยถูกตามใจและเกลียดความพ่ายแพ้เพราะถูกยกย่องให้เป็นอัจฉริยะอันดับหนึ่งตั้งแต่ยังเด็ก "แต่ข้าว่าคำกล่าวนั้นล้วนไม่จริง" จากเดิมนั้นจิวซินแค่กะจะมาหาเรื่องหยอกล้อเล่นสนุกโดยการอาศัยฐานะในสำนักรวมถึงพลังจิตสะกดข่ม กลั่นแกล้งเสวี่ยหมิงเล็กน้อยเพื่อคลายความหงุดหงิด แต่ไม่คิดว่ายิ่งเจรจาเรื่องราวยิ่งลุกลามจนเกินจะควบคุม

                "ข้าไม่สนใจคำของผู้คนหรอก" ยิ่งเข้าใกล้โรงเตี๊ยมชะตามงคลพยาธิในท้องของเสวี่ยหมิงยิ่งร่ำร้อง ทำให้เสวี่ยหมิงไม่คิดจะต่อความให้ยืดยาวอีก "หากเจ้าคิดว่าตัวเองเก่งกว่าข้าก็ว่าเจ้าเก่งกว่า เช่นนั้นก็หลีกทางได้แล้ว ข้าหิวววววว...!"

                "เจ้าหิว" จิวซินทวนคำก่อนจะมองไปที่โรงเตี๊ยมชะตามงคล "ดีในเมื่อเจ้าหิวร้านของข้าพานจะไม่ขายอาหารให้เจ้า รวมถึงทุกร้านในเมืองที่ตระกูลข้ามีหุ้นส่วนด้วย" ดวงตาสุกใสของจิวซินทอแววผู้ชนะในท้ายที่สุด

                "เจ้า...เจ้ายัย....คนดื้อด้าน"เสวี่ยหมิงแม้เจรจาฉะฉานแต่ไม่ถนัดโต้เถียงกับผู้คนเมื่อสบถคำด่าออกมาจิวซินก็ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ชอบอกชอบใจ เมื่อเห็นดังนั้นเสวี่ยหมิงก็สูดหายใจลึกก่อนจะพ่นคำ "ยัยเด็กประหลาด...ไม่ชายไม่หญิง"

                แม้จิวซินจะได้รับยกย่องว่าเป็นบุหงาหยกม่วงอันเป็นคำยกย่องหญิงสาวที่งดงามที่สุดในเมืองแห่งนี้ แต่แท้จริงหล่อนกลับรังเกียจที่จะสมาคมกับชายหนุ่ม ด้วยความคิดในอดีตซึ่งตัวของจิวซินนั้นเก่งกาจตั้งแต่วัยเยาว์ทำให้หล่อนดูถูกว่าเด็กชายวัยเดียวกันว่าล้วนอ่อนแอ แต่กลับเฟยเซียงสหายสนิทซึ่งเป็นสตรีด้วยกันนั้นแตกต่าง เพราะเฟยเซียงนั้นทั้งงดงาม ชาญฉลาดและที่สำคัญเก่งกาจทัดเทียมกันกับนาง ทำให้จิวซินคิดรังเกียจที่จะคบหาชายหนุ่ม ทำให้หล่อนเปลี่ยนเครื่องแต่งกายเป็นบุรุษนับแต่นั้นมา "เจ้า...เจ้าคนปากสุนัข ดีในเมื่อเจ้ากล้าด่าข้าเช่นนี้ เราก็มาประลองกัน"

                "ประลองกับเจ้า ข้าไม่ว่างขนาดนั้นหรอก" เสวี่ยหมิงส่ายหน้าก่อนจะเดินตรงไปยังโรงเตี๊ยมชะตามงคล

                "เจ้าต้องประลองไม่เช่นนั้นเจ้าก็ไม่ได้กิน"

                "หนอยยยย..."เสวี่ยหมิงหันกลับมาถลึงตาใส่จิวซิน "ก็ได้ แต่หากข้าชนะเจ้าแล้วข้าจะได้อะไร"

                "ฮ่า ฮ่า ฮ่า เจ้าคิดว่าจะเอาชนะข้าได้"จิวซินหยิบขวดบรรจุโอสถขึ้นมาไว้บนมือ "ข้าว่าของรางวัลนี้คงทำให้เจ้าตาลุกวาวเลยเชียวละ" จิวซินเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่แสดงความเหนือกว่าออกมา ก่อนจะเทโอสถกระตุ้นปราณสมบูรณ์แบบจำนวนสิบเม็ดออกมาวางบนฝ่ามือเรียวยาว โอสถซึ่งอาศัยสายสัมพันธ์ของนางกับเฟยเซียงเพื่อให้ได้มาครอบครอง "โอสถกระตุ้นปราณของท่านเซียนโอสถอี้เฟย หวังว่าสิ่งนี้คงจะพอทำให้เจ้าสนใจขึ้นมาบ้างสินะ"

                เสวี่ยหมิงแอบขำอยู่ในใจก่อนจะยกมือขึ้นเกาศีรษะตัวเอง "ถ้าของแค่นั้นจะทำให้ข้าตาลุกวาว แล้วสิ่งนี้เล่า" เสวี่ยหมิงหยิบกระปุกโอสถของตัวเองที่บรรจุโอสถกระตุ้นปราณสมบูรณ์แบบจำนวน 100 เม็ดซึ่งเตรียมไว้ให้จื่อฮุยออกมาเทบนฝ่ามือของตัวเอง ไอและกลิ่นของโอสถล้วนไม่แตกต่างจากของจิวซินแม้แต่น้อย

                ภาพโอสถกระตุ้นปราณสมบูรณ์แบบนับ 100 เม็ดบนมือเสวี่ยหมิง ทำให้ใบหน้างามของจิวซินถึงกับบิดเบี้ยว นางไม่รู้ว่าเสวี่ยหมิงหาโอสถสมบูรณ์แบบจำนวนมากมายเช่นนี้มาได้อย่างไร แต่ในเมื่อมันอยู่ในมือของเสวี่ยหมิงแล้วนางก็ไม่ได้คิดซักไซร้ให้มากความ ได้แต่ขบเขี้ยวเคี้ยวฟันขยี้เท้าบดเบียดพื้นถนนไปมา

                "แต่เห็นแก่ความพยายามของเจ้า ข้าจะรับคำท้าก็ได้ แต่มีข้อแม้ว่าวิธีการประลองต้องให้ข้าเป็นผู้กำหนด ส่วนของรางวัลหากข้าชนะเจ้าต้องเป็นเจ้ามือเลี้ยงอาหารมื้อนี้ของข้า แต่หากเจ้าชนะข้าจะยอมรับว่าตัวเองด้อยกว่าตกลงไหม"

                "ดี...เป็นอันตกลงตามนั้น" จิวซินที่กำลังหมดหวังเพราะขวดโอสถในมือล้วนด้อยกว่าสิ่งที่เสวี่ยหมิงมี และเมื่อเสวี่ยหมิงหยิบยื่นคำท้ามาให้นางจึงรีบรับคำในทันที

                "ดีงั้นเรามาประลองความไวและไหวพริบกันกัน วิธีการประลองก็คือ...หากใครหยิบฉวยกระปุกโอสถของอีกฝ่ายได้ก่อนก็เป็นฝ่ายชนะตกลงไหม"

                "ได้" สิ้นคำจิวซินก็แผ่พุ่งพลังคุกคามของตัวเองออกจนผู้คนรอบข้างที่เริ่มมามุงดูล้วนถอยห่างออกไปหมดสิ้น ลมปราณในระดับพื้นฐานขั้นที่ 5 ของจิวซินนั้นแตกต่างจากของเจี้ยนเฉินอย่างมาก เพราะมันทั้งหนาแน่นและแฝงกลิ่มอายมายาหลอกหลอนเอาไว้อีกส่วนจนอากาศเบื้องหน้าจิวซินเริ่มสั่นไหว

                เสวี่ยหมิงจับจ้องมองดูทุกท่วงท่าของจิวซินด้วยความระมัดระวัง...ก่อนจะเอ่ยคำ "เริ่มได้ !!!"