เด็กวัด สร้างตำนานลุยโลกแฟนตาซี

บทที่ 4
นาเดียร์ ฟัวร์
นาเดียร์ ฟัวร์ นั้นคือชื่อของข้า ตอนนี้ข้านั้นอายุ 33 ปีแล้ว หลังจากแต่งงานกับเอริกมา 10 ปี ตัวข้าพึ่งจะคลอดบุตรชายคนแรกเมื่อไม่นานมานี้ จากที่หมอเคยบอกตัวข้านั้นเป็นโรคมีบุตรยาก ข้ากับเอริกนั้นจบมาจากโรงเรียนอาคาน่า ข้าเป็นน้องรหัสของเอริกหละ โรงเรียนอาคาน่านั้นตั้งอยู่กลางทวีปไม่ขึ้นตรงกับอาณาจักรใด เพราะถูกสร้างขึ้นโดยทั้ง 4 อาณาจักร เปิดมาก็หลายร้อยปีแล้ว ข้าพบกับเอริกที่นั่น อ๊ะแต่เอริกไม่เคยจีบข้าหรอกนะ หลังจากข้าจบจากโรงเรียนมาข้าก็กลับไปช่วยกิจการที่บ้าน ส่วนเอริกนั้นไปรับราชการทหาร
แต่มีวันนึงระหว่างที่ข้ากำลังเดินทางไปเมืองหลวงข้าเจอโดน หมาป่าฝูงใหญ่ล้อมเข้าให้ ในขณะที่ข้ากำลังแย่นั่นเอง จู่ๆ หน่อยลาดตระเวรของกองทหารก็เข้ามาช่วยข้าทันพอดี คนที่มาช่วยข้าก็คือ เอริกและหน่วยของเขา นาทีนั้นข้าและเอริกก็สบตากันโดยบังเอิญ ข้าจำเขาได้ในทันที เพราะสมัยเรียนเอริกค่อนข้างจะหน้าตาดีเป็นที่หมายปองของหลายๆคน
หลังจากข้ากลับไปเมืองหลวงเอริกก็แวะมาหาข้าบ่อยๆ ผ่านมาหลายเดือนข้าเริ่มรู้ตัวว่าข้าชอบเอริกเข้าให้แล้วหละ แต่ข้าไม่คิดจะสารภาพก่อนหรอกนะ จนเวลาล่วงเลยผ่านมาอีกหลายปี ที่สุดในวันเกิดอายุ 23 ปีของข้า เอริกก็สารภาพรักกับข้าในวันเกิด ข้าตอบตกลงทันที วันต่อมาเอริกก็มาคุยกับครอบครัวของข้า ข้าแต่งงานภายในปีนั้นเลย ข้าอยู่กินกับเอริกที่เมืองหลวงอยู่ 5 ปี เอริกค่อยๆทำผลงานไต่เต้า จนมีผลงานกับเค้าบ้างทางราชอาณาจักรจึงแต่งตั้งให้เอริกเป็นเจ้าเมืองบาร็อค ซึ่งนั่นเป็นเจ้าเมืองของเอริก ข้าและเอริกจึงต้องจากเมืองหลวงเพื่อย้ายไปดูแลเมืองบาร็อค
ข้านั้นมีความสุขดีหลังจากมาอยู่ที่นี่ ผ่านไปเกือบ 5 ปีความพยายามของข้าและเอริกก็ประสบผล ในที่สุดข้าก็คลอดบุตรชายคนแรก ข้าตั้งชื่อเค้าว่าคลาวด์ ที่แปลว่าเมฆ เพราะข้าอยากให้เค้ามีอิสระที่จะเลือกทางเดิน ไม่ว่าเค้าอยากจะเป็นอะไรข้าและเอริกจะสนับสนุนเค้า คลาวด์นั้นเลี้ยงง่ายมาก ไม่ดื้อไม่ซน แถมยังมีพัฒนาการที่ไวผิดกับเด็กคนอื่นๆ เพียงแค่ 6 เดือนคลาวด์ก็คลานคล่องแล้ว คลาวด์มักจะหยิบหนังสือมาเปิดดูบ่อยๆ ข้ามั่นใจว่าเค้ายังอ่านไม่ออกแน่ๆ เพราะข้าเห็นเค้าเปิดดูเพียงแค่รูปภาพ อีกหน่อยข้าจะสอนเค้าเอง ข้าจะอ่านหนังสือนิยายชายรักชายที่ข้าชอบให้เค้าฟัง ข้าหวังว่าสักวันคลาวด์จะมีเพื่อนหล่อๆ และให้ข้านำทั้งคู่มาจินตนาการแบบให้หนังสือได้บ้าง
เอริก ฟัวร์
ข้าชื่อเอริก ฟัวร์ ข้างมาจากเมืองบ้านนอกอยู่ขอบๆ อาณาจักรเลยหละ เมืองของข้าค่อนข้างยากจน ข้าจึงตั้งใจจะไปเรียนที่อาคาน่าเพื่อความมั่นคงในชีวิตของข้า ระหว่างปี 2 นั้นข้าก็ได้มีน้องรหัสกับเค้า นางชื่อนาเดียร์ นางเป็นคนสวยมาก แถมยังเป็นคนจากเมืองหลวง ดูเหมือนที่บ้านนางจะเป็นตระกูลหมอนะ ข้ารู้สึกชอบนางตั้งแต่แรกพบแต่ข้าไม่กล้าจีบนางหรอกนะ เพราะข้ารู้ตัวดี ฐานะข้าไม่เหมาะสมกับนาง แถมนางก็ดูแปลกๆ เวลาข้าอยู่กับเพื่อนๆ ผู้ชายนางชอบมองพวกข้า และหัวเราะคิกคัก กับเพื่อนๆ ผู้หญิงของนาง ข้าไม่รู้นางคุยเรื่องอะไรกัน แต่สายตาที่จ้องมองมาทำเอาพวกข้ารู้สึกขนลุกเลยหละ มันน่ากลัวมากๆ เพื่อนข้าก็ไม่มีใครกล้าจีบนางสักคนเพราะกลัวสายตาเช่นนั้นหละ
หลังจากจบจากโรงเรียนมาข้ารับราชการทหารต่อทันที ด้วยความสามารถของข้าทำให้ข้าได้ขึ้นเป็นหัวหน้าหน่วยลาดตระเวนหน่วยหนึ่งภายในเมืองหลวง วันนี้ก็เป็นอีกวันที่ข้าทำภารกิจเหมือนเคยคือลาดตระเวร แต่จู่ๆ ข้าก็ได้ยินเสียงหอนของฝูงหมาป่า ฟังจากเสียงน่าจะมีหลายตัวและดูเหมือนจะมีการต่อสู้อยู่ด้วย ข้าและลูกหน่วยรีบเดินทางเพื่อไปดูสถานการณ์ทันที เมื่อไปถึงเพียงแค่แว่บแรกข้าจำได้ทันที นั่นนาเดียร์ ข้าวิ่งตรงเข้าไปทันทีโดยไม่สนใจหมาป่ารอบๆ ปล่อยให้ลูกน้องข้าจัดการ เมื่อจัดการหมาป่าเสร็จข้าบังเอิญ สบตากับนาเดียร์พอดี ดูเหมือนข้าจะตกหลุมรักนางอีกครั้ง แต่นางจะจำข้าได้มั้ยนะ เมื่อข้าไปส่งนางที่เมืองหลวง
ข้ามักจะหาโอกาส ไปพบนางบ่อยๆ เมื่อข้ามีโอกาส ข้าอยากสารภาพรักกับนางใจจะขาด แต่ข้ารู้ตัวดีฐานะข้ายังไม่ดีพอ ข้าใช้เวลาอีกหลายปี เพื่อสร้างผลงานจนในวันเกิดอายุครบ 23 ปีของนาง ข้าพร้อมแล้วข้ามีบ้าน มีหน้าที่การงานที่ดี ข้าก็สารภาพรักกับนางทันที นี่เป็นวันที่ดีที่สุดของข้าเลยหละ เพราะหลังจากสารภาพรักนางตอบรับข้าทันที นางบอกว่านางก็รักข้ามานานเช่นกัน วันรุ่งขึ้นข้าไปสู่ขอกับพ่อของนางทันที ข้าแต่งงานกับนางภายในปีนั้น หลังจากแต่งงานมาเกือบ 5 ปีข้าค่อยๆสะสมผลงานไปเรื่อยๆ จนในที่สุด
ทางราชอาณาจักรได้แต่งตั้งข้าให้ไปเป็นเจ้าเมืองที่บ้านเกิดของข้า ข้าดีใจที่สุดเลยหละ ข้าจะได้กลับไปพัฒนาบ้านเกิดของข้าให้ดี หลังจากข้ากับนาเดียร์ย้ายไปอยู่บ้านเกิด ข้าทำงานหนักในฐานะเจ้าเมือง แต่ไม่มีอะไรดีขึ้นเลย เศรษฐกิจในเมืองไม่เคยกระเตื้องขึ้นเลย ข้าไม่รู้จะทำยังไง แค่ปราบสัตว์อสูรรอบๆเมือง กำลังทหารของข้าก็มีจะไม่พออยู่แล้ว ในปีที่ 10 หลังจากข้าแต่งงานในที่สุดข้ากับนาเดียร์ก็มีบุตรคนแรก ข้าอยากมีมาตลอดแต่นาเดียร์เป็นโรคมีบุตรยากข้าได้แต่ภาวนาขอให้ฟ้าส่งมาให้ข้าสักคน
หลังจากผ่านไป 1 ปี ข้าคอยเฝ้ามองพัฒนาการของบุตรข้ามาตลอด จะพูดยังไงดี เค้าดูฉลาด พัฒนาการเค้าไวมากข้าคิดว่าเค้าอาจจะเป็นอัจฉริยะ บุตรของข้าดูไม่เหมือนทารกคนอื่นๆ ไม่งอแง เลี้ยงง่าย แต่เวลาบุตรข้าทานอาหารข้าสังเกตดูเค้าชอบทำหน้าเหมือนป่วย ข้าได้แต่สงสัยอาหารก็อร่อยออกทำไมถึงทำหน้าแบบนั้น อาทิตย์หน้าจะเป็นวันเกิดของเค้า ข้าว่าจะให้เค้าขออะไรก็ได้ที่ข้าสามารถทำได้สักอย่างเป็นของขวัญ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 4 วันวานของนาเดียร์&เอริก

นิยายแนะนำ

เด็กวัด สร้างตำนานลุยโลกแฟนตาซี

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 4 วันวานของนาเดียร์&เอริก

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้