“ป๋ายไช่...เ้าอยู่ใกล้ชิดเจียนจื่อบางครั้งข้าอาจจะมีเื่วานให้เ้าช่วยนะ” ความคิดที่จะยืมมือจินป๋ายไช่ช่วยเป็แรงหนุนแม่เลี้ยงคนใหม่ของหลานชายผุดขึ้นในหัว
“หากนายหญิงคิดว่าบ่าวทำได้บ่าวก็ยินดีเ้าค่ะ”
จินป๋ายไช่รู้สึกดีที่บ่าวอย่างนางมีความสามารถจะทำงานแทนคุณผู้เป็นายได้ยิ่งเป็เื่ของคุณชายน้อยด้วยแล้ว นางยิ่งจะทำอย่างสุดฝีมือเลยทีเดียว
“ขอบใจเ้ามากไว้ถึงเหยาอันก่อน แล้วข้าจะบอก”
เพราะขืนนางฟู่หลันบอกจินป๋ายไช่ต่อหน้าเจียวเอ๋อร์ในยามนี้เนื้อของนางก็คงจะช้ำด้วยเจียวเอ๋อร์เผลอลงแรงบีบเพราะอารมณ์ขุ่นมัวอีกเป็แน่
“พอได้แล้วเจียวเอ๋อร์ข้ารู้ว่าเ้าเหนื่อยแล้ว พักดื่มชาอุ่นๆ เสียก่อนเถอะ” นางฟู่หลันสั่ง
เจียวเอ๋อร์รับคำผละมือออกแล้วดึงผ้าห่มผืนบางขึ้นคลุมขาของนายหญิงก่อนหันหน้าเพื่อซ่อนอารมณ์ไปจัดการรินน้ำชาในกาขึ้นมาจิบคราวนั้นก็สู้อุตส่าห์แกล้งจินป๋ายไช่ให้วิ่งจนเหงื่อซกตามหาสุนัขน่ารังเกียจพวกนั้นหวังให้อีกคนถูกดุด่าว่าดูแลพวกมันไม่ดี การณ์กลับกลายเป็ว่าสร้างโอกาสให้นังเด็กเมื่อวานซืนกับคุณชายใหญ่ได้อยู่กันตามลำพังในเรือนเพาะกล้าตลอดเวลาที่ฝนตกตัวนางแทบควันออกหูเมื่อได้รู้ว่าคุณชายถึงขนาดอุ้มเด็กพี่เลี้ยงนั่นเดินขึ้นเรือนแล้วนี่นางยังต้องติดตามมารับรู้และร่วมยินดีกับความรักครั้งใหม่ของชายที่นางหมายปองกับผู้หญิงสกุลหม่าอีกหรือ
นางรักและยินดีจะปรนบัตินายหญิงที่ชุบเลี้ยงเด็กกำพร้าเช่นนางแต่ก็รู้สึกเคืองโกรธสตรีสูงวัยอยู่เหมือนกัน ถ้าหากนางบื้อใบ้ไม่รู้เื่ราวว่าตัวเองเคยถูกวางไว้ในตำแหน่งเมียน้อยของคุณชายและถ้านางไม่คิดมักใหญ่เกินตัวไปแอบรักเขาเข้าวันนี้นางจะเ็ปใจอย่างที่เป็อยู่หรือไม่ แต่จะโทษใครได้เล่าในเมื่อชีวิตนางก็เป็เพียงแค่เศษธุลีให้คนอื่นเขาเหยียบย่ำไม่ใส่ใจว่านางจะรู้สึกเช่นไร...
ใช้เวลาเดินทางสองวันก็มาถึงบ้านพักในเมืองเหยาอันฤดูร้อนเมื่อสองปีก่อน ฟู่หลิงเฉินเคยพาบุตรชายมาพักที่นี่นานครึ่งเดือนทีแรกชายหนุ่มตั้งใจว่าจะมาดูงานตามลำพังให้เสร็จแล้วรีบเดินทางกลับ จะได้ไม่ลำบากเพราะใกล้เข้าฤดูหนาวแล้ว แต่เพราะมารดาเอ่ยปากอยากจะมาพักผ่อนเปลี่ยนบรรยากาศจำเจของเมืองอี้หยางบุตรชายผู้กตัญญูจึงทำใจเชื่อเหตุผลและเออออตามน้ำไปกับแผนการของมารดา
บ้านพักของสกุลฟู่ที่เมืองเหยาอันมีอาณาบริเวณเพียงหนึ่งในสามของบ้านที่เมืองอี้หยางมันตั้งอยู่ใกล้เชิงเขาอวิ๋นซาน ตัวเรือนสามหลังปลูกสร้างเรียงลำดับกันเรือนพักหลังใหญ่นั้นอยู่ด้านหน้า ใช้เป็เรือนพักของเ้าบ้านและแขกคนสำคัญกั้นกลางด้วยศาลาและสวนไม้ดอก ก่อนจะเข้าซุ้มประตูหินแกะสลักไปยังเรือนหลังที่สองส่วนเรือนหลังสุดท้ายนั้นเป็ที่พักอาศัยของบ่าวดูแลบ้านและบ่าวที่ติดตามมาจากเมืองอี้หยางกั้นมุมหนึ่งเป็ห้องครัวกับส่วนซักล้างเดินเท้าราวหนึ่งเค่อจะเจอธารน้ำไหลผ่านลงไปยังชุมชนเมืองเบื้องล่าง
พระอาทิตย์ดวงโตกำลังจะลับทิวเขาอวิ๋นซานบรรดาสาวใช้ที่ติดตามมาต่างทยอยนำอาหารออกมาตั้งสำรับ สมาชิกบ้านฟู่และสองแม่ลูกจากตระกูลหม่านั่งพร้อมพรักประจำในที่ตนเพราะต่างก็คุ้นเคยมิใช่คนแปลกหน้าต่อกันด้านหลังนางฟู่หลันมีเจียวเอ๋อร์ยืนรอพร้อมปรนนิบัตินายหญิงเช่นเดียวกับจินป๋ายไช่ที่อยู่คอยดูแลคุณชายน้อยของนางรอจนกว่าสำรับพร่องไปกว่าครึ่ง สาวใช้คนสนิทและพี่เลี้ยงสาวจึงได้ปลีกตัวออกจากห้องโถงใหญ่เพื่อจัดการกับอาหารในส่วนของตน
หลังอาหารคาวผ่านไปสาวใช้ก็ยกถั่วแดงต้มน้ำตาลเข้ามา
“ไว้พรุ่งนี้ข้าขออนุญาตทำอาหารให้พวกท่านทานนะท่านป้าหลัน”
“อุ๊ย...ดีเลยเ้าอยากทำอะไรก็สั่งๆ พวกบ่าวไพร่ได้ เดี๋ยวพรุ่งนี้เช้าป้าจะให้พวกเขาเข้าตลาดไปหาซื้อผักซื้อปลามาให้เ้าเ้ากับลูกอยากจะกินอะไรเป็พิเศษก็บอกซิ่วเอ๋อร์ได้เลยนะ” นางฟู่หลันได้ทีจึงรีบหันมาคะยั้นคะยอถามความ้าของบุตรชาย
“ไม่ต้องเกรงใจข้านะพี่หลิงเฉินข้าอยากขอบคุณพวกท่านที่อุตส่าห์ชวนข้ากับท่านแม่ออกมาเปิดหูเปิดตาไกลถึงเมืองเหยาอัน”นวลหน้าแฉล้มแย้มยิ้มอย่างจริงใจ
ฟู่หลิงเฉินยิ้มตอบด้วยไมตรีเขาใช้ช้อนไม้คนเมล็ดถั่วในถ้วยให้ควันลอยกรุ่นขึ้นมา “พวกข้ากินง่าย จะอย่างไรก็ได้ แล้วแต่เ้าเถอะ”
เพราะคำตอบของบุตรชายค่อนข้างสั้นและเขาก็ทำท่าสนใจของหวานตรงหน้ามากกว่าจะพูดคุยหยอกเย้าสานสัมพันธ์กับว่าที่ภรรยาที่นางหมายมั่นไว้ผู้เป็มารดาจึงกล่าวแทรกขึ้น
“ถ้าอย่างนั้นพรุ่งนี้ก็แสดงฝีมือให้เต็มที่เลยนะซิ่วเอ๋อร์เดี๋ยวป้าจะแนะเ้าเองว่าพี่หลิงเฉินของเ้ากับจื่อเอ๋อร์ชอบสิ่งใดเป็พิเศษลองได้ลิ้มชิมรสมือเ้าแล้ว ขี้คร้านพวกเขาจะติดใจทีนี้ละ...เ้าอาจจะต้องเดือดร้อนเทียวมาเทียวไปเพื่อทำของอร่อยๆมาฝากพวกเขาไม่รู้หยุด” นางฟู่หลันเอ่ยโดยไม่เกรงว่าหญิงสาวจะกระดากอายสักนิดกับคำกล่าวพี่หลิงเฉินของเ้า
หม่าฉางซิ่วยกมือปิดปากด้วยความเขินอายั์ตาหวานระรื่นทอดสบสายตาคมของชายหนุ่มที่นั่งตรงกันข้าม
“ไม่ถือเป็เื่ลำบากเลยสักนิดเ้าค่ะท่านป้าข้าดีใจมากเลยนะที่มีคนชอบรสอาหารที่ข้าทำ”
การที่ชายหนุ่มอายุมากกว่านางหลายปีไม่ใช่เื่ที่นางต้องเก็บมาคิดเลยฟู่หลิงเฉินนั้นรูปร่างสูงได้ส่วน มองแล้วไม่เก้งก้างเหมือนพวกคุณชายเ้าสำอางเขาขยันจนกิจการของครอบครัวรุ่งเรือง แม้มีลูกติด แต่เจียนจื่อก็เป็เด็กน่ารักเคารพเชื่อฟังท่านย่าและบิดาเป็อย่างมาก เท่าที่คนของบ้านนางสืบมาชายหนุ่มไม่เคยมีข้อครหาเสื่อมเสียในเื่สตรี ที่เขาได้เคยหาความสุขบ้างตามประสาผู้ชายก็เป็ส่วนน้อยมิได้เลี้ยงดูใครั้แ่ภรรยาของเขาตายจากกับสาวใช้ในบ้านก็ไม่มีเื่ว่าเคยได้ยุ่งเกี่ยวถ้านางตกลงแต่งกับเขาก็เบาใจได้ว่า เขาจะมีนางคนเดียว ไม่มีปัญหาเื่นางเล็กๆมากวนใจ
“มื้อใดที่ซิ่วเอ๋อร์ของข้าลงครัวแสดงฝีมือมื้อนั้นบิดาของนางเป็ต้องบ่นอุบว่าแน่นท้องเพราะกินจนอิ่มแปล้” นางเมิ่งจือชื่นชมบุตรสาว
แล้วสตรีสูงวัยสองนางก็หัวเราะเป็ที่ถูกใจบรรยากาศชื่นมื่นสุขสำราญบานใจยังดำเนินต่อไปครู่หนึ่งเพราะเดินทางมาเหน็ดเหนื่อยทั้งวันจึงตระเตรียมที่จะพักผ่อนเอาแรงก่อนจะลุกจากโต๊ะนางฟู่หลันจึงเสนอรายการอาหารของบุตรชายมาสองอย่างของหลานชายหนึ่งอย่าง
“หลานอยากจะกินแป้งตากของป๋ายไช่อากาศแบบนี้ก่อไฟตอนค่ำๆ แล้วย่างให้แป้งมันพอง คงจะทั้งอุ่นและอร่อยดีไม่น้อย”ฟู่เจียนจื่อที่จัดการเมล็ดถั่วแดงจนเกลี้ยง ออกความเห็นบ้าง
“แล้วจะไปเอาของแบบนั้นมาจากไหนกันล่ะจื่อเอ๋อร์”นางฟู่หลันแย้ง
เด็กน้อยทำหน้าเมื่อยเขาถอนใจยาวๆ ออกมา “นั่นสิขอรับท่านย่า ถ้ารู้ว่าจะได้มาที่นี่ล่วงหน้าสักหน่อยหลานคงให้ป๋ายไช่ทำแป้งตากเยอะๆ และนำติดตัวมาด้วย อีกอย่างนะ...หลานอยากกินกับข้าวฝีมือป๋ายไช่”
302K
