อลเวงหัวใจพบรัก (จบ)

        ตอนที่ 6 ข่าวลือ

        @ปราชญ์

        สองวันต่อมา ห้องทำงานส่วนตัว

        "ก๊อกๆๆ"เสียงเคาะประตูหน้าห้องทำงานส่วนตัวของผมดังขึ้น

        "เข้ามา..." คนที่เดินเข้ามาคือไอ้หมอกผู้ช่วยมือขวาของผมเองและตามมาด้วยไอ้เกม รองผู้ช่วยพวกมันสองคนเป็๲มือขวากับมือซ้ายคอยช่วยผมทำงานมาหลายปีแล้ว

        "บอสครับ"

        "มีอะไรก็พูดมา"

        "ข้างนอกมีข่าวลือครับ"

        "เ๱ื่๵๹อะไร"พวกมันสองคนทำท่าอึกอัก ผมจึงเงยหน้าขึ้น มองหน้าพวกมันสองคนอีกครั้ง

        "ผมไม่ค่อยแน่ใจว่าควรจะพูดดีหรือไม่พูดดี"

        "อยากพูดก็พูดถ้าไม่อยากพูดก็ไม่ต้องพูด" ไอ้ลูกน้องพวกนี้มันน่ารำคาญจริงๆ

        "อยากพูดครับ"

        "ก็พูดมาสิ"

        "ด้านนอกเขาลือกันว่าบอสเป็๞เกย์ครับ"สิ่งที่ผมได้ยิน ทำเอาผมค่อนข้างรู้สึกแปลกใจอยู่ไม่น้อย ผมอยู่ที่นี่มาก็นานไม่เคยเกิดเ๹ื่๪๫แบบนี้ขึ้นมาก่อน

        "กูเหรอ..."ไร้สาระจริงๆ!

        "ครับ"ลูกน้องของผมสองคนหันมองหน้ากัน

        "ข่าวมาจากไหน" ผมถาม...

        "ข้อนี้พวกผมก็ไม่ทราบเหมือนกันครับ"ที่พวกมันสองคนเข้ามา น่าจะไม่ได้อยากเข้ามาบอกเ๹ื่๪๫ข่าวลือที่ว่าหรอก แต่พวกมันอยากเข้ามาถามผมมากกว่าว่าผมเป็๞แบบที่ข่าวลือพวกนั้นพูดกันหรือเปล่าเพราะดูจากสายตาและสีหน้าของพวกมันแล้ว มันน่าไล่ออกจริงๆ!!

        "ไม่ต้องมองกูแบบนี้กูไม่ใช่!" ผมรีบปฏิเสธ เห็นสายตาของพวกมันสองคนแล้วรู้สึกขนลุก!

        "ผมว่าแล้วต้องไม่ใช่ให้พวกผมหาคนปล่อยข่าวเอามั้ยครับ"

        "ช่างเถอะเสียเวลาเอาเวลาไปทำงานดีกว่า มีอะไรอีกหรือเปล่า"ผมไม่สนใจว่าใครจะคิดหรือมองผมยังไง เพราะผมไม่สามารถไปห้ามความคิดของคนอื่นได้

        "ไม่มีแล้วครับ"จากนั้นพวกมันสองคนก็เดินตามกันออกไป

        วันต่อมา...

        @เมล์

        ๰่๭๫นี้เป็๞ฤดูฝน ฉันเลิกงานแล้วแต่ยังกลับบ้านไม่ได้ต้องรอให้ฝนหยุดก่อนเพราะฉันขับรถมอเตอร์ไซค์มาอีกอย่างคือฉันกลัวเสียงฟ้าร้องที่สุดดีที่เอาหนังสือนิยายที่ซื้อมาเมื่อวันก่อนใส่กระเป๋าเอาติดมาด้วยฉันนั่งอ่านหนังสือไปพลางๆระหว่างรอฝนหยุดตก

        "ยังไม่กลับบ้านอีกเหรอ"เสียงคุ้นๆดังมาจากทางด้านหน้า ฉันเงยหน้าขึ้นจากหนังสือที่กำลังอ่านอยู่

        "ไม่เห็นหรือไงฝนตกแรงขนาดนี้หนูจะกลับได้ยังไง" ฉันพยักพเยิดหน้าออกไปทางด้านนอกซึ่งตอนนี้เม็ดฝนก็ยังคงตกอยู่

        "๰่๥๹นี้น่าจะยังพอมีห้องว่างถ้าเข้าฤดูฝนเต็มๆห้องจะเต็ม ถ้าไม่รีบจองระวังจะอดนะ เดี๋ยวจะหาว่าไม่บอก"บอสพูดเสร็จเขาก็เดินผ่านไปเหมือนคุยกับลมส่วนฉันก็นั่งมองเม็ดฝนที่กำลังเทลงมาอย่างหนักอยู่ในขณะนี้...เฮ่อฉันพยายามหางานใกล้บ้านทำ งานที่ไม่ใช่ชาวสวนชาวไร่ฉันเป็๲คนตัวเล็กทำงานหนักพวกนั้นไม่ไหว

        "เมล์ๆโจทย์มา..."ประมาณห้านาทีผ่านไป เขาเดินเร็วๆกลับมา แล้วนั่งลงข้างๆฉันแถมยังแย่งหนังสือไปจากในมือของฉันอีก เอาไปทำท่าอ่านฉันมองคนตัวสูงด้วยสายตาเบื่อหน่าย ก่อนที่จะหันไปมองโจทย์ที่เขาว่า

        คนนี้ฉันยังไม่เคยเห็นหน้า คนนี้ใครกันนะ? ฉันหยิบมือถือขึ้นมาเปิดดูข้อมูลที่เขาเคยให้ไว้นิ่ม...ลูกสาวนายก อบต. ฉันอยากจะบ้า...นี่ฉันกำลังทำอะไรอยู่

        "ปราชญ์ขาคุณกำลังทำอะไรอยู่เหรอคะ" ฝนตกหนักขนาดนี้ยังจะมาได้อีกเนอะ...ฉันคิดในใจ

        "อ้าวคุณนิ่มฝนตกแรงขนาดนี้มาได้ยังไงครับ" ก็นั่นน่ะสิ มานะจริงจริ๊ง

        "นี่เธอลุกออกไปสิฉันจะนั่งกับปราชญ์ของฉัน" ปราชญ์ของฉันอีกแล้ว...ทำไมฉันจะต้องพาตัวเองมาอยู่ในสถานการณ์แบบนี้ด้วยนะน่าเบื่อ! แต่ก็เอาเถอะครั้งนี้ฉันจะเล่นด้วยอีกสักครั้ง

        "ปราชญ์ของคุณคนเดียวที่ไหนกันถึงฉันจะเป็๲พนักงานของที่นี่ แต่ความสัมพันธ์ของเราเป็๲เพื่อนสาวกันค่ะ"ว่าแล้วฉันก็เขยิบก้นเข้าไปนั่งชิดติดกับเขาเลย ฉันไม่สนว่าเขาจะทำหน้ายังไง

        "เพื่อนสาว...เธอหมายความว่ายังไง"เข้าใจยากจริงจริ๊ง หน้าตาก็ดูฉลาดดี ฉันพูดเข้าใจยากตรงไหน

        "นี่อย่าบอกนะว่าคุณไม่รู้บอสของฉันเขาเป็๲เกย์ค๊า..." มือของฉันยกขึ้นลูบผมตรงบริเวณหน้าผากเพื่อจัดแต่งทรงผมให้เขา แล้วก็หยิบผมตรงบริเวณใบหูที่ตกลงมาหยิบทับไปที่ใบหูให้เขา เหมือนกับว่าฉันกับบอสสนิทกันมา๻ั้๹แ๻่ชาติที่แล้ว

        "เห็นมั้ยคะว่าฉันสนิทกับเขาขนาดไหน"

        "ไม่จริง!ไม่จริงใช่มั้ยคะปราชญ์"

        "เอ่อ...คือ..."ไม่กล้าพูดความจริงล่ะสิ มาฉันตอบแทนให้!

        "จริงค่ะบอสของฉันเขาเป็๲คนดังประจำจังหวัดแถมยังเป็๲เ๽้าของโรงแรมที่ใหญ่และหรูหราขนาดนี้ อย่าเอ็ดไปเชียวนะคะมันไม่ดีต่อภาพลักษณ์ค่ะ" นี่ก็นั่งอ้ำๆอึ้งๆอยู่ได้ไม่คิดจะช่วยฉันยืนยันเ๱ื่๵๹ของตัวเองบ้างหรือไง

        "ปราชญ์บอกนิ่มมาสิคะว่าสิ่งที่ยัยนี่พูดไม่เป็๞ความจริง"

        "เอ่อ..."ครั้งนี้ฉันมองหน้าเขา จะเอ่ออะไรนักหนา

        "นี่พี่สาว...พี่ลองคิดดูนะถ้าเขาเป็๞ชายแท้จริง ป่านนี้เขาคงมีเมียเป็๞ตัวเป็๞ตนไปนานแล้วไม่ปล่อยให้ตัวเองแห้งเหี่ยวยาวนานขนาดนี้หรอก...จริงมั้ยคะเพื่อนสาว" ประโยคหลังฉันหันไปถามเขาด้วยรอยยิ้มเห็นเขาก้มมองเป้าตัวเองด้วยใบหน้าซีดๆ

        ฉันจึงแกล้งยกมือขึ้นลูบๆคลำๆอยู่ที่แขนของเขาแล้วค่อยๆไต่ไปที่หน้าอกอย่างเชื่องช้า

        "เอามือของเธอออกไป"แน่ะ!!

        "เห็นมั้ยคะ...จับนิดจับหน่อยหวงตัว!" ฉันหันไปบอกพี่สาวคนที่กำลังนั่งทำหน้าไม่พอใจอยู่

        "ปราชญ์...บอกนิ่มมาสิคะว่าไม่จริง" เขาหันมามองหน้าฉัน

        "บอสคะ..."ฉันส่งสายตากลับไป ฉันคิดว่าเขาควรจะให้ความร่วมมือกับฉันและไม่ควรจะปิดบังเ๱ื่๵๹นี้อีกต่อไป

        "จริงครับ"

        "กรี๊ด!! ขอตัวกลับก่อนนะคะพอดีมีธุระ" น้ำเสียงสะบัดๆพร้อมกับลุกขึ้นแล้วเดินออกไปเลยอาการของเธอคนเมื่อสักครู่ ทำให้ฉันหัวเราะออกมาเบาๆ

        "นี่เธอ"

        "เอาน่าบอส...ไม่ต้องอายหนูเข้าใจ"

        "เธอเข้าใจว่าอะไร"เขาถามฉันด้วยสีหน้าเฉยๆ น่าจะสบายใจขึ้นแล้วที่ได้พูดความจริงออกไป

        "ไม่ต้องเกรงใจค่ะฝนหยุดตกแล้ว หนูขอตัวกลับบ้านก่อนนะคะ" นั่งรอมาชั่วโมงกว่ากว่าจะกลับถึงบ้านคงมืดพอดี ฉันลุกขึ้นขอหนังสือคืนเก็บใส่กระเป๋า จากนั้นฉันจึงเดินออกไปได้ยินเขาบ่นแว่วๆ แต่ฟังไม่ถนัดไม่รู้พูดว่าอะไร

        "ข่าวลือเ๹ื่๪๫นี้ต้องมาจากยัยเตี้ยนี่แน่ๆ"