*เพลี้ยง! เพลี้ยง!…เพลี้ยง*
หลิว ลู่เยว่ทำลายของเก่าและเครื่องประดับที่ไม่ทราบจำนวนนับั้แ่เช้าตรู่ของวันนั้น ใบหน้าที่ดูน่าหลงใหลของนางดูมืดมนจนน่ากลัว! เดิมทีนาง้าแต่งงานกับองค์รัชทายาท แต่สุดท้าย...สิ่งต่าง ๆ กลับจบลงเช่นนี้ได้อย่างไร?
ทั้งหมดนี้เกิดขึ้นเพราะคน ๆ นั้น คนที่กล้าลักพาตัวนางบนถนน มันกล้าดีอย่างไร! แต่จริงๆ นางก็เห็นไม่ค่อยชัดว่าเป็ใคร ก่อนที่นางจะสลบไป
ดวงตาของหลิว ลู่เยว่ ลุกเป็ไฟ ในขณะที่นางคว้าทุกอย่างที่นางสามารถทุบได้ภายในห้องแล้วขว้างลงพื้นอย่างรุนแรง
"คุณหนูใหญ่หยุดทำลายข้าวของเถิดเ้าค่ะ!" ขุ่ยเอ๋อร์ร้องขึ้น นางตัดสินใจรวบรวมความกล้าก่อนที่จะพูดออกไปเพื่อให้เ้านายของนางหยุด
"ไปให้พ้น!"หลิว ลู่เยว่หันกลับมาและทุบแจกันหยกที่หัวของขุ่ยเอ๋อร์ในทันที มันไม่ใช่เื่ง่ายเลยที่จะเป็สาวใช้ในเรือนแห่งนี้ ขุ่ยเอ๋อร์ คิดก่อนที่จะหมดสติไปเนื่องจากความเ็ป สาวใช้หลายคนที่อยู่ข้างกายนางต่างก็ตัวสั่นด้วยความหวาดกลัว! คุณหนูใหญ่น่ากลัวกว่าเสือร้ายเสียอีก!
หลิว ลู่เยว่เหลือบมองพวกนาง จากนั้นก็ยกเก้าอี้ขึ้นมาจากพื้นและเหวี่ยงไปที่สาวใช้ผู้น่าสงสารเ่าั้อย่างแรง
"คุณหนู!คุณหนู! บ่าวขอร้องให้ท่านไว้ชีวิตพวกบ่าวด้วยเ้าค่ะ!"สาวใช้หลายคนอดทนต่อความเ็ปและหมอบลงกับพื้นอย่างตื่นตระหนก
"ไว้ชีวิตพวกเ้าหรือ?!" หลิว ลู่เยว่มองไปที่สาวใช้ด้วยความโกรธเคืองในดวงตาของเนางเหมือนกับว่านางกำลังมองไปที่องค์ชายสี่ที่เอาเปรียบนางอยู่
นางยกเก้าอี้ขึ้นมาและโยนออกไปอย่างไม่รู้จบสิ้นไม่นานสาวใช้ทั้งหมดก็เหลือแต่ความเ็ปอันแสนสาหัสและมีาแเืออกทั่วศีรษะ
ั้แ่นางยังเด็ก คนเดียวที่กล้าขัดคำสั่งนางก็คือคนงี่เง่าคนนั่น! ในอดีต เมื่อใดก็ตามที่นางทุบตีน้องสามผู้นั้น นางก็จะโต้กลับอย่างสุดความสามารถเสมอ!
แต่ยิ่งนางต่อต้านมากเท่าไหร่ หลิวลู่เยว่ก็จะยิ่งโเี้มากขึ้นเท่านั้น!
หลิว ลู่เยว่คิดว่าคนงี่เง่าคนนั้นสงบเสงี่ยมเจียมตัวแค่ไหนหลังจากที่นางถูกรับกลับมาคิดว่าเหตุใดนางถึงได้นิ่งเงียบหลังจากที่ถูกรังแกอยู่บ่อยครั้ง และด้วยเหตุนี้นางจึงไม่มีเหตุผลที่จะลงโทษนางได้เลยพูดได้ว่าน้องสามของนางนั้นค่อนข้างฉลาดเลยทีเดียว!
หลิว ลู่เยว่ คิดถึงคนงี่เง่าคนนั้นอีกครั้งและคว้าของเก่าจากนั้นก็ขว้างมันไปที่สาวใช้เ่าั้อีก! นางไม่้าให้ใครได้ดีไปกว่านางโดยเฉพาะคนงี่เง่านั่น!
แต่ตอนนี้ แม้ว่าจะถูกบังคับให้แต่งงานกับทรราชผู้นั้นคนงี่เง่าคนนั้นก็ยังได้แต่งงานกับคนที่ดีกว่าองค์ชายสี่ผู้ไร้ยางอายอยู่ดี!
"เยว่เอ๋อร์ หยุดเดี๋ยวนี้!"ฮูหยินใหญ่เดินเข้ามาด้วยความเร็ว ก่อนจะเห็นความยุ่งเหยิงทั้งหมดภายในห้อง นางจ้องมองสาวใช้บนพื้นด้วยสายตาที่โเี้ จากนั้นก็เงยหน้าขึ้นมองบุตรสาวของนาง
“ฮือ..ฮื..อ...…ท่านแม่ ท่านต้องช่วยข้า ข้าถูกองค์ชายสี่เอาเปรียบ ฮือ..ฮื..อ...” หลิว หรูเยว่กอดร่างของฮูหยินใหญ่แล้วส่งเสียงร้องไห้ดังลั่นโดยไม่คำนึงถึงภาพลักษณ์ของนางแม้แต่น้อย
“เกิดอะไรขึ้น ข้าจะให้บิดาเ้าเรียกร้องความยุติธรรมให้เ้าอย่างแน่นอน”ฮูหยินใหญ่พูดขึ้นอย่างจริงจัง ในขณะที่นางยื่นแขนทั้งสองข้างออกไปเพื่อโอบกอดบุตรสาวของนาง
“มีคนจัดฉากข้า!ท่านแม่ ข้าก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเกิดอะไรขึ้น! มีคนในชุดดำลักพาตัวข้าไปและเอาข้าไปทิ้งไว้ที่หอหลี่ชุนจากนั้นข้าก็เห็นองค์ชายสี่และเขา... " หลิว ลู่เยว่ ร้องไห้ด้วยหน้าตาที่สิ้นหวังอย่างที่สุดราวกับว่าชีวิตนี้นางไม่เหลืออะไรแล้ว
ทันใดนั้น สาวใช้คนหนึ่งก็วิ่งเข้ามา คุกเข่าลงก่อนจะรีบรายงานด้วยความเคารพขึ้น"ฮูหยิน มีราชโองการมาเ้าค่ะ!"
"จะทำอย่างไรดีท่านแม่มันต้องเป็..." หลิว ลู่เยว่เป็ลมทันทีด้วยความใ
ฮูหยินใหญ่มองดูบุตรสาวของนางด้วยความกระวนกระวายใจจากนั้นก็เตะสาวใช้เข้าที่หน้าอก ก่อนจะตะคอกขึ้นด้วยความโกรธ "ออกไป!"
ฮูหยินใหญ่จ้องมองไปที่บุตรสาวของนาง “แม่จะช่วยเ้าตามหาคนที่บังอาจมายุ่งกับเ้าอย่างแน่นอนแล้วทำให้พวกมันต้องรับชะตากรรมที่เลวร้ายยิ่งกว่าความตาย!”
เมื่อพูดเช่นนั้น ฮูหยินใหญ่ก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากสั่งให้บ่าวรับใช้พาหลิวลู่เยว่ ออกไปเพื่อรับราชโองการ ตามที่คาดไว้ ราชโองการเป็การประกาศการหมั้นหมายของหลิวลู่เยว่กับองค์ชายสี่ หลิว ลู่เยว่ที่เพิ่งจะลืมตาขึ้นก็เป็ลมไปอีกครั้ง
เสนาบดีหลิวและฮูหยินของเขาโกรธมาก แต่ก็ทำอะไรไม่ได้
1K
