เมื่อที่รักของผมเป็นซีอีโอเจ้าเสน่ห์

        หลังจากทนทรมานมาเป็นเวลา 15 นาทีเครื่องบินก็สั่นเนื่องจากตกหลุมอากาศไฟสัญญาณรัดเข็มขัดนิรภัยบนเครื่องบินได้สว่างขึ้นพร้อมเสียงประกาศเรียกร้องให้ผู้โดยสารกลับไปยังที่นั่งของตัวเองและคาดเข็มขัดนิรภัย

        หยางเฉินยิ้มน้อยๆเขาปลดเข็มขัดนิรภัยที่เอวของตนเองออก และค่อยๆ ลุกขึ้นยืนเขาเปิดม่านข้างหลังที่นั่งของชั้นธุรกิจ และลุกเดินออกไป

        โม่เชี่ยนนีได้ยินเสียงเคลื่อนไหวของเขาและมองไปที่ม่านด้วยความสงสัย แต่เธอก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา พร้อมหลับตาลงเงียบๆ

        เพื่อประหยัดพื้นที่ภายในเครื่องบินห้องน้ำทั้งหมดภายในเครื่องบินมักจะใช้ได้ทั้งผู้ชายและผู้หญิงมันถูกออกแบบให้หรูหราเป็นพิเศษ ในตอนนี้หยางเฉินกำลังชื่นชมการออกแบบเครื่องบินลำนี้เอามากๆเพราะเขาไม่ต้องรู้สึกอึดอัดใจ ในการเข้าไปใช้ “ห้องน้ำผู้หญิง” แบบนี้

        ขณะที่เครื่องบินกำลังเผชิญกับหลุมอากาศเมื่อเห็นว่าไม่มีใครอยู่ในห้องน้ำ เขาก็หายลับเข้าไป ในห้องน้ำอย่างรวดเร็วแล้วล็อกประตูทันทีในเวลาไม่ถึงนาทีก็ได้ยินเสียงเคาะประตูจากข้างนอก...

        ก๊อก ก๊อก ก๊อก…

        สิ้นเสียงเคาะประตูเป็นจังหวะช้าๆ สามครั้งหยางเฉินก็เปิดประตู

        ภาพที่เห็นตรงหน้าคือสาวสวยในชุดสีฟ้าสุดเซ็กซี่เหมือนลูกกวาดน่าเคี้ยว เธอทิ้งตัวลงที่อ้อมแขนของหยางเฉินทันทีที่ประตูถูกเปิด!

        พื้นที่ภายในห้องน้ำบนเครื่องบินแทบจะไม่เพียงพอที่จะให้คนห้าถึงหกคนยืนได้แม้ว่าทั้งคู่จะกอดกันอย่างแนบแน่น แต่ก็ยังรู้สึกแคบ หลังจากที่หยางเฉินล็อกประตูห้องน้ำแล้วเขาโอบกอดรอบเอวบางของอันซินไว้ ส่วนมืออีกข้างหนึ่งจับเข้าที่ก้นของเธอพร้อมบีบขยำจนอันซินร้องออกมาเบาๆ

        “อ๊า… เบาๆ หน่อยสิมันเจ็บนะรู้มั้ย”

        โทนเสียงที่นุ่มนวลมีเสน่ห์มากพอที่จะทำให้คนเป็นบ้าได้หยางเฉินเริ่มปกคลุมริมฝีปากอันหอมหวานนั้น และอันซินก็ตอบรับมันอย่างดูดดื่ม

        ถึงแม้ว่าพวกเขาจะใช้เวลาร่วมกันเพียงคืนเดียวก่อนหน้านี้แล้วแต่พวกเขาก็ไม่พลาดที่จะเรียนรู้และเข้าใจในร่างกายของกันและกันเพราะคืนนั้นเป็นคืนที่น่าจดจำมาก ปฏิกิริยาภาพของทางกายภาพของพวกเขาถูกฝังลึกอยู่ในความทรงจำ

        ริมฝีปากสีแดงนุ่มนิ่มของอันซินถูกบดขยี้ไม่เป็นรูปร่างและยังถูกครอบงำโดยลิ้นอุ่นที่แสนก้าวร้าวของหยางเฉินสิ่งที่เธอทำได้ในตอนนี้คือปล่อยเสียงแห่งความเพลิดเพลินออกมาอย่างแผ่วเบาเท่านั้น

        น้ำหนักตัวของอันซินเบาเหมือนขนนกเมื่ออยู่ในอ้อมแขนของหยางเฉินการจูบอันร้อนแรงและดูดดื่มยังดำเนินอย่างต่อเนื่องและหยางเฉินดันเธอชิดเข้ากับผนังห้องน้ำแขนของอันซินกอดรัดรอบคอของหยางเฉินแน่นคล้ายหนวดปลาหมึก

        เธอค่อยๆ ออกแรงนวดหลังของหยางเฉินและขาของเธอได้โอบรอบเอวอันแข็งแกร่งของเขาไว้แน่น ต้นขาอันสวยงามของเธอซึ่งขณะนี้ถูกปกคลุมด้วยถุงน่องลูกไม้สีดำถูกขยำอย่างเร่าร้อน อันซินสลัดรองเท้าส้นสูงสีดำออกภายในถุงน่องลูกไม้สีดำ เท้าของเธอม้วนงอ แสดงให้เห็นความปรารถนาทั้งหมดที่มี

        หยางเฉินรีบปลดกระดุมชุดของอันซินออกอย่างรวดเร็วและหลังจากปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีขาวด้านในออกชุดชั้นในสีม่วงของเธอก็ปรากฏออกมาให้เห็นหน้าอกที่เปล่งประกายดั่งหิมะขาวของอันซินถูกปกคลุมไปด้วยชุดชั้นในสีม่วงภาพที่เห็นทำให้หยางเฉินเกิดความเร่าร้อนขึ้นมาทันที

        “ไม่อยากจะเชื่อว่าคุณช่างเป็นของขวัญที่พระเจ้าประทานมาให้จริงๆ" หยางเฉินจับหน้าอกของอันซินด้วยมือข้างเดียวมือหยาบของเขาบีบเคล้นอกอวบนุ่มๆ จนล้นมือแต่ความนุ่มนั้นทำให้หยางเฉินพยายามห้ามตัวเองไม่ให้ใช้แรงมากเกินไปราวกับว่าเขาอาจบีบจนเละคามือได้

        เมื่อได้ยินคำชมจากปากของบุรุษที่ชื่นชอบแน่นอนว่าอันซินถึงกับแสดงท่าทีเขินอายออกมาดวงตาของเธอเต็มไปด้วยอารมณ์รักและปรารถนา ในขณะเดียวกัน กางเกงในของเธอค่อยๆหล่นลงมา จนในที่สุดเธอก็ไม่อาจต้านทานได้ เธอค่อยๆ ขบกัดที่ใบหูของหยางเฉินพร้อมด้วยลมหายใจรวยรินอย่างหอมหวาน

        “ฉันชอบเวลาที่คุณจัดหนักมันเป็นยังไงนะ?”

        “ผมแค่กลัวว่าคุณจะไม่รับมือไม่ไหว”

        “โปรดชักดาบของคุณออกมาเถอะอัศวินของฉัน” อันซินยิ้มหวานและก็ย้ายมือของเธอลงไปคว้าดาบอัศวินของหยางเฉินขึ้นมา!

        หลังจากที่ได้รับการกระตุ้นเช่นนั้นแล้วหยางเฉินจะสามารถถอยหลังกลับได้อย่างไร? รอยยิ้มที่ชั่วร้ายปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขาทันทีและทันใดนั้นเขาก็ผละออก ขาที่อ่อนแรงอยู่แล้วของอันซินนั้นทำให้เธอร่วงลงไปนั่งบนพื้น พร้อมสีหน้างุนงงเธอเห็นว่าหยางเฉินกำลังถอดกางเกงออกอย่างรวดเร็วและเผยเจ้าสัตว์ร้ายที่อยู่ภายในออกมา…

        เมื่อเห็น ‘เจ้าสัตว์ร้าย’ ผงาดอยู่ตรงหน้าแล้วนั้นอันซินก็รู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาในทันทีเธอเงยหน้าและมองหยางเฉินด้วยท่าทางที่น่าสงสารในฐานะที่เป็นคนหนึ่งที่เคยดูหนังโป๊มาไม่มากนัก แต่เธอก็รู้ว่ามันหมายถึงอะไรเมื่อชายคนหนึ่งกดตัวผู้หญิงลงไปและสอดใส่สิ่งนั้นเข้าไปในปากของผู้หญิง…

        “มันใหญ่เหลือเกินฉันไม่เคยทำแบบนี้มาก่อน… คงไม่ไหวแน่ๆ…”

        “คุณรู้ได้ยังไงในเมื่อคุณยังไม่เคยลอง?” หลังจากที่พูดอย่างนั้นแล้วหยางเฉินก็ใช้กำลังเล็กน้อยในการจับหัวของหญิงสาว จ่อที่จุดหัวธนูของเขาอันซินไม่อาจทำอย่างไรได้ เธอค่อยๆ อ้าริมฝีปากสีแดงอันชุ่มชื้นช้าๆ อย่างว่าง่าย…

        หยางเฉินไม่เคยได้รับความเพลิดเพลินแบบนี้มาเป็นเวลานานกว่าครึ่งปีแล้วระดับของอันซินยังถือว่าเป็นแค่มือสมัครเล่นและเธอก็ยังไม่รู้วิธีที่จะทำให้เขาพอใจ แต่เมื่อเขาก้มลงมองเธอเห็นชุดสีฟ้าพร้อมทั้งรูปลักษณ์สวยงามปานเทพธิดาเขาก็คิดว่าผู้หญิงที่งดงามเช่นนี้กลับสร้างความสุขเช่นนี้กับเขา ความสุขที่เขาได้รับทางร่างกาย

        หลังจากผ่านไปสิบนาที อันซินก็ใกล้จะหายใจไม่ออกดวงตาทั้งสองข้างของเธอเต็มไปด้วยน้ำตา และความไม่พอใจ หยางเฉินรู้สึกเจ็บปวดในใจเขาจับเธอยืนขึ้น และจูบเธอเป็นรางวัลก่อนที่จะผลักเธอติดกับผนังอีกครั้ง

        จากด้านหลัง เขาเลิกกระโปรงของเธอขึ้นเผยให้เห็นพื้นที่ศักดิ์สิทธิ์ ด้วยความระทึกตื่นเต้น และความคาดหวังอันซินหลับตาและแอ่นก้นเล็กน้อยเผยให้เห็นส่วนโค้งเว้าที่น่าอัศจรรย์แม้ว่านี่จะเป็นครั้งแรกสำหรับท่าที่น่าอายเช่นนี้แต่เธอรู้สึกเหมือนถูกกระตุ้นจนไม่อาจสงวนท่าทีเอาไว้ได้อีกแล้ว

        เมื่อหยางเฉินผ่านด่านสุดท้ายมาได้แล้วเขาไม่สนใจใดๆทั้งสิ้นว่าตอนนี้พวกเขาจะอยู่ห่างจากพื้นดินกี่หมื่นฟุตหรือว่าอยู่ในห้องน้ำเครื่องบินนอกจากความใกล้ชิดแนบแน่นของร่างกายและจิตวิญญาณแล้ว เขาก็ไม่สนใจสิ่งใดอีก

        หลังจากผ่านไปครึ่งชั่วโมง พายุเพลิงราคะก็สงบลง

        อันซินไม่สามารถยืนได้อีกต่อไปเธอค่อยทรุดตัวลงในอ้อมแขนของหยางเฉินอย่างช้าๆ ด้วยแก้มสีแดงที่น่ารักเสื้อผ้ายับยู่ยี่ และรู้สึกอบอ้าวกับอยู่ในหน้าร้อนเธอหอบหายใจออกมาในขณะที่เพลิดเพลินกับความสุขอันหอมหวาน

        “ทำไมคุณถึงมาเป็นแอร์โฮสเตสได้ล่ะครับ?”หยางเฉินถาม

        “ทำไมน่ะเหรอ?” อันซินตอบอย่างสุภาพ “เพราะฉันไม่ต้องการทำตามสิ่งที่พ่อของฉันวางแผนเอาไว้ดังนั้นฉันจึงได้มาเป็นแอร์โฮสเตสทั้งที่ไม่ได้เรียนมาโดยการมาอยู่ที่นี่ทำให้ฉันสามารถหนีจากการถูกขังในกรงของพ่อได้”

        “แล้วพ่อของคุณจะยอมงั้นหรือ?”

        “ซีอีโอของสายการบินนี้เป็นลุงของฉันเองเขาชอบแม่ของฉันมากเมื่อตอนที่พวกเขายังเป็นเด็ก และเขาก็ทำดีต่อฉันมาโดยตลอดเมื่อฉันพูดว่าฉันอยากเป็นแอร์โฮสเตส เขาก็รีบจัดการให้ฉันเลยแม้ว่าพ่อของฉันจะต่อต้านเรื่องนี้ แต่เขาก็ไม่สามารถทำอะไรได้ ” อันซินหัวเราะอย่างผู้ชนะ

        หยางเฉินได้ยินดังนั้นก็ยิ้มกล่าวว่า “แล้วคู่หมั้นของคุณล่ะ? เขายังมารบกวนคุณอยู่หรือเปล่า?”

        อันซินส่ายหัว

        “ฉันไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเขาเลยฉันบอกพ่อว่าฉันจะฆ่าตัวตายถ้าเขายังบังคับฉันอยู่ ในขณะที่ฉันได้ทำสิ่งบ้าๆในครั้งนั้น บางทีมันอาจจะทำให้เขากลัวอยู่ในตอนนี้ก็ได้อย่างไรก็ตามตอนนี้ฉันก็ไม่ใช่เด็กๆ แล้ว ฉันสามารถทำงานได้ด้วยตัวเองในอนาคตเขาอาจจะแต่งงานกับผู้หญิงคนอื่นก็ได้ และฉันก็ไม่ต้องปวดหัวกับเขาอีกต่อไป"

        “ผมเพิ่งตัดสินใจอะไรบางอย่างได้”หยางเฉินกล่าวด้วยรอยยิ้ม

        อันซินแสดงความสงสัยเล็กน้อยพร้อมถามว่า “อะไรคะ?”

        “ก่อนหน้านี้ที่สถานีตำรวจคุณบอกว่าถ้าเราพบกันอีกครั้งคุณจะมีลูกกับผมคุณจำได้ไหม? เราควรจัดการเรื่องนี้กันยังไงดีล่ะ?”

        อันซินรู้สึกอึ้งเล็กน้อยพร้อมตอบว่า

        “คุณคงไม่ได้หวังจะให้ฉันมีลูกกับคุณใช่มั้ย?มันเป็นไปไม่ได้สำหรับเราหรอก พ่อของฉันต้องไม่เห็นด้วยแน่ๆถ้าฉันจะแต่งงานกับคุณ”

        “ผมไม่เคยบอกว่าผมจะแต่งงานกับคุณ”หยางเฉินกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ผมแต่งงานแล้วและภรรยาของผมก็สวยมากด้วย”

        “หมายความว่าไง คุณหลอกฉัน!”อันซินตวาดขึ้นด้วยความโกรธเมื่อได้ยินว่าหยางเฉินมีภรรยาแล้วนั่นทำให้เธอรู้สึกแย่เป็นอย่างมาก

        “ผมไม่ได้หลอกคุณ” หยางเฉินตอบอย่างจริงจัง “ผมมาคิดๆ ดูแล้วผมไม่อาจยอมให้คุณกลายเป็นของคนอื่นได้อีก คุณจะต้องเป็นผู้หญิงของผมตลอดไปมิฉะนั้นผมจะฆ่าคนที่เข้ามายุ่งกับคุณทุกคน”

        อันซินกำลังจะบอกว่าหยางเฉินต้องล้อเล่นแน่ๆแต่ทันทีที่เธอสังเกตเห็นความจริงจังในสายตาของชายคนนี้แม้ว่าเขาจะพูดด้วยน้ำเสียงสบายๆ แต่ในสายตาของเขาก็ทำให้เธอเชื่อมั่นในตัวเขาสายตาของเขาไม่มีความล้อเล่นเลยแม้แต่น้อย เขาจะฆ่าคนจริงๆ!?

        “คุณอย่าเป็นแบบนี้เลย... ฉัน...ฉันกลัว...” อันซินก้มหน้าลงกล่าวขึ้นด้วยเสียงอันเบา

        หยางเฉินจูบหน้าผากของเธอเป็นการปลอบโยนเขายิ้มและพูดว่า “มีอะไรต้องกลัว?ไม่ใช่ว่าผมจะกินคุณสักหน่อย ผมแค่ประกาศว่าคุณเป็นของผมแล้ว”

        “เผด็จการจริงๆ” อันซินบ่นเบาๆ

        “ไม่มีความเป็นธรรมบนโลกใบนี้ตั้งแต่คืนที่คุณล่อลวงผมในบาร์นั้นเพื่อเปิดโรงแรมคุณจึงถูกกำหนดให้มีผลวันนี้ คุณจะคิดว่าผมเป็นคนเผด็จการหยาบคายหรือชั่วร้ายก็ได้นะ ผมไม่สนใจแต่ผมสัญญาว่าทุกคำที่ผมพูดกับคุณล้วนเป็นความจริง ผมชอบคุณดังนั้นผมต้องการให้คุณเป็นผู้หญิงของผม ถ้าคุณสงสัย ผมสามารถฆ่าคนอื่นๆที่อยู่รอบตัวคุณเพื่อพิสูจน์มันได้ แม้แต่พ่อของคุณ...”

        น้ำเสียงหยาบที่ราบเรียบของหยางเฉินแฝงไปด้วยความบ้าบิ่นที่มีอยู่ในคำพูดของเขานั่นทำให้อันซินสัมผัสมันได้อย่างลึกซึ้ง

        หลังจากนั้นไม่นานอันซินก็ถอนหายใจเบาๆ แล้วถามว่า “คุณคนใจดำงั้นคุณชอบอะไรในตัวฉันกันล่ะ?”

        “ไม่มีเหตุผลที่ผมจะชอบใครสักคนแต่เหตุผลที่ทำให้ไม่ชอบใครนั้นมากมายเสมอ”

        ดวงตาของอันซินเต็มไปด้วยประกายตาสดใสเธอลุกขึ้นและพูดว่า “คุณพูดอย่างนี้กับผู้หญิงทุกคนหรือเปล่า”

        “ไม่คุณอาจจะไม่ใช่ผู้หญิงที่ผมรักมากที่สุดแต่คุณเป็นคนแรกที่ทำให้ผมอยากจะพูดอย่างนั้น”

        “ถ้าฉันเป็นผู้หญิงของคุณ ฉันจะต้องใช้เวลาที่เหลือในชีวิตเพื่อเป็นผู้หญิงลับๆของคุณงั้นเหรอ?”

        “ถ้าคุณไม่ถือสาคุณสามารถนั่งอยู่ตรงหน้าภรรยาของผม พูดคุยและจิบชาที่ด้านหน้าของเธอได้ผมไม่รังเกียจเลย ทุกอย่างขึ้นอยู่กับความสามารถของคุณ” หยางเฉินกล่าวด้วยรอยยิ้ม

        อันซินลูบใบหน้าของหยางเฉินด้วยมือที่อ่อนนุ่มและอบอุ่น ดวงตาที่มีน้ำตาคลอ

        “หยางเฉินคุณทำให้ฉันไม่เข้าใจว่าจะปฏิเสธคุณอย่างไรดี? บางทีฉันอาจจะติดกับคุณเข้าแล้วจริงๆก็ได้ แต่ฉันไม่ชอบความรู้สึกของการถูกครอบงำเลย...ฉันขออะไรอย่างหนึ่งได้มั้ย?”

        “อะไรเหรอครับ?”

        อันซินยกนิ้วชี้ขึ้นมาจรดที่ริมฝีปากของเธอแล้วกล่าวว่า “ภายในปีคุณจะไม่ตามหาฉันและฉันก็จะไม่ตามหาคุณ ถ้าเราเจอกันอีกครั้งในสถานการณ์เช่นนี้ฉันจะฟังทุกอย่างที่คุณพูด ฉันจะเป็นคนรักของคุณ มีลูกกับคุณและเป็นของคุณ...”

        “แล้วจะเกิดอะไรขึ้นถ้าเราไม่เจอกัน?”หยางเฉินกล่าวด้วยรอยยิ้มที่เหมือนไม่ได้ยิ้มความจริงก็คือปัญหานี้ง่ายเกินไปสำหรับเขา ตราบใดที่เขาต้องการเขาก็จะสามารถตามหาอันซินให้พบจนได้

        “ถ้าเราไม่ได้เจอกัน...” อันซินตอบอย่างเศร้าๆ ว่า “นั่นหมายความว่าเรารักกันแต่โชคชะตาไม่ได้อยากให้เราอยู่ด้วยกัน แต่ไม่ว่าจะยังไงเพื่อคุณฉันจะไม่ยุ่งกับผู้ชายคนไหน ฉันกลัวว่าคุณจะฆ่าเขาจริงๆ...”

        ผู้หญิงเป็นสิ่งมีชีวิตที่ทำตามความรู้สึกของตัวเองสำหรับอันซินแล้ว เธอไม่เคยรู้สึกปลอดภัยเท่านี้มาก่อนเธอเต็มใจที่จะเชื่อในสิ่งที่เรียกว่า “โชคชะตา” เพื่อยืนยันสถานะที่เธอเป็นอยู่

        “ได้ ผมสัญญาแต่คุณจะคืนคำนะไม่ได้นะครับ” หยางเฉินกล่าวอย่างมีความสุข

        อันซินเบ้ปากและกลอกตาด้วยท่าทีที่ขุ่นเคืองแล้วพูดว่า “ก็ฉันได้กับคุณแล้วฉันจะสามารถอยู่กับใครได้อีกล่ะ?”

        เมื่อทั้งสองคนจัดระเบียบเสื้อผ้ากันเสร็จเรียบร้อยแล้วเวลาหนึ่งชั่วโมงนั้นผ่านไปอย่างรวดเร็ว

        อันซินเปิดประตูห้องน้ำและพบว่ามีผู้โดยสารชายและหญิงหลายคนยืนอยู่หน้าประตูด้วยอาการที่ไม่พอใจเห็นได้ชัดว่าพวกเขาทั้งหมดกำลังรอใช้ห้องน้ำอยู่

        เธอทำได้เพียงยิ้มขอโทษให้กับพวกเขาแล้วจึงรีบเดินกลับไปในที่ของเธอ

        เมื่อผู้โดยสารหญิงต้องการเข้าห้องน้ำหยางเฉินจึงเดินออกมา เห็นดังนั้นแล้วผู้โดยสารทุกคนต่างตกตะลึงผู้ชายกับผู้หญิงในห้องน้ำเดียวกัน!?

        หยางเฉินเห็นสายตาที่จ้องมองมาอย่างแปลกประหลาดของทุกคนดังนั้นเขาจึงกล่าวออกมาด้วยเสียงอันดัง และไม่พอใจว่า “มองอะไรกัน! ผู้ชายยืนฉี่ส่วนผู้หญิงนั่งฉี่ ชายหญิงใช้ห้องน้ำร่วมกันไม่ได้หรือไง?” หลังจากพูดจบเขาก็เดินกลับไปในที่นั่งของตัวเอง

        โดยที่ผู้โดยสารทุกคนต่างจ้องไปที่โถชักโครกในห้องน้ำนั้นเป็นตาเดียว...