...ุเ่ค่อยๆ รู้สึกตัวขึ้นมาทีละน้อย
...นี่มันเกิดอะไรขึ้น...ทำไมข้ายังไม่ตาย? ข้าจำได้ชัดเจนว่าข้าะโลงจากผาเมฆข้ายังมีชีวิตอยู่ได้อย่างไร? ทำไมข้าไม่รู้สึกเจ็บเลย...และข้าก็ไม่รู้สึกไม่สบายตรงไหนด้วย? เป็ไปได้ยังไง?
ุเ่ลืมตาและลุกขึ้นนั่งอย่างทันใดเขาพบตนเองอยู่บนเตียงอันนุ่มสบาย โดยมีป้ายอักษรสีแดงแขวนอยู่้าให้ความรู้สึกถึงบรรยากาศการเฉลิมฉลอง
“โอ้! เช่อน้อย! เ้า...เ้าฟื้นแล้ว!”
เสียงอุทานอย่างยินดีของเด็กหญิงดังมาให้ได้ยินและเด็กหญิงคนนั้นก็ปรากฏขึ้นในกรอบสายตาของชายหนุ่ม
เพียงแค่แวบเดียวุเ่สามารถบอกได้ว่าเด็กหญิงในชุดสีเขียวดูอายุประมาณสิบห้าถึงสิบหกปีเธอมีผิวขาวราวหิมะ ริมฝีปากสีกุหลาบที่แสนดึงดูด และจมูกน้อยๆ อันละเอียดอ่อน เมื่อแรกสบดวงตากลมโตเปี่ยมแววตระหนกยินดีถูกถ่ายทอดผ่านดวงตาที่เป็ประกายกระจ่างประดุจแอ่งน้ำพุใสใบหน้าของเธอสะท้อนเปี่ยมล้นด้วยความอ่อนโยนนุ่มนวล ด้วยอายุเพียงเท่านี้เธอกลับเปี่ยมล้นด้วยเสน่ห์ความงาม ชวนให้คำนึงว่าเธอจะงามเพียงใดเมื่อเติบโตขึ้น
เมื่อดวงตาจับจ้องไปที่เด็กสาวข้างกายุเ่เพ่งมองใกล้เข้าไปและพูดคำสองคำออกมาโดยอัตโนมัติ
“อาหญิงเล็ก?”
เด็กสาวผู้น่ารักยกมือขาวนวลประดุจหยกทาบลงบนหน้าผากของุเ่ ไม่นานก็ทำท่าโล่งใจหล่อนพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความยินดีว่า “น่ายินดีจริงๆ อุณหภูมิของเ้าเกือบกลับมาเป็ปกติแล้ว เ้าทำข้าใกลัวแทบตาย เซี่ยวเช่อ เ้าไม่เป็ไรนะ? บอกข้าได้เลยนะถ้ารู้สึกไม่สบายตรงไหน”
ต่อหน้าสายตาที่แสดงความห่วงใยอย่างลึกซึ้งของเด็กสาวุเ่ทำได้เพียงสั่นศีรษะปฏิเสธอย่างแข็งทื่อ ดวงตาทั้งคู่ของเขาจับจ้องไปเบื้องหน้าด้วยสายตาว่างเปล่า
“เ้าพักไปก่อนนะข้าจะรายงานท่านปู่ของเ้าว่าเ้าฟื้นแล้ว วันนี้เป็วันสำคัญของเ้า! ตอนที่ท่านปู่ของเ้าได้ยินว่าเ้าหมดสติท่านเกือบจะสติแตก ท่านไปตามท่านหมอซือถูด้วยตัวท่านเองเลยทีเดียว”
เด็กสาวเร่งรีบเสียจนไม่ได้สังเกตถึงความผิดปกติของุเ่เลยแม้แต่น้อยนางกดไหลุ่เ่เบาๆ เป็สัญญาณให้เขานอนลงและรีบร้อนออกจากห้องไป
ทันทีประตูห้องปิดลงุเ่ดีดตัวลุกขึ้นนั่งยกสองมือขึ้นกุมขมับ
ที่นี่ คือเมืองเมืองหนึ่งทางตะวันออกไกลของหนึ่งในเจ็ดจักรวรรดิยิ่งใหญ่ในทวีปลมปราณฟ้า– เมืองเมฆาล่องและตัวเขาคือหลานชายเพียงคนเดียวของผู้าุโลำดับห้าของตระกูลเซียว – เีเ่! และเขาเพิ่งอายุครบสิบหกปีในปีนี้
นี่คือตัวตนในปัจจุบันของุเ่
ทันใดนั้นเอง ความทรงจำของเขาทับซ้อนกับตัวตนดั้งเดิมในดินแดนเมฆครามความทรงจำระยะเวลายี่สิบกว่าปีแล่นย้อนกลับเข้ามา ทำให้เด็กหนุ่มหัวสับสนแทบะเิ
ถ้าเราคือเีเ่...เช่นนั้นเหตุใดเราจึงมีความทรงจำของดินแดนเมฆคราม?
เป็เพราะเราเข้ามาอยู่ในร่างนี้หลังเราตายในแดนเมฆครามงั้นรึ?
ไม่ใช่! เราคือเีเ่ห้องนี้ทั้งหมดดูคุ้นเคย และเราจำได้ชัดเจนทุกเื่ราวในสมัยเด็กทุกอย่างในความทรงจำของเราล้วนประสบพบเจอมาด้วยตนเองและมันเป็ไปไม่ได้ที่เราจะขโมยมันมาจากความทรงจำของคนอื่น!
ถ้าเช่นนั้นหรือว่าความทรงจำทั้งหมดของแดนเมฆครามจะเป็ความฝัน?หรือเราเพิ่งตื่นขึ้นอย่างแท้จริงตอนที่เราะโลงจากหน้าผาเมฆ?
แต่ความทรงจำที่ได้ใช้ชีวิตในแดนเมฆครามมันช่างชัดเจนประดุจเวลากลางวัน...ยี่สิบสี่ปีที่เต็มไปด้วยความรักความแค้นอันลึกซึ้งรุนแรงจะเป็ความฝันไปได้ยังไง!
นี่มันเกิดบ้าอะไรกันขึ้น?
ุเ่...หรือเีเ่ในปัจจุบันนิ่งเงียบเป็เวลานานระหว่างพยายามทำใจให้เย็นลงและเรียบเรียงความคิดในหัวของตน
มันเป็เวลาเช้าตรู่ท้องฟ้ายังไม่สว่างเต็มที่ วันนี้เป็วันมงคลสมรสอันแสนยิ่งใหญ่ของตระกูลเซียวสองชั่วโมงที่แล้ว ุเ่ถูกปลุกให้ตื่นโดยอาหญิงเล็กของเขาเพื่อใส่ชุดเ้าบ่าวสีแดงเขาทานโจ๊กที่อาหญิงเล็กปรุงให้ด้วยตนเองและทันใดนั้นก็รู้สึกหมดเรี่ยวแรงทันทีเขาจำไม่ได้ว่ามีอะไรเกิดขึ้นหลังจากนั้นบ้าง
เขาหมดสติไปจนกระทั่งบัดนี้
ุเ่ััได้ถึงกลิ่นแปลกปลอมบางอย่างจากปากของเขาเด็กหนุ่มเม้มปาก สีหน้าเปลี่ยนเป็มืดทะมื่น
นี่...นี่มันผงสังหารใจ!!!
่เวลาที่เขาเคยอาศัยอยู่ในดินแดนเมฆครามโดยมีไข่มุกพิษ์อยู่กับตัว เขาศึกษาพิษทั้งหมดที่มีอยู่ในโลกและมันไม่เกินเลยที่จะพูดว่าไม่มีพิษชนิดใดที่เขาไม่รู้จัก เขาสามารถบ่งบอกชื่อและการออกฤทธิ์ของพิษได้เพียงพริบตาขณะเดียวกัน ด้วยความสามารถอันพลิกฟ้าของไข่มุกพิษ์ชายหนุ่มจะไม่ได้รับผลกระทบจากพิษใดๆ ทั้งสิ้นไม่ว่าพิษนั้นจะร้ายแรงเพียงใด
ผงสังหารใจประกอบได้ด้วยการผสมผสานหญ้าิญญากับเปลือกของต้นแอปเปิลเชอร์รีเมื่อนำมาละลายในน้ำ พิษจะปราศจากสีและไม่มีรสชาติใดๆเหยื่อจะหมดลมหายใจภายในสิบวินาทีหลังจากได้รับพิษและจะไม่มีใครรู้ถึงสาเหตุการตายจากพิษไร้สีไร้รสเช่นนี้
ดวงตาของเซี่ยวเช่อหม่นลงชั่วครู่เขารู้ได้ในทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น
แท้จริงแล้วชายหนุ่มไม่ได้หมดสติจากการกินโจ๊กที่ถูกเจือปนผงสังหารใจเขาถูกวางยาพิษสังหารต่างหาก! เขาเกิดและเติบโตในดินแดนเมฆครามแต่เมื่อเขาะโลงผาเมฆ...เขาได้มาถือกำเนิดใหม่ในร่างที่ตายไปแล้วบนโลกใหม่นี้!
หากมีใครรับรู้เื่ราวนี้คงฟังเหมือนนิทานในเื่อาหรับราตรี แต่นี่เป็คำอธิบายหนึ่งเดียวที่เขาคิดออก!
แต่เดี๋ยวก่อน...ถ้าเป็อย่างนั้นจริง ร่างนี้ที่ไม่มีความสามารถในการกำจัดพิษแล้วเขาเองทำไมไม่เป็อะไรเลยจากผงพิษบนริมฝีปาก ทั้งๆ ที่เ้าของร่างคนเดิมตายไปแล้วจากการถูกวางยาพิษสังหารใจ?
ุเ่ค่อยๆรู้สึกถึงบางอย่างจากอุ้งมือซ้ายเขายกมือซ้ายขึ้นมาและต้องประหลาดใจเมื่อพบวงแหวนสีเขียวประทับอยู่บนอุ้งมือของตน
รูปร่างแบบนี้...ขนาด...สี...ช่างเหมือนไข่มุกพิษ์เหลือเกิน!
ก่อนะโลงจากผาเมฆเขากลืนไข่มุกพิษ์ลงไปด้วยความหมดหวังโดยไม่รู้ว่าจะมีผลกระทบอะไรตามมาต่อสภาพร่างกายของตนสัญลักษณ์บนฝ่ามือนี้แสดงถึงไข่มุกพิษ์ และมันข้ามโลกมากับเขาด้วย!
เีเ่จ้องมองอย่างเหม่อลอยไปที่ไข่มุกพิษ์แล้วพึมพำออกมา“ไข่มุกพิษ์...”
เมื่อพูดจบแสงสีเขียวอ่อนเปล่งประกายออกจากสัญลักษณ์บนฝ่ามือุเ่พลันรู้สึกวิงเวียนเล็กน้อย เขาจึงหลับตาลง เมื่อเขาลืมตาสิ่งที่เขาเห็นกลับเป็โลกที่เจือไปด้วยแสงสีเขียว
โลกสีเขียวนี้ทั้งกว้างทั้งโล่งมันไม่มีขอบเขตให้เห็นว่าสิ้นสุดที่ใดและมันมีกลิ่นอายของไข่มุกพิษ์เต็มไปหมดในมิตินี้ หลังจากจ้องอยู่นานเีเ่ก็เข้าใจ ว่าเขาได้เข้ามาอยู่ในมิติภายในไข่มุกพิษ์
ใครจะคาดคิดว่าภายในไข่มุกพิษ์จะมีอีกมิติที่แสนกว้างขวางไร้ขอบเขตซ่อนอยู่! สิ่งที่ยิ่งเหนือความคาดหมายขึ้นไปอีกคือหลังจากที่เขากลืนไข่มุกพิษ์ลงไปโดยไม่คำนึงถึงผลลัพธ์ไข่มุกพิษ์กลับติดตัวมากับเขาและเหมือนจะกลายเป็ส่วนหนึ่งในร่างกายของเขาไปแล้ว
เมื่อมีทางเข้า...ก็ต้องมีทางออก
เีเ่หลับตา รวบรวมสมาธิ ทันใดโลกสีเขียวก็หายไป และเมื่อเขาลืมตาขึ้นมาอีกครั้งในกรอบสายตาก็ปรากฏเป็ภาพห้องนอนที่ตนคุ้นเคย
เีเ่ยิ้มอย่างช้าๆเมื่อจ้องมองไปที่สัญลักษณ์สีเขียวจางบนฝ่ามือของตน...แม้จะไม่อาจรู้ได้ว่าเื่ตลกร้ายนี้เกิดขึ้นได้ยังไงเขาไม่ใช่แค่ได้เกิดใหม่ หากยังมีความทรงจำจากทั้งสองร่าง
บางทีแม้แต่พระเ้าคงไม่อาจทนดูความโชคร้ายของทั้งสอง เกิดเมตตาสงสารและให้โอกาสในการมีชีวิตใหม่อีกครั้ง!
ุเ่เป็เหยื่อถูกรุมสังหารโดยเหล่าผู้กล้าหาญที่เข้มแข็งที่สุดในดินแดนเมฆครามแม้เขาจะตายในท้ายที่สุด เขาก็ทำให้โลกสั่นะเืได้ด้วยตัวคนเดียวช่างน่าตื่นตระหนกและอัศจรรย์ใจถึงเพียงไหน!
อย่างไรก็ตามความแข็งแกร่งของร่างกายของเขาในปัจจุบันนั้น สามารถพูดได้ว่าธรรมดา...ไม่สิถ้าพูดตรงๆ แล้ว สรุปได้ว่าร่างกายนี้อ่อนแออย่างชัดเจน
ในทวีปลมปราณฟ้า ความแข็งแกร่งของพลังยุทธ์สำคัญที่สุดแม้ว่าเีเ่จะเกิดในตระกูลเซียวและเป็ถึงหลานชายของผู้าุโลำดับห้าซึ่งแข็งแกร่งที่สุด-เซียวเล่ยแต่ระดับพลังยุทธ์ของเด็กหนุ่มเพียงอยู่ในขั้นที่หนึ่งของขอบเขตผู้ฝึกยุทธ์ชั้นต้นและเขาก็อายุสิบหกแล้ว เขาเริ่มฝึกฝนพลังเมื่ออายุเจ็ดปีครึ่งเข้าสู่ระดับยุทธ์ชั้นต้นเมื่ออายุแปดปีและไม่มีความก้าวหน้าใดๆอีกแม้จะผ่านมาถึงแปดปีเต็ม เขาถูกกลั่นแกล้งโดยคนในตระกูลเซียว หลังจากนั้นเซียวเล่ยเชิญแพทย์อันดับหนึ่งของเมืองเมฆาล่อง-ท่านหมอซือถูมาตรวจรักษาและค้นพบว่าเีเ่เกิดมาพร้อมกับเส้นชีพจรลมปราณพิการความผิดปกติร้ายแรงถึงขั้นที่ไม่อาจเยียวยารักษา ดังนั้นเีเ่จึงติดอยู่ที่ขั้นที่หนึ่งของขอบเขตพลังยุทธ์ชั้นแรกและไม่สามารถก้าวหน้าไปกว่านี้ได้ไม่ว่าเขาจะพยายามมากแค่ไหน
ไม่ว่าเขาจะฝึกฝนจนแทบเสี่ยงชีวิตเขาก็จะอยู่ที่ระดับหนึ่งของระดับชั้นแรกของผู้ฝึกยุทธ์ตลอดชีวิตบุคคลประเภทนี้แน่นอนว่านับเป็สิ่งมีชีวิตระดับล่างสุดในทวีปลมปราณฟ้าและเป็ที่หัวเราะเยาะภายในตระกูลเซียว หากไม่ใช่เพราะเซียวเล่ย-ท่านปู่ของเขาเป็ผู้ฝึกยุทธ์ที่เก่งที่สุดในตระกูลเซียวและเข้มแข็งที่สุดในเมืองเมฆาล่องจะไม่มีใครเหลือบมองเีเ่แม้เพียงเสี้ยว
ตระกูลเซียวคือหนึ่งในสามตระกูลผู้ฝึกยุทธ์ในเมืองเมฆาล่องและมีผู้เยี่ยมยุทธ์มากมาย ในจำนวนผู้เยาว์ของตระกูลรุ่นเดียวกันเซี่ยวเช่อสามารถเรียกได้ว่าเป็ตัวตนที่ไร้ความหมาย หากเขาตายไปวันใดแทบจะไม่มีใครสนใจ แต่วันนี้มีบางคนพยายามฆ่าเขาด้วยการใช้ผงสังหารใจที่หายากอย่างที่สุดและราคาแพงอย่างมากเีเ่รู้ได้ในทันทีว่าทำไมต้องเป็ตอนนี้
เนื่องจากวันนี้เป็วันแต่งงานของเขาและเซี่ยชิงเยว่!!!
เซี่ยชิงเยว่อายุสิบหกเท่ากับเีเ่แม้จะอายุน้อย แต่ระดับพลังยุทธ์บรรลุถึงขอบเขตยุทธ์เริ่มต้นขั้นสิบเกือบจะทะลุทะลวงชั้นเริ่มต้นและก้าวเข้าสู่ชั้นก่อตั้งนางคืออัจฉริยะคนเดียวในรอบร้อยปีของตระกูลเซี่ยที่สามารถสำเร็จพลังยุทธ์ถึงขั้นนี้ได้โดยอายุเพียงสิบหกปีถึงขั้นมีการคาดการณ์ว่า หากนางยังคงพัฒนาด้านนี้ไปเรื่อยๆ เพียงไม่กี่ทศวรรษเด็กสาวจะเป็คนแรกในประวัติศาสตร์ตระกูลเซี่ยที่สามารถสำเร็จพลังยุทธ์ขั้นปราณปฐี...หรืออาจจะสามารถก้าวข้ามไปถึงขั้นปราณฟ้าซึ่งไม่มีใครในเมืองเมฆาล่องสามารถไปถึงมาก่อนในระยะเวลาหลายร้อยปีมานี้
ยิ่งกว่านั้นนางไม่เพียงมีพร์อันน่าตระหนก หากแต่มีความงามเลิศล้ำและถูกยกย่องให้เป็สาวงามอันดับหนึ่งแห่งเมืองเมฆาล่องเหล่าผู้เยาว์ในเมืองเมฆาล่องผู้มีความสามารถอยู่บ้างต่างแข่งขันกันเพื่อดึงดูดใจเด็กสาวหากตระกูลเซี่ยประกาศหาเ้าบ่าวจำนวนคนที่มาเข้าแถวสามารถยาวจากประตูเมืองทิศเหนือจรดประตูเมืองทิศใต้เลยทีเดียว
เด็กสาวผู้เยี่ยมยอดทั้งความงามและความสามารถหนึ่งเดียวในเมืองเมฆาล่องกำลังจะแต่งงานกับผู้เยาว์ไร้อนาคตซึ่งด้อยค่าที่สุดในรุ่นใครจะรู้ว่าผู้คนมากมายเท่าใดต้องกระทืบเท้าด้วยความริษยาโกรธา...นี่เกิดขึ้นจากดอกบัวงดงามปลูกลงบนปุ๋ยคอกล้วนไม่มีใครอยากเหลียวมอง
คนที่ตกหลุมรักเซี่ยชิงเยว่แน่นอนว่าต้องโกรธแค้นและริษยาในตัวเีเ่อย่างที่สุดถึงขนาดไม่ล้มเลิกความตั้งใจ...และเลือกที่จะวางยาพิษสังหารเด็กหนุ่มเมื่อเีเ่ในปัจจุบันคิดคำนวณ สถานการณ์แบบนี้ไม่ได้ร้ายแรงอะไรเลย
“สตรีล้วนเป็รากเหง้าแห่งความหายนะ”เีเ่ลุกจากเตียง ยืนขึ้นและพูดพึมพำกับตนเองแต่เมื่อเขาคิดถึงเสน่ห์ความงามของเซี่ยชิงเยว่ที่สามารถสั่นพลิกเมืองทั้งเมืองเขาก็เปิดปาก หัวเราะจากใจ “ยังไงก็เถอะ เราได้แต่งงานกับเ้าสาวที่งดงามเช่นนี้นี่ช่างเป็จุดเริ่มต้นที่ดีจริงๆ”
5K
